Archive

Tag Archives: Home Cinema

MV5BMTk2NDEwODU5M15BMl5BanBnXkFtZTcwNDMwNzc0Nw@@._V1_SX214_AL_Είναι ένοχα απολαυστικό να σκέφτεται κανείς την κηδεία του. Πόσοι από τον περίγυρό του θα παρευρεθούν σε αυτή θλιμμένοι; Πώς θα πλέκουν το εγκώμιο του μέσα σε λυγμούς; Πόσοι από τους οικείους του θα στιγματιστούν για πάντα από την απώλεια του;

Με αυτή και μια ακόμα βασική ιδέα φαίνεται στην υποφαινόμενη να καταπιάνεται η μαύρη κωμωδία του Linklater, Bernie (2011): Κάποιος μπορεί να δημιουργήσει πολλά είδη γραφής (αναπαράστασης, λόγου, καλλιτεχνικής καταγραφής, αφήγησης) για ένα θάνατο. Για το ίδιο γεγονός χωρά ένας λόγος περιγραφικός, όσο και ένα δραματικός ή ένας κωμικός. Είναι τελικά ζήτημα επιλογής και οπτικής.

Read More

fasismos_ae-300x336-267x300Αν και κατά την άποψη μου η μυθοπλασία στον κινηματογράφο είναι ένας υπέροχος λόγος για να ζει κανείς, οι ταινίες τεκμηρίωσης – με όλα τα εισαγωγικά, τα ερωτήματα και τις διαγραφές, στα οποία η υποφαινόμενη θα υπέβαλε τον παραπάνω όρο – είναι σίγουρα ένας ευχάριστος τρόπος να αποκτά κανείς πρόσβαση στη γνώση, την πληροφορία, τη γνώμη.

Ο λόγος στο σημερινό Home Cinema για το ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε. (2014) της ομάδας του INFOWAR.

Βασική αρετή της νέας δουλειάς των δημιουργών του DEBTOCRACY (2011) και του CATASTROIKA (2012) είναι κατά την άποψη μου ο τρόπος που προσεγγίζουν το Φασισμό σαν ιστορικό φαινόμενο.

Read More

149100g-the_selfish_giant_2013_01Στη Βόρεια Αγγλία ταξιδεύει αυτή τη φορά το Home Cinema, με θηλυκά χέρια στην σκηνοθεσία να καταστρώνουν μια πολύ αληθινή ταινία.

Ο λόγος για το The Selfish Giant (2013) (Ο εγωιστής γίγαντας) της Clio Barnard.

Η βρετανίδα σκηνοθέτης εμπνέεται από την ομώνυμη ιστορία του Oscar Wilde, η οποία περιλαμβάνεται στη παιδική συλλογή του The Happy Prince and Other Tales, γράφει και σκηνοθετεί τον Εγωιστή Γίγαντα.

Η Ιστορία τοποθετείται σε ένα υποβαθμισμένο τοπίο του Bradford, όπου δυο αγόρια επιχειρούν να αλλάξουν τα ίδια τις ζωές τους και εκείνες των οικογενειών τους, μαζεύοντας και πουλώντας παλιά μέταλλα. Οι δεσμοί τους ασυνείδητα βαθιά ισχυροί, η περιπλάνηση τους άτακτη και αδέξια και το τέλος της ιστορίας αναντίρρητα σκληρό και ανάλογα κινηματογραφημένο.

Read More

The_Missing_Picture_2013_posterΤο καινούριο Home Cinema αφορά σε ένα ντοκιμαντέρ, που μάλλον δύσκολα κάποιος βρίσκει, μιας και προς το παρόν δε φαίνεται να διατίθεται ελεύθερα. Κάποιες κινηματογραφικές δουλειές όμως αξίζει τόσο να σημειώνονται, όσο και να τις αναζητά κανείς επίμονα.

Ο λόγος για το L’image manquante (2013), “την εικόνα που λείπει”, του Καμποτζιανού Rithy Panh. Στο 90λεπτο πολύχρωμο ντοκιμαντέρ ο σκηνοθέτης εξιστορεί με ιδιαίτερη αισθητική το βίωμα του από την Καμπότζη των Ερυθρών Χμερ, καταθέτοντας ένα προσωπικό βλέμμα για την πολιτική και την Ιστορία.

Read More

Punishment_parkΤο Πάρκο Τιμωρίας (1971) (Punishment Park) είναι ένα φανταστικό ντοκιμαντέρ για το δυστοπικό μέλλον, ή ένα ντοκιμαντέρ για το παρόν.

Ένα ψευδό ντοκιμαντέρ για την εξουσία και τα μέσα που μεταχειρίζεται, το νόμο, το θέαμα και κυρίως ένας σπουδαίος διάλογος για την αλήθεια και τις άπειρες εκδοχές της.

Το ντοκιμαντέρ είναι ένα είδος κινηματογραφικής ταινίας που πραγματεύεται ιστορικά, πολιτικά, καλλιτεχνικά ή άλλα θέματα, για την παρουσίαση των οποίων βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά και αποδεικτικά στοιχεία. […] Μια καλλιτεχνική αναπαράσταση της πραγματικότητας” [Βικιπαίδεια, Ντοκιμαντέρ]

Ποιάς πραγματικότητας; Ο Βρετανός Πίτερ Γουότκινς (Peter Watkins), σκηνοθέτης του Πάρκο Τιμωρίας (1971), ρωτά επίμονα σε όλη τη σκηνοθετική του πορεία, αμφισβητώντας την ιστορική, αρχειακή καταγραφή της αλήθειας, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το ρόλο τους, τα στούντιο, τα κορυφαία φεστιβάλ κινηματογραφικών διακρίσεων. Σκηνοθέτησε στη Βρετανία, τις ΗΠΑ και ξανά στην Ευρώπη, αποκλεισμένος από επιλογή από την κινηματογραφική βιομηχανία.

Read More

MV5BMTI3NDYxOTM4OF5BMl5BanBnXkFtZTcwOTEwNTI4Mg@@._V1_SX214_Είχα ανάγκη να ακούσω μια ιστορία από το Fatih Akin. Ήθελα να δω μια ταινία με το δικό του τρόπο. Κατέληξα στο New York, I Love You (2009), χωρίς να θυμάμαι, πως είναι ένα κολάζ μικρών ιστοριών από περισσότερους καλλιτέχνες – του Akin συμπεριλαμβανομένου.

Είναι αλήθεια πως δεν έχω κάτι να πω για την ταινία. Κάτι ιδιαίτερο εννοώ. Παρ’ ότι θεωρητικά μία δημιουργία σημείο συνάντησης περισσότερων σκηνοθετών είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βήμα καλλιτεχνικής έκφρασης.

Read More

ζΜια παράξενη ιστορία, αυτό είναι ο Άδικος Κόσμος (2012).  Παράξενη σε φόρμα και περιεχόμενο.

Μια δραματική, τραγική, ερωτική ιστορία με τρόπο γλυκόπικρης ιστοριούλας.

Από μικρή με άγχωνε μην σκοτώσω κάποιον. Είναι σαν μια στρεσογόνος συνειδητοποίηση των βίαιων ενστίκτων  σου.

Read More