Archive

ΔΙΕΘΝΗ

Κάθε 15η Νοεμβρίου μερικές δεκάδες νεοναζί περπατούν στους δρόμους της μικρής γερμανικής πόλης Wunsiedel με αφορμή την επέτειο θανάτου του Ρούντολφ Ες. Για τους κατοίκους της περιοχής το να σταματήσουν αυτή τη μισαλλόδοξη πορεία έμοιαζε αδύνατο. Πέτυχαν όμως να μετατρέψουν την πορεία τους σε κάτι σημαντικό: για πρώτη φορά ένα ναζί-μνημόσυνο έγινε μια φιλανθρωπική πορεία – χωρίς να το γνωρίζει κανείς από τους συμμετέχοντες… Για κάθε μέτρο που περπατούσαν, 10 ευρώ δωρίζονταν στην οργάνωση “EXIT-Deutschland – a Nazi opt-out programme” (Έξω από τη Γερμανία – ένα πρόγραμμα απομάκρυνσης των ναζί”. Το αποτέλεσμα: 10,000 ευρώ και πολλοί έκπληκτοι ακροδεξιοί. Περισσότερες πληροφορίες στο http://www.rechtsgegenrechts.de (Το βίντεο εντοπίστηκε στο efsyn.gr/)

Advertisements

crimethincΌσοι παρακολουθείτε τον Freequency από καιρό, γνωρίζεται την εκτίμηση που τρέφουμε για τους Crimethinc και την έμπνευση που αντλούμε από τον λόγο και το έργο τους. Για αυτό και η έλευση τους στο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός είναι για μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για έναν ουσιαστικό διάλογο πάνω σε ζητήματα πολιτικής, έτσι όπως την ασκούν και την αντιλαμβάνονται ομάδες και συλλογικότητες σε όλον τον κόσμο. Σας τους προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Τι κάνουμε την περίοδο ανάμεσα στις Ταραχές;

Με ποιο τρόπο συνεχίζουμε
και επεκτείνουμε την κοινωνική εξέγερση;

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014
ΩΡΑ: 20.30

ΘΕΑΤΡΟ
ΕΜΠΡΟΣ
Ρ.ΠΑΛΑΜΗΔΗ 2 ΨΥΡΡΗ

Τα τελευταία χρόνια, σε πολλές περιοχές του κόσμου ξέσπασαν εκρήξεις διαμαρτυρίας στις οποίες μεγάλα πλήθη ξεχύθηκαν οργισμένα στους δρόμους. Οι ξεσηκωμοί πήραν διάφορες μορφές αλλά ακόμα και στις πλέον εξεγερτικές τους στιγμές δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν σε κάποια ριζική αλλαγή ούτε να λύσουν τα προβλήματα που τις παράγουν.

Read More

Cover-Image1Ο Tricky κυκλοφόρησε όπως και πέρυσι στην προσωπική του εταιρεία False Idols το πολυ-συμμετοχικό νέο του άλμπουμ και μάλιστα με τίτλο το ονοματεπώνυμό του Adrian Thaws για να πει ότι δεν τον ξέρουμε πραγματικά και στο περίπου ότι δεν τον πιάνουμε πουθενά…

Εν αναμονή επικείμενου βίντεο κλιπ, ρίξτε μια αυτιά στα επίσημα ανεβάσματα ως τώρα (και όχι μόνο):
Read More

clement_mericΣτις 5 Ιουνίου του 2013, ο 18χρονος Κλεμάν Μερίκ, μέλος της Action Antifasciste Paris-banlieu (Αντιφασιστική Δράση Παρισιού-προαστίων) και της αναρχοσυνδικαλιστικής CNT δολοφονήθηκε από τον Εστεμπάν Μορίγιο, μέλος της νεοναζιστικής οργάνωσης Troisième Voie (Τρίτος Δρόμος). Τα γεγονότα λίγο-πολύ γνωστά: λίγες μέρες μετά οι δύο νεοναζιστικές οργανώσεις που συνδέονται με τη δολοφονία υποχρεώθηκαν σε διάλυση από την κυβέρνηση, ενώ στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές φώναζαν σε διαφορετικές γλώσσες «δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε, θάνατος στο φασισμό».

Οι διοργανωτές του φετινού αντιφασιστικού διημέρου στο Παρίσι («Τα αύριο που τραγουδούν», 6-7 Ιουνίου) ξέρουν καλά ότι οι συναυλίες είναι απλώς το μέσο για να φτάσει πιο μακριά και σε πιο πολλούς το μήνυμα. Και το μήνυμα δεν είναι άλλο από το ότι με το φασισμό δεν ξεμπερδεύεις ούτε με απάθεια και κλάψα, ούτε με ανάθεση σε εκπροσώπους της «λαϊκής βούλησης», ούτε με ελπίδες στα δημοκρατικά αισθήματα των δικαστών. Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι υπόθεση όσων θέλουν να καθαρίσουν με τα ίδια τους τα χέρια τα σκατά του υπονόμου.

Με πρωτοβουλία της Action Antifasciste Paris-banlieu μαζεύτηκαν 11 τραγούδια που λένε σε ρυθμό hip hop όλα τα παραπάνω, είτε με λυρικές ρίμες, είτε με πιο σκληρό στίχο. Ένα από αυτά το καταλαβαίνουμε ίσως καλύτερα. Είναι γραμμένο από τον Παύλο Φύσσα: Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ. 

 
H λίστα των τραγουδιών:

Marouf – Introduction
Cutter & Le Druide (Sang Mêlé) – Ni Oubli Ni Pardon
Eone (Première Ligne) – J’plaide coupable (remix)
Tonio – Sans titre
Kash Leone – Mauvaise rencontre
Kev O – Funerailles
Killah P – Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
NZO/Stratégie de paix/Mydjack – Riposte Immédiate
Spit – Odeur nauséabonde
VII – Le bruit des bottes
Skalpel (Première Ligne) – Continuer la lutte (Prod : Don Korto)

 

Τον περασμένο Ιανουάριο (01/2014) η Καμπότζη γνώρισε ίσως τις μεγαλύτερες, σε ένταση και θυμό , απεργίες που έχουν γίνει στην χώρα πειραματόζωο, με χιλιάδες απεργούς από τα εργοστάσια ιματισμού, να συγκρούονται για βδομάδες με τις δυνάμεις καταστολής. Το καθεστώς απάντησε με φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς και δολοφονίες απέναντι στο “αδιανόητο” αίτημα της αύξησης του μισθού στα 160 δολάρια! Επειδή όμως η εργατική τάξη όταν θέλει έχει και φαντασία και μπορεί να χρησιμοποιήσει τα όπλα που δημιουργεί ακόμα και με όρους μάρκετινγκ παρακάτω βλέπουμε το fashion show που δημιούργησαν οι ίδιοι οι απεργοί για να αναδείξουν και να αναθερμάνουν παγκόσμια το ζήτημα τους. Εκμετάλλευση και εκδούλευση φορώντας ψηλοτάκουνα και ακριβά φουστάνια και χορεύοντας με ολοκαίνουρια Nike. Από την παραγωγή στην κατανάλωση με την αλληλεγγύη να είναι το όπλο μας.

Γ.Φ.

flughafen-berlin-tempelhof-der-alte-haupteingangΔιαβάσαμε στο σάιτ Το Περιοδικό  ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για την αντίσταση των κατοίκων του Βερολίνου στα σχέδια ανάπλασης του πρώην αεροδρομίου Τέμπελχοφ (Tempelhof) στο Βερολίνο, την ιστορία που αυτό αντανακλά από τα χρόνια της ναζιστικής θηριωδίας και τη σημαντική νίκη στο δημοψήφισμα της «Πρωτοβουλίας 100% Tempelhof» με το οποίο το 65% ζητά τη διατήρηση του Τέμπελχοφ ως ελεύθερου πάρκου χωρίς καμία άλλη  «αξιοποίηση».

Η αναθεώρηση των δημόσιων χώρων (rethink) είναι το νέο αναπτυξιακό τρεντ σε μια σειρά από χώρες περιλαμβανομένης και της Γερμανίας. Εκτός από το κεφάλαιο που δεν έχει πατρίδα, το ίδιο συμβαίνει και με τις αντιστάσeiς στα σχέδια των ελίτ που αποκλείουν την πλειοψηφία των πληθυσμών από τους δημόσιους χώρους, την αξιοπρεπή διαβίωση, την πρόσβαση στην ιστορική αφετηρία των κτιρίων και των περιοχών αλλά και εν τέλει στο δικαίωμα της απόφασης για τη ζωή τους. Τα εργολαβικά συμφέροντα με την ευλογία των τοπικών αρχόντων και η προτεραιότητα για το κέρδος οδηγούν στη δημιουργία νέων μικρών ή μεγαλύτερων ευρωπαϊκών Ελντοράντο την ίδια στιγμή που οι κάτοικοι διεκδικούν το δικαίωμα να αποφασίσουν οι ίδιοι για τους δημόσιους χώρους τους. Και το πετυχαίνουν. Αναδημοσιεύουμε.

Ξ.Π.

Read More

 “Mεταξύ του φωτός και της σκιάς”

Τα τελευταία λόγια του Subcomandante Marcos

elzn

1. Μια δύσκολη απόφαση

“Η μάχη για την ανθρωπότητα και ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό ήταν και είναι δική μας, αλλά και πολλών άλλων από τα χαμηλά στρώματα. Ενάντια στον θάνατο, απαιτούμε τη ζωή,  ενάντια στη σιωπή, τα λόγια και τον σεβασμό, ενάντια στην αμνησία, την μνήμη, ενάντια στην ταπείνωση και την περιφρόνηση, την αξιοπρέπεια, ενάντια στην καταπίεση, την εξέγερση, ενάντια στη σκλαβιά, την ελευθερία, ενάντια στην επιβολή, την δημοκρατία, ενάντια στο έγκλημα, την δικαιοσύνη.
Ο πόλεμος που διεξάγουμε μας έδωσε το προνόμιο να ακουστούμε, από γενναιόδωρα αυτιά και καρδιές που βρίσκονται κοντά ή και μακριά. Υπήρχε άγνοια και αδιαφορία και εξακολουθεί να υπάρχει, όμως καταφέραμε να προσελκύσουμε  την προσοχή αρκετών. Στη συνέχεια, έπρεπε να ανταποκριθούμε σε ένα αποφασιστικής σημασίας ερώτημα: “ποιο θα είναι το επόμενο βήμα;”

Το να σκοτώσουμε ή να πεθάνουμε έμοιαζε η μόνη μοίρα μας.
Έπρεπε να ξαναχτίσουμε το μονοπάτι της ζωής, να χτίσουμε ό,τι αυτοί που βρίσκονται από πάνω είχαν καταστρέψει και συνεχίζουν να καταστρέφουν – την πορεία όχι μόνο των αυτόχθονων κοινοτήτων, αλλά και των εργαζομένων, των σπουδαστών, των εκπαιδευτικών, των νέων, και των αγροτών. Πάνω στο γεγονός ότι υπάρχουν διαφορές τόσο σε όσους είναι πάνω όσο και σε αυτούς που βρίσκονται από κάτω και αυτές οι διαφορές διώκονται και τιμωρούνται. Εμείς έπρεπε είτε να θυσιάσουμε το αίμα μας για την πορεία προς την εξουσία δίνοντας απλώς την ηγεσία σε άλλους ή να στρέψουμε τις καρδιές και τα μάτια μας στους ανθρώπους που είμαστε – τους ιθαγενείς που προστατεύουν τη Γη και τη μνήμη.
Το δίλημμα μας δεν ήταν ανάμεσα στο να διαπραγματευτούμε ή να πολεμήσουμε, αλλά ανάμεσα στον θάνατο και την ζωή.
Εμείς επιλέξαμε να χτίσουμε ζωή, αλλά στη μέση ενός πολέμου – που δεν ήταν λιγότερο θανατηφόρος.
Οι νεκροί είναι όλοι εδώ, αλλά τώρα για να ζήσουν.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι κάποιοι πιστεύουν πως κάναμε λάθος με την επιλογή μας αυτή – ότι δηλαδή ένας στρατός δεν μπορεί και δεν πρέπει να προσπαθεί να επιβάλλει την ειρήνη. Με πολλούς τρόπους η σκέψη αυτή είναι σωστή αλλά ο κύριος λόγος για την επιλογή μας ήταν και είναι, το γεγονός ότι με μάχες, θα καταλήγαμε να εξαφανιστούμε.  Ίσως κάναμε λάθος με την επιλογή να καλλιεργήσουμε τη ζωή αντί να υμνούμε τον θάνατο.
Αλλά κάναμε αυτή την επιλογή κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο και ακούγοντας ο ένας τον άλλο – βάση της συλλογικότητας που είμαστε. Εμείς επιλέξαμε εξέγερση. Με άλλα λόγια, εμείς επιλέξαμε τη ζωή.
Γνωρίζαμε και γνωρίζουμε ότι ο θάνατος είναι απαραίτητος ώστε να υπάρξει η ζωή και ότι για να ζήσουμε πρέπει να πεθάνουμε.”

Read More