Archive

ΑΠΟΨΕΙΣ

Φωτογραφία: Ορέστης Σεφέρογλου

Φωτογραφία: Ορέστης Σεφέρογλου

(Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…)

Κατά τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων αποφάσισαν καταλήψεις στα πανεπιστήμια ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου.

Κρατική κι εκπαιδευτική εξουσία απάντησαν άμεσα, στέλνοντας απ’ το πρωί στη Νομική χιλιάδες ΜΑΤ να προστατεύσουν την απρόσκοπτη λειτουργία του Πανεπιστημίου, κι έτσι έκλεισαν τα πανεπιστήμια οι ίδιοι, για να μην τα κλείσουν κάποιοι άλλοι.

Σίγουρα πίσω απ’ αυτή την ασυνταξία, μπορεί ταυτόχρονα κάποιος να εντοπίσει μία ακόμα απ’ τις αντιφάσεις της κρατικής και αυταρχικής παράνοιας.

Απ’ το πρωί θα κυκλοφορήσουν δεκάδες εικόνες ξυλοδαρμένων και χτυπημένων φοιτητών από τα ΜΑΤ τα οποία είχαν εντολή να μην επιτρέψουν να εισέλθουν οι φοιτητές διότι υπήρχε ο φόβος ότι  έκλειναν τα κλειστά πανεπιστήμια(!).

Η απάντηση από πλευράς φοιτητικών συλλόγων θα έρθει το απόγευμα με μια μαζική πορεία χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι θα έρθουν αντιμέτωποι με μια ακόμα δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ έξω απ’ το Πολυτεχνείο.

“Απρόκλητα κι απρόσμενα”, όπως φαίνεται στα βίντεο που κάνουν το γύρο του Διαδικτύου, τα ΜΑΤ θα επιτεθούν αλύπητα εναντίον των φοιτητών αφού πρώτα τους εγκλωβίσουν έξω από την κεντρική πύλη στην οδό Στουρνάρη. Η επιλογή φυσικά βέβαια, μόνο τυχαία δεν ήταν, καθώς ήταν κομμάτι της επιχείρησης “Γαμήστε τους”.

Read More

Advertisements

afisa#1Μετά από ένα θάνατο

Σε μια απομονωμένη γκρίζα επαρχία

Μέσα στο επαναλαμβανόμενο, καθημερινό, συλλογικό τίποτα

Δίπλα στην απαθώς εξομολογημένη αμαρτία και απόγνωση

Η πνευματικότητα γεννιέται εκεί και όταν πεθαίνει ο θεός

Δια χειρός John Michael McDonagh, με εντυπωσιακή μουσική επένδυση, γυρισμένο στην Ιρλανδία, με όμορφες ερμηνείες,

ένα μειλίχιο χαμόγελο σε εκείνους που αρνούνται τη θεολογία.

Ελεύθερη Προβολή στο Κτ1ρ1ο

(Ρεθύμνου 11 και Ιουλιανοού). 15/10, 21.00.

Calvary

Directed by John Michael McDonagh

Starring  Brendan Gleeson, Chris O’Dowd, Kelly Reilly

Released 2014

cf1coverΕπειδή Carex flacca δεν είναι πια μόνο αυτό που λέει η Wikipedia

CAREX FLACCA
μια έκδοση της κατάληψης σινιάλο
ενάντια στις επικυρίαρχες μητροπολιτικές ροές
για την εδαφικοποίηση της εξεγερσιακής προοπτικής

Το έντυπο εκδίδεται από την ομάδα Carex Flacca της κατάληψης Σινιάλο και διακινείται χέρι με χέρι, χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.
Το πρώτο φύλλο τυπώθηκε τον Ιούλη του 2014 σε 600 αντίτυπα.
Η φωτογραφία του εξωφύλλου καθώς και οι περισσότερες φωτογραφίες του εντύπου έχουν τραβηχτεί από τη στ:οργή.

τεύχος 01, καλοκαίρι 2014:
διαβάστε το «αντί εισαγωγής» και δυο αποσπάσματα από το άρθρο «για την επιβολή των εμπορευματικών σχέσεων στον δημόσιο χώρο».

Read More

UnknownΜια από τις μεγαλύτερες ελλείψεις και γοητείες του κινηματογράφου είναι τα χρονικά του όρια. Happy ή sad το end είναι ένα κόψιμο και μια επιλογή του σκηνοθέτη, που διαφοροποιεί ουσιωδώς την κινηματογραφική αφήγηση από κάθε παρόμοιο ανθρώπινο βίωμα. Το τελευταίο μοιάζει ένα συνεχές χωρίς καθαρά όρια, αφετηρίες και τέλη και ένα ασυνεχές στο βαθμό που κανείς δεν μπορεί να το αφηγηθεί αναδρομικά, επιτυχημένα και πιστά σαν μια διάφανη αλληλουχία κινούμενων εικόνων.

Με αυτά το όρια και πιθανόν παρόμοιες σκέψεις φαίνεται να παίζει ο σκηνοθέτης του Boyhood (2014)Richard Linklater. Το πείραμα στη νέα ταινία του, που έκανε αυτή την εβδομάδα πρεμιέρα στις Αθηναϊκές αίθουσες, είναι ακριβώς ένα είδος εμπλοκής του κινηματογραφικού με τον πραγματικό χρόνο. Ο σκηνοθέτης αφηγείται την ωρίμανση ενός αγοριού από την παιδική ως την εφηβική ηλικία σε μια ταινία που γυρίστηκε κατά τη διάρκεια δώδεκα ετών, ακολουθώντας με κάποιον τρόπο τη φυσική ωρίμανση των ηθοποιών του.

Για κάποιον που έχει τύχει να συναντηθεί με προηγούμενες δουλειές του Linklater, το βλέμμα  στο Boyhood φαντάζει αρκετά οικείο: τρυφερό, συχνά σαρκαστικό με τρόπο που συναντά τα αντίστοιχα βιώματα του θεατή, με ένα μεγάλο ενδιαφέρον για τις ανθρώπινες σχέσεις στη καθημερινότητα και την τριβή τους, την κρίση και την κανονικότητα τους. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς πως η γνωστή τριλογία του σκηνοθέτη Before (SunriseSunsetMidnight) κοίταξε την ίδια ερωτική σχέση στην εξέλιξη της, θα συμπεράνει μάλλον πως ο χρόνος πραγματικός και κινηματογραφικός και η μεταξύ τους σχέση απασχολεί ιδιαίτερα τον Linklater.

Read More

posterΤο Home Cinema μπερδεύτηκε.

Ξέχασε πως είναι γραπτή στήλη και σφετερίστηκε άθελα του το Άκου Ταινία.

Σε μια ακουστική καταγραφή σας προτείνει το The Act of Killing (2012) ένα ντoκιμαντέρ Βρετανικής, Νορβηγικής και Δανικής συμπαραγωγής.

Ταξιδεύετε στην Σουμάτρα και παρακολουθείτε τι συμβαίνει πολλά χρόνια μετά από τη σκηνή της δολοφονίας, όταν ο δολοφόνος είναι νικητής της ιστορίας, ισχυρίζεται πως είναι περήφανος για την πράξη του και κανείς δεν τον δίκασε.

Σε μια ακόμα θαρραλέα πρωτοβουλία το Home Cinema αποφάσισε να αυτονομηθεί, να χειραφετηθεί πλήρως και να επιμεληθεί μόνο του και τη μουσική του!

Τα στοιχεία των κομματιών που με κάποιο τρόπο συνδέονται με το θέμα, θα βρείτε στην περιγραφή του mixtape.

Το poster της ηχογράφησης, διαφημιστική αφίσα του 1920 περίπου, επιλέχθηκε καθώς άθελα του γίνεται εξαιρετικά εύστοχο.

Μας καλεί να come and see – όπως έκανε ο Elem Klimov, στην ομώνυμη ταινία του, Come and see (1985).

Ένα προκλητικό έλα να δεις την αγριότητα και τη φρίκη, με ένα τρόπο που δεν διανοείσαι ή επιμένεις να ξεχνάς.

Το 1920 οι Ολλανδοί καλούσαν με το αφισάκι αυτό δυτικούς να κάνουν τις εξωτικές διακοπές τους στην Ολλανδική ανατολική Ινδία, τη σημερινή Ινδονησία.

Έλα να δεις λοιπόν.

To ντοκιμαντέρ διατίθεται ελεύθερα στο διαδίκτυο: http://kickass.to/the-act-of-killing-2012-limited-subbed-720p-bluray-x264-an0nym0us-publichd-t8269723.html

με ελληνικούς υπότιτλους: http://www.small-industry.com/movie-m94eda80b12.html 

 

 

 Α.Π. 

Read More

Ναι στη Δανία είναι πιο μπροστά από εμάς. Έχουν προχωρήσει την επιβολή σε ένα άλλο συνειδησιακό επίπεδο. Η αφομοίωση της αυταπάτης πως μέσω της συμμετοχής των πολιτών στην εκλογική διαδικασία θα υπάρχει στην πραγματικότητα εμπλοκή σε ζητήματα που αφορούν τη ζωή μας, είναι η επιτομή της ουτοπίας. Και η διαδικασία είναι αμφίδρομη. Ξεκινά από το κράτος το οποίο επιβάλει την συμμετοχή στη Δημοκρατία με όρους φυσικού, ψυχολογικού και ιδεολογικού εκβιασμού και περιέχει τους πολίτες οι οποίοι αναθέτουν την ευθύνη για το πώς θα ζήσουν σε κάποιους τρίτους πιο ικανούς απ’ αυτούς. Αν το παραπάνω δίπολο δεν είχε αγγίξει τα όρια του, τότε κανένας συστημικός οργανισμός δεν θα έφτανε στο σημείο να οπτικοποιήσει την «ανάγκη» για συμμετοχή στις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου με ένα βίντεο που περιέχει σε 1,5 λεπτό όλα τα εξουσιαστικά σύνδρομα που κατακλύζουν το κοινωνικό σώμα.

Και αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά και δεν γίνουν συναινετικά τότε θα δεχθείτε το μένος ενός επιβήτορα που «κανονίζει» 5 γυναίκες ταυτόχρονα αλλά δεν επιτρέπει σε ένα ζευγάρι να χάσει τις εκλογές κάνοντας σεξ, κοπανώντας χιπστερ και λοιπούς πιτσιρικάδες… γιατί έτσι πρέπει.

Και στα δικά μας.

Γ.Φ.

 

information libreΈνα από τα καλύτερα επιτεύγματα του εγχώριου θεάματος δεν είναι ίσως η επιβολή θέσεων, γνωμών, οπτικών, αλλά η εγκαθίδρυση εικόνων, ή καλύτερα η κατασκευή εικόνων μέσα από τη μη σημείωση, το θόλωμα και τη λησμονιά άλλων εικόνων.

Η υπερέκθεση του φιλοθεάμονος κοινού στην εικόνα που τα ελεγχόμενα Μ.Μ.Ε επιλέγουν ανά περιόδους, αποσυνδέει το κοινό αυτό από τη μνήμη, την ιστορική συνέχεια, τη γενεαλογία των πραγμάτων και τελικά στερεί από τη συλλογική μνήμη εκείνα τα τεκμήρια που θα στοιχειοθετούσαν την αρχή μιας οργανωμένης και μαζικής αντίδρασης.

Η ελληνική κυβέρνηση και το εδώ και δεκαετίες φιλικό περιβάλλον της, στο τέλος της ημέρας είναι ακόμα και για τους πιο υποψιασμένους εικόνες. Στην καλύτερη περίπτωση εικόνες συντηρητικών, καλοντυμένων αστών, επαγγελματιών πολιτικών που προασπίζονται τα συμφέροντα της τάξης τους με κάθε τρόπο.

 

Read More