Archive

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ

kadavar_15Η τελευταία μέρα του φθινοπώρου ήταν τόσο υγρή και μουντή, που μόνο μια επίσκεψη στα γνωστά και μη εξαιρετέα καταγώγια των Εξαρχείων μπορούσε να την καταστήσει βιώσιμη. Ο καιρός πάντως, που περισσότερο σε καλοκαίρι έφερνε, είναι απολύτως συμβατός με την παρατεταμένη άνοιξη που διανύει η χώρα μας σε συναυλιακό επίπεδο, οπότε οι ενωμένες δυνάμεις του Freequency (a.k.a. United Forces) άφησαν τον άμαχο πληθυσμό στη σπιτική θαλπωρή για να τιμήσουν τη δεύτερη επίσκεψη των Κadavar στην Αθήνα. Toυς είχαμε χάσει την προηγούμενη βλέπετε, οπότε μας έτρωγε η περιέργεια να τσεκάρουμε τι είναι αυτό που κάνει τις ζωντανές τους εμφανίσεις τόσο αξιομνημόνευτες, σύμφωνα με τους γνώστες πάντα, αφού ομολογουμένως δεν είμαστε και οι πλέον εξοικιωμένοι με τη μουσική τους.

Read More

Advertisements

beastmilk_1

Μετά από ένα εξαιρετικά δύσκολο τριήμερο (για διαφορετικούς μεταξύ τους λόγους) που είχε επιρροή ψυχικά και σωματικά, η συναυλία των Beastmilk φαινόταν σαν μακρινό όνειρο ροκ εντ ρολ διασκέδασης. Και ήταν έτσι ακριβώς. Διασκεδαστικό, διαδραστικό, ιδρωμένο, γραφικό.

Το λάιβ άνοιξαν αρκετά επιτυχημένα οι Anal Veritas. Το όνομα τους έχει πέσει στην αντίληψη μου πολλές φορές κυρίως λόγω των αρκετών λάιβ που έχουν δώσει, χτίζοντας έτσι την φήμη τους στο αθηναϊκό underground, χωρίς όμως να έχω ακούσει ούτε νότα από αυτούς. Η πρώτη επαφή μαζί τους θα έλεγα πως μου άφησε θετικά συναισθήματα κυρίως λόγω του πάρα πολύ καλού ήχου που έβγαζαν, του βάθους που είχε η φωνή του τραγουδιστή τους και της λιτής και απέριττης παρουσίας τους πάνω στο σανίδι. Ούτε φανφάρες ούτε μπαρούφες. Μουσικά δυσκολεύτηκα λίγο να τους κατηγοριοποιήσω στο μυαλό μου καθώς τους άκουγα (και αυτό είναι το μόνο αρνητικό που βρίσκω) μιας και η εμφάνιση των αναφορών στις μπάντες πάντα βοηθάει, όχι εμάς για να έχουμε κάτι να γράψουμε, αλλά κυρίως τις ίδιες γιατί έτσι είναι πιο αποφασιστικές και κατασταλαγμένες και συνήθως αυτό βγαίνει και στις συναυλίες. Όπως και να έχει το heavy rock που επιδίδονται οι Anal Veritas έχει και hardcore επιρροές αλλά κυρίως post metal όπως αυτό ορίστηκε απ’ το The Eye of Every Storm των Neurosis. Προσωπική πρόταση είναι να στοχεύσουν εκεί ακριβώς γιατί τους ταιριάζει περισσότερο.

Read More

deftonesΧωρίς πολλά πολά εισαγωγικά να πούμε ότι ναι, οι Deftones ήταν το πιο hot συναυλιακό όνομα αυτού του καλοκαιριού. Πιο hot και από την εμφάνιση της Μποφίλιου στο Rockwave… Άρα, όλοι όσοι πήγαν στο Φάληρο, τη Δευτέρα 23 Ιουνίου, πήγαν πρώτα για αυτούς και μετά για τη φάση «φεστιβάλ-μπύρα-κουβέντα-γνωστοί». Δυστυχώς, δεν κατάφερα να είμαι από τις 5 εκεί και έτσι…

…τους Revenge Of The Giant Face τους έχασα. Τους Tardive Dyskinesia τους πρόλαβα λίγο πριν το τέλος του set τους. Μουσικά και οι δύο κινούνται στα ίδια σχεδόν ηχοτοπία, οπότε μπορείτε κάλλιστα να τους βάλετε να τους ακούσετε σπίτι σας και να αναρωτηθείτε αν πρέπει ή όχι να πάτε στο επόμενο live τους. Πάντως, σε αυτό που παίζουν είναι πολύ καλοί.

Και ξαφνικά, εκεί που όλοι είχαν πιάσει τους ελάχιστους ίσκιους τρώγοντας burgers και πίνοντας τσαφομένες (Αρτινή έκφραση για το «πολύ κρύα μπύρα». Προέρχεται από το «τσαφ», τον ήχο που κάνει το καπάκι της μπύρας όταν το μπουκάλι είναι πολύ κρύο και το ανοίγεις.) μπύρες, η τετράδα από τον πλανήτη Δία προσγειώνεται στη σκηνή και όλοι αναπτύσσουν βήμα γοργό για να τους συναντήσουν. Οι Planet Of Zeus έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν τόσο καλά. Έπαιξαν, διασκέδασαν, μας διασκέδασαν και απέδειξαν ότι είτε σε μεγάλη είτε σε μικρή σκηνή το «Σεξ και βία στον πλανήτη Δία» είναι τόσο στάνταρ όσο το «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Ανδρέα. Στα περίπου 45’ της εμφάνισής τους έπαιξαν όλα όσα έπρεπε και το κοινό από κάτω ανταπέδωσε με χοροπηδητά, συνθήματα, ζμπρωξίματα και λοιπές ροκενρόλ καταστάσεις. Συζητώντας με τους φίλους καταλήξαμε στο ότι αυτήν την μπάντα την αγαπάς γιατί και οι τέσσερίς τους θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα κολλητοί σου και να χαβαλεδιάζεις όλη μέρα μαζί τους. Για αυτό και στη σκηνή βγαίνουν τόσο ατόφιοι και γουστάρουμε όλοι.

Read More

pontiak-TVΤην προηγούμενη εβδομάδα, ο συναυλιακός χάρτης της Αθήνας, είχε ως επί το πλείστον μία μεγάλη κουκίδα. Το Six D.O.G.S. Αυτό προφανώς λόγω του Φεστιβάλ Πολλής Μουσικής, με 75 νέα ελληνικά συγκροτήματα και πολύ κόσμο να τριγυρνάει στα στενά της Αβραμιώτου.
Η συναυλία όμως που έκλεψε την παράσταση, περισσότερο μουσικά και όχι τόσο λόγω προσέλευσης του κοινού, ήταν μία μέρα πριν. Η CTS Productions έκανε τη διαφορά για άλλη μιά φορά και πέτυχε άλλο ένα μουσικό διαμάντι, ή μάλλον δύο. Οι Αμερικάνοι Pontiak, μαζί με τους “δικούς” μας Microondas, έδωσαν ένα από τα καλύτερα Live του 2014. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής κατά την γνώμη μας.

Read More

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΜετά από αρκετό καιρό τα κομάντος των United Forces θα πήγαιναν σε αμιγώς doom συναυλία η οποία δεν θα περιείχε ίχνος post στοιχείων (Switchblade πχ). Και αν η μνήμη μας είναι σωστή το τελευταίο ήταν οι-μπορείτε-να-μας-λέτε-μπουλντόζες Conan. Οπότε η πεντάδα των Windhand είχε όλα τα εχέγγυα για ένα πολύ δυνατό σόου.

Το λάιβ άνοιξαν οι ντόπιοι Stonenrow τους οποίους δεν είχε τύχει να ακούσουμε ξανά. Το τρίο έχει επιρροές και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού με έμφαση στον όγκο και στις πολύ χαμηλές και σάπιες ταχύτητες. Θύμισαν ένα λάιβ πριν από άπειρα χρόνια τους Blutch που άνοιξαν για τους (θεόθεους) Black Cobra. Αλλά στην doom πλευρά τους. Το πρώτο κομμάτι που έπαιξαν οι Stonenrow άφησε πολύ καλές εντυπώσεις ειδικά από το σημείο που οι ταχύτητες και το delay στα φωνητικά συμπυκνώθηκαν και ανέβηκαν. Από εκεί και πέρα ωστόσο σαν αίσθηση έμεινε μία αντίφαση. Η τριάδα νιώθει φουλ αυτό που δημιουργεί και η ένταση που έβγαζε έκανε τα πάντα (κυριολεκτικά) να τρίζουν μιας και ο ήχος ήταν άψογος, αλλά το συνολικό παράγωγο δεν σε κρατάει σε εγρήγορση. Τα φωνητικά σε αυτό το είδος παίζουν μεγάλο ρόλο και στο συγκεκριμένο λάιβ τους ήταν πιο πίσω από όσο θα έπρεπε. Όπως και να έχει κρατάμε επαφή.

Read More

[11] 22-3-2014 Kallidrimiou94Τι νιώθεις μόλις μπαίνεις στην κόλαση; Τι συναίσθημα σε κυριεύει όταν, βγαίνοντας από μια έρημο, ο παγωμένος αέρας σου χαϊδεύει το πρόσωπο; Πόσο ανατριχιάζεις στο πρώτο μητρικό χάδι, στο πρώτο σου φιλί, ή στο πρώτο χαστούκι στο μάγουλο; Αν γυρεύεις ακόμα τρόπους να ξυπνάς τα πιο δυνατά συναισθήματα στη ζωή, τότε δεν είναι πολύ περίεργο να ήσουν ανάμεσα σε αυτούς που παρευρέθηκαν στο στέκι Υπογείως της Καλλιδρομίου για τη συναυλία του περασμένου Σαββάτου (22/3), κι έγιναν αυτόπτες μάρτυρες της άνευ όρων παράδοσης της αθηναϊκής underground νύχτας στις ενωμένες δυνάμεις των Πατρών.

Με καθυστέρηση μιας ώρας λόγω κάποιων εμποδίων στο ηχητικό στήσιμο του χώρου, στη σκηνή βρέθηκαν οι Σάρκα στο Ζώο (μέλη Dala Sun, Bohemian Grove, Straightjacket Fit). Post-punk/experimental έλεγε η αφίσα, εμείς ακούσαμε ένα μείγμα όντως post-punk με τρελές τζούρες 90ς noise rock τύπου Jesus Lizard, και πολύ πωρωτικά φωνητικά. Πανέξυπνος και μπροστάρης ο μπασίστας, και γενικά τα κομμάτια τους πολύ καλοστημένα και προσεγμένα με βάση την πρώτη ακρόαση. Θα παρακολουθηθούν επισταμένα, αφού έχουν και ενδιαφέρον όνομα.

Τη σκυτάλη πήραν οι Λήθη, για τους οποίους έσκασε μύτη κι ο περισσότερος κόσμος στο live. Με την προσθήκη 2ου κιθαρίστα σε σχέση με το δίσκο, ο ήχος τους ήταν σίγουρο πως θα μετατραπεί σε τσιμέντο ταχείας πήξεως, έτοιμο να εκτοξευθεί προς πάσα κατεύθυνση, καταπίνοντας τα πάντα στο διάβα του. “Στάαααααθηκεεεεςς…μόνος” κραυγάζει άξαφνα στο μικρόφωνο ο Μιχάλης, κι όπως ακριβώς ξεκινά ο δίσκος, το Νεκροσάβανο απλώνεται σε όλη την υπόγα, που έχει τιγκάρει. Ταχύτητα κι επιθετικότητα στο τέρμα, ντραμιστική έξαρση, διπλή φωνητική επίθεση και τα πιτ ανάβουν, καταργώντας τις όποιες πασιφιστικές συμβάσεις φάνηκαν να είχαν υπογραφεί από το κοινό. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν τα τρομερά black σημεία, αφού για τα πάνκικα δεν έχουμε να πούμε και πολλά – σε κάθε break με μόνο κιθάρα η τράπουλα ανακατευόταν, και στην είσοδο του d-beat έβρεχε ξύλο…Συνέχεια με Πνιγερή καταχνιά, Ρόλο, και πλέον η μπάλα έχει χαθεί τελείως. Κόσμος και μπάντα ένα πράγμα, και πραγματικά ούτε κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα, αλλά ξέρω πως θέλω κι άλλο. Πριν φύγουν μας σερβίρουν και μια εκτέλεση του καλύτερου crust κομματιού που έχει γραφτεί ποτέ, του Like Weeds των θεόθεων His Hero Is Gone για σφηνακι-ξύλο for the road, και τελειώνουν μέσα σε αποθέωση.

Read More

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΓια να είμαστε 100% ειλικρινείς πρέπει να ομολογήσω πως τα συγκροτήματα τα οποία δεν έχω τσεκάρει στο παρελθόν, είτε από αμέλεια είτε σκοπίμως , έχουν αυτά τα μακροσκελή ονόματα και εμπίπτουν στην κατηγορία post rock/post metal, είναι αυτό που ονομάζουν στις αχαϊκές στέπες, it’s not my cup of tea.  Εδώ είμαστε όμως για να παραδεχόμαστε τις ήττες μας. Και όταν μιλάμε για μουσική μακάρι να είναι συνεχείς αυτές οι ήττες. Μία εβδομάδα πριν το λάιβ των Long Distance Calling στην Αθήνα ήταν και η πρώτη φορά που άκουσα νότα από την γερμανική μπάντα. Και συνταράχθηκα σε βαθμό να περιμένω με εξαιρετική ανυπομονησία τη συναυλία στην υπόγα των Εξαρχείων.

Read More