(review) Kadavar, 45Rats live in Athens (30.11.2014)

kadavar_15Η τελευταία μέρα του φθινοπώρου ήταν τόσο υγρή και μουντή, που μόνο μια επίσκεψη στα γνωστά και μη εξαιρετέα καταγώγια των Εξαρχείων μπορούσε να την καταστήσει βιώσιμη. Ο καιρός πάντως, που περισσότερο σε καλοκαίρι έφερνε, είναι απολύτως συμβατός με την παρατεταμένη άνοιξη που διανύει η χώρα μας σε συναυλιακό επίπεδο, οπότε οι ενωμένες δυνάμεις του Freequency (a.k.a. United Forces) άφησαν τον άμαχο πληθυσμό στη σπιτική θαλπωρή για να τιμήσουν τη δεύτερη επίσκεψη των Κadavar στην Αθήνα. Toυς είχαμε χάσει την προηγούμενη βλέπετε, οπότε μας έτρωγε η περιέργεια να τσεκάρουμε τι είναι αυτό που κάνει τις ζωντανές τους εμφανίσεις τόσο αξιομνημόνευτες, σύμφωνα με τους γνώστες πάντα, αφού ομολογουμένως δεν είμαστε και οι πλέον εξοικιωμένοι με τη μουσική τους.

Το έναυσμα δώθηκε από τους ντόπιους 45Rats. Μπάντα για την οποία είχα ακούσει πολύ καλά λόγια, περιέργως όμως δεν την είχα “τρακάρει” πουθενά. Οπότε το μικρό σοκ που μου προκάλεσαν αρχικά το θεώρησα δικαιολογημένο. Όπως και να χει, μου αρέσει να συναντώ σχήματα που με εντυπωσιάζουν χωρίς να έχω την παραμικρή επαφή με τη μουσική τους, παρά μονο μια καλή φήμη που τους συνοδεύει. Οργανικό τρίο, χωρίς τραγουδιστή και με μόνο όχημα τις νότες των οργάνων τους. Διαθέτουν πολύ άρτιο παίξιμο ατομικά, άριστο δέσιμο ομαδικά και είχαν και καλό ήχο, με συνέπεια η μουσική τους να κυλάει σαν ένα ποτάμι από την πρώτη νότα ως την τελευταία. Μουσικά είναι ροκ μέχρι το κόκκαλο, έχοντας ως σημείο αναφοράς τα 90s’ κι έπειτα. Μου φάνηκαν σα μια πιο νηφάλια εκδοχή των Karma To Burn ή σα μια λιγότερο αλλοπρόσαλη έκδοση των Κeelhaul. Αλλά αυτές είναι μόνο οι ταραγμένες δικές μου σκέψεις… Και κάπου εκεί που σκεφτόμουν πως είναι τόσο καλοί που θα μπορούσαν άνετα να παίζουν στο εξωτερικό, τσουπ και σκάει το Double Cut, το οποίο έχει ντύσει ένα βίντεο-αφιέρωμα στο γνωστό ηθοποιό Michael Fassbender από γνωστότατο αμερικάνικο περιοδικό. Μάλιστα, αν μη τι άλλο έκτακτοι…Έπαιξαν κυρίως κομμάτια από τον πρόσφατο δίσκο τους “Electric”, τον οποίο είχαν σε ζουμερότατο κόκκινο βινύλιο στον πάγκο με τα υπόλοιπα καλούδια τους. Το μόνο που εύχομαι για δαύτους, εκτός από την καλή συνέχεια, είναι να τους πετύχω κάπου μόνους τους, και να παίζουν όλο το βράδυ. Μπάντα που χαίρεσαι να τη βλέπεις πίνοντας μπύρες στο μπαρ.

Αφού λοιπόν τα αρούρια μας χαιρέτησαν, κι ενώ στο μεταξύ ο λιγοστός αρχικά κόσμος είχε αυξηθεί σε ένα πλήθος της τάξης των 150-200 ατόμων, είχε έρθει η ώρα για το Bερολινέζικο βίντατζ τρίο των Kadavar. Μόλις τα ομορφότατα διάφανα ακρυλικά πορτοκαλί Ludwig τύμπανα στήθηκαν στο μπροστινό μέρος της σκηνής του An κλέβοντας τις καρδιές μας, οι πανύψηλοι μαυροντυμένοι απόγονοι των Γότθων – μετά από μια παύση λίγων λεπτών – όρμηξαν στη σκηνή με άγριες διαθέσεις. Σε αυτό το σημείο στήνουμε μια μίνι ωδή στο roadie τους, που έστησε και δοκίμασε όλα τα όργανα με απαράμιλλη εργατικότητα και προσήλωση, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα πως διαθέτει και άψογο γούστο, αν κρίνουμε κι από τη μπλουζάρα Corrections House που φόραγε. Ξεπερνώντας την αρχική κρυάδα και τα συνήθη ηχητικά θέματα στα πρώτα κομμάτια, βάλθηκαν να μας δείξουν πως μπορούν να τζαμάρουν ασταμάτητα μέχρι τη συντέλεια του κόσμου. Συνοδοιπόρος τους κι ο εκπληκτικός ήχος από το φίλο ηχολήπτη τους, ο οποίος τυγχάνει και μπασίστας στους ψυχεδελοθεούς Samsara Blues Experiment.

Η μουσική των Kadavar παραπέμπει σε αυτό που θα μπορούσε να λέγεται και school of rock. Επηρεασμένη μέχρι εκεί που δεν παίρνει από τη χρυσή δεκαετία 65-75, και χωρίς να ντρέπεται καθόλου γι΄αυτό, ακροβατούσε μεταξύ Hendrix και Sabbath, με ολίγη γαρνιτούρα από Zeppelin. Σε κάποια στιγμή ένιωσα λες και άκουγα επί μιάμιση ώρα medley του War Pigs με το Foxy Lady, αλλά δεν πτοήθηκα καθόλου, αφού αυτό που θέλει καθένας που επιλέγει να τους παρακολουθήσει είναι να ιδρώνουν τη φανέλα, όπως άλλωστε έκαναν τα ιερά τέρατα από τα οποία οι ίδιοι εμπνέονται. Και σε αυτό τον τομέα οι τύποι είναι σε άλλο επίπεδο. Χωρίς καμία δόση από ροκσταριλίκι, ανούσιες διακοπές και κρύες ατάκες, ταλαιπώρησαν τα όργανά τους και κέρδισαν νέους οπαδούς στο υπόγειο της οδού Σολωμού. Ιδιαίτερης μνείας χρήζει ο ντράμερ Tiger, ένας πραγματικός τίγρης στο ντραμσετ. Mορφολογικά και λόγω του κοπανήματός του στέκει ανάμεσα στον John Bonham και τον Κeith Μoon, ηχητικά όμως πλησιάζει περισσότερο στον τεράστιο Μitch Mitchell.

Παρακολουθώντας τόσο αυτόν, όσο και τους συμπαίκτες του σε κομμάτια όπως τα Living In Your Head, Doomsday Machine, Come Back Life και All Our Thoughts, κι αντικρύζοντας τη θετικότατη ανάδραση από το κοινό, στο τέλος δε μπορούσαμε παρά να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που μας έκανε να αγαπήσουμε αυτή τη μουσική εξαρχής. Κι αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διαχρονικότητά της. Τόσο επίκαιρη και κλασική όσο ένα τυπικό κυριακάτικο βράδυ, που πάντα το περιμένεις με επιφυλακτικότητα, αλλά το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το υποδεχθείς με θέρμη και να το απολαύσεις παρέα με μερικές μπύρες, μέχρι να πάρει τα πάνω του κι εσύ να αφεθείς άνευ όρων στη μαγεία του.

Κείμενο: Κλέαρχος Γ.
Φωτογραφίες: Άρης Παναγόπουλος

 

45Rats

45rats_145rats_245rats_545rats_4  45rats_3

Kadavar

kadavar_14kadavar_1 kadavar_12kadavar_4kadavar_2 kadavar_3  kadavar_5 kadavar_6 kadavar_8kadavar_7  kadavar_9 kadavar_10 kadavar_13kadavar_11

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: