(album review) Amniac – Infinite(2014)

amniac - infite

Μια συναυλία με ελεύθερη είσοδο τον περασμένο Ιούνη ήταν αυτή που με πρωτοέφερε σε επαφή με τη μουσική του νεανικού αυτού Πειραϊκού σχήματος. Ως λάτρης των συναυλιών, αρέσκομαι στο βάναυσο ξενύχτι μιας καθημερινής, που μπορεί να δημιουργεί βάσανο την επόμενη εργάσιμη μέρα, αλλά δίνει τη δυνατότητα γνωριμίας με άγνωστα σχήματα που έχουν αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να πουν ενώ το μόνο που ζητούν είναι η προσοχή του ακροατή. Παρακολουθώντας τότε τη δυνατή εμφάνισή τους, είχα σημειώσει στο μπλοκάκι μου το περίεργο ονομά τους, χωρίς να έχω κατά νου πως μπορεί να ξαναβρεθούν τόσο σύντομα στο διάβα μου. Όνομα που μάλλον έχει καταγωγή από τον αμνιακό σάκο και το αντίστοιχο υγρό, που περιβάλλουν το έμβρυο, συναφές με τη διαδικασία κύησης, αναδύει μια μυστηριακή αύρα για αυτούς που το επιλέγουν για να παρουσιάσουν τη μουσική τους.

Μουσική η οποία εδράζεται στα ατμοσφαιρικά ηχοτοπία αυτού που αποκαλούμε ως post-rock/metal. Χαρακτηρισμός που χρησιοποιείται ενίοτε πεζά, αλλά ταυτόχρονα και προσδιοριστικά ως τον ήχο που άνθησε παγκοσμίως την προηγούμενη δεκαετία υπό την αιγίδα των Isis. Αν και το είδος αυτό είναι κορεσμένο προ πολλού, πραγματικά βρίσκω τη διάλυση των μεγάλων αυτών καλλιτεχνών μόνο ως πρόσφορο έδαφος για μικρότερα σχήματα, να βγουν στα δρώμενα και να αποδείξουν την αξία τους, καλούμενοι να πρωταγωνιστήσουν σε ένα χώρο με μια μεγάλη απουσία. Έτσι κάνουν και οι συντοπίτες μας, μπολιάζοντας τα μακροσκελή τραγούδια τους με την απαραίτητη σκοτεινή αισθητική και ένα ακόμα πιο  έντονο κλειστοφοβικό αίσθημα. Το σφιχτοδεμένο rhythm section οριοθετεί τους αργούς ρυθμούς, ζωγραφίζοντας εικόνες αστικής φυλάκισης. Οι κιθάρες αντίθετα είναι αυτές που με τις λεπτεπίλεπτες μελωδίες και αρμονίες τους, προσθέτουν ένα ανοιχτό χρώμα στον καμβά, και αντιπαραβάλλουν την προσπάθεια για λύτρωση, όταν δεν βάζουν το λιθαράκι τους στο ηχητικό τείχος που χτίζεται.

Σας μπέρδεψα; Μπορεί, αλλά δεν είναι και πολύ εύκολο να περιγράψω τη μουσική τους, αφού ο μινιμαλισμός που διαπνέει όλο το δίσκο αφήνει το αποτέλεσμα ανοιχτό σε διαφορετικές ερμηνείες όσον αφορά την κατεύθυνση που έχουν επιλέξει. Αν κρίνω πάντως από το πολύ ωραίο κλείσιμο του δίσκου με το Our Kind, The Plague όπου οι ταχύτητες και η ένταση ανεβαίνουν, δεν πιστεύω πως η σωτηρία της ψυχής είναι στα άμεσα πλάνα τους. Το ομώνυμο τραγούδι,όπως επίσης και το δυνατότατο εναρκτήριο με την πανέξυπνη αλλαγή στη μέση, συμπληρώνουν τα καλύτερα στιγμιότυπα της προσπάθειας των Amniac να φωτογραφίσουν το άπειρο.

Οι τίλοι τραγουδιών είναι ευρηματικότατοι, και είμαι σίγουρος από αυτά που έπιασα φευγαλέα πως οι στίχοι και το concept έχουν αρκετά να πουν. Τουλάχιστον αυτή η εντύπωση μου δημιουργήθηκε από τον τρόπο που η καταραμένη αυτή φωνή φτύνει τις λέξεις. Στα θετικά συγκαταλέγεται και η πολύ καλή παραγωγή, για τα δεδομένα πρωτοεμφανιζόμενου σχήματος. Αν ανοίξουν τα ακούσματά τους περισσότερο, και πείσουν και τον στιβαρότατο τυμπανιστή τους να αφήσει τη φαντασία του ελεύθερη, είμαι βέβαιος πως η συνέχεια θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Ο δίσκος κυκλοφορεί από το ανεξάρτητο label Distroball Recs, που έχει στο ενεργητικό του κάποια πολλά υποσχόμενα σχήματα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να τσεκάρετε τους Amniac ζωντανά, γιατί εκεί είναι που αποδεικνύουν την συσσωρευμένη τους ενέργεια αλλά και δουλειά που έχουν ρίξει. Αναμένουμε τα επόμενα αργά – σαν τη μουσική τους –  αλλά σίγουρα βήματά τους.

Κλέαρχος Γ.

Upcoming Live: 19 Οκτωβρίου 2014, @ six d.o.g.s, ώρα 21:30, είσοδος ελεύθερη (περισσότερες πληροφορίες εδώ)

Amniac Facebook
Amniac Bandcamp

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: