Σινιάλο από Carex flacca #1 (και το αντίστροφο)

cf1coverΕπειδή Carex flacca δεν είναι πια μόνο αυτό που λέει η Wikipedia

CAREX FLACCA
μια έκδοση της κατάληψης σινιάλο
ενάντια στις επικυρίαρχες μητροπολιτικές ροές
για την εδαφικοποίηση της εξεγερσιακής προοπτικής

Το έντυπο εκδίδεται από την ομάδα Carex Flacca της κατάληψης Σινιάλο και διακινείται χέρι με χέρι, χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.
Το πρώτο φύλλο τυπώθηκε τον Ιούλη του 2014 σε 600 αντίτυπα.
Η φωτογραφία του εξωφύλλου καθώς και οι περισσότερες φωτογραφίες του εντύπου έχουν τραβηχτεί από τη στ:οργή.

τεύχος 01, καλοκαίρι 2014:
διαβάστε το «αντί εισαγωγής» και δυο αποσπάσματα από το άρθρο «για την επιβολή των εμπορευματικών σχέσεων στον δημόσιο χώρο».

cf1introαντί εισαγωγής (σελ. 2-3)

Ο Ανρί Λεφέβρ (Henri Lefebvre) έγραφε ότι «Η πόλη είναι η προβολή της κοινωνίας πάνω στο έδαφος. […] Η πόλη αποτελεί το πεδίο συγκρούσεων και ανταγωνιστικών σχέσεων. […] Η πόλη αποτελεί τον τόπο επιθυμίας και τον τόπο των επαναστάσεων».

Κι εμείς δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε!

Μας ενδιαφέρει, λοιπόν, η μελέτη της πόλης όχι μόνο ως τόπου πάνω στον οποίο εδαφικοποιούνται οι ανθρώπινες σχέσεις και οι κοινωνικές συλλογικοποιήσεις αλλά και ως εδάφους που μπορεί να αποτελέσει πεδίο χειραφέτησης και ανάπτυξης ριζοσπαστικών κινημάτων και αγώνων.
Στον αντίποδα της επέλασης των καπιταλιστικών σχέσεων που επιχειρούν να ξεριζώσουν κάθε συλλογική σχέση κοινότητας, αναζητούμε τα «σημεία» συνάντησης των ανθρώπινων αρνήσεων στην κατεύθυνση της ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.

Στο Αιγάλεω των εμπορευματικών ροών, της πολεοδομικής λεηλασίας, της άνθισης του μεγάλου κεφαλαίου στο πλάι της εξαθλίωσης, της εκποίησης του Μπαρουτάδικου, των ερημοποιημένων δημόσιων χώρων, των τραπεζοκαθισμάτων που γεμίζουν τις πλατείες και τους πεζόδρομους, της πλήθυνσης των άστεγων, της απαξιωμένης «εμπειρίας» και «επιθυμίας», της εξατομίκευσης και της μοιρολατρίας… ψάχνουμε τρόπους να ρηγματώσουμε την κυρίαρχη αφήγηση που μας θέλει υποταγμένους, δούλους, εργάτες και καταναλωτές, νεκρούς σε μία πόλη νεκρή…

Και θα τους βρούμε!

IMG_6466για την επιβολή των εμπορευματικών σχέσεων στον δημόσιο χώρο (σελ. 10-13)

(πρώτο απόσπασμα, σελ. 11)

Θεωρώντας τον Δημόσιο χώρο ως την χωρική αποτύπωση της «δημόσιας σφαίρας», του πεδίου εκείνου δηλαδή μέσα στο οποίο αναπτύσσεται η διαλεκτική των ανθρώπινων σχέσεων δίχως να υπόκειται σε κανενός είδους εμπορευματική σχέση, γίνεται αντιληπτό ότι ο χώρος αυτός εξ ορισμού έχει ελάχιστα να προσφέρει στο διαρκές καπιταλιστικό διακύβευμα της σχέσης μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης. Και γι’ αυτό το λόγο δέχεται την επιτηδευμένη απαξίωση της Κυριαρχίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Δημόσιος χώρος θα εγκαταλειφθεί, θα απονεκρωθεί, θα ερημοποιηθεί και τελικά θα απαξιωθεί στην κοινωνική συνείδηση ως ένα έδαφος που απλώς υπάρχει για να «διασχίζεται» μέσα στις αχανείς μητροπολιτικές ροές. Και μάλιστα, θα διασχίζεται «τρέχοντας» αφού πρώτα θα έχει εμποτιστεί από το Φόβο της μη-ασφάλειας που καλλιεργείται και διαχέεται από τους κυρίαρχους μηχανισμούς και τα Μ.Μ.Ε.

Αυτή η πραγματικότητα της απαξίωσης και απονέκρωσης μετατρέπει το Δημόσιο χώρο σε βορά του «αναπτυξιακού» Κεφαλαίου που έρχεται να τον «αξιοποίησει» με την πρόφαση της διευκόλυνσης των πληθυσμών, της κάλυψης κοινωνικών αναγκών, του καλλωπισμού της πόλης, της μετατροπής του σε ένα «ασφαλές» περιβάλλον.

Οι πεζόδρομοι και οι πλατείες γεμίζουν τραπεζοκαθίσματα, τα πάρκα γεμίζουν καφετέριες και εμπορικά κέντρα που «πουλάνε με θέα το πράσινο», οι αλάνες μετατρέπονται σε πολυόροφα πάρκινγκ αυτοκινήτων κ.ο.κ. Πρόκειται για την επέλαση του Κεφαλαίου που έρχεται να αναδιατάξει και να επανανοηματοδοτήσει το Δημόσιο τοπίο, αφαιρώντας τα χαρακτηριστικά ελευθερίας του και τροφοδοτώντας το με περιεχόμενα που το ορίζουν εκ νέου στη βάση των καπιταλιστικών προσταγών. Ετσι, ο Δημόσιος χώρος λαμβάνει έναν χαρακτήρα ημιδημόσιο ή καλύτερα ημι-ιδιωτικό, αφού ο μετασχηματισμός που πραγματοποιείται έχει τόσο επιθετικά χαρακτηριστικά που επικαθορίζει τελικά όποια σχέση αναπτύσσεται στο εσωτερικό του.

(δεύτερο απόσπασμα, σελ. 12-13)

Αυτά τα μαγαζιά –που έχουν γεμίσει ασφυκτικά με τραπεζοκαθίσματα κάθε σπιθαμή γης- βγάζουν φράγκα πουλώντας «δημόσιο» που με τη σειρά τους έχουν νοικιάσει από τους αρχοντίσκους της εκάστοτε δημοτικής αρχής. Και το θέμα δεν είναι μόνο αυτό.

Η επέλαση και εγκαθίδρυση των τραπεζοκαθισμάτων της mainstream ή εναλλακτικής διασκέδασης και μαζικής κατανάλωσης είναι επιθετικές σε τέτοιο βαθμό που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο διαφορετικής χρήσης των συγκεκριμένων χώρων. Είναι ενδεικτικό ότι αρκετά από τα σημεία αναφέρθηκαν παραπάνω είναι αδύνατο ακόμα και να τα διασχίσει κανείς.

Κι ολοένα η κατάσταση χειροτερεύει. Οσο η ιδιώτευση και το ιδιωτικό στοιχείο κερδίζουν χώρο από τα συλλογικά πεδία ελευθερίας, τόσο αργά αλλά σταθερά το Αιγάλεω θα μετατρέπεται σε μια μισητή πόλη. Τόσο αργά αλλά σταθερά θα πληθαίνει γύρω μας η Ασφυξία… Μέχρι τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να πάρουμε τις Ζωές και την πόλη στα δικά μας χέρια…

(Carex Flacca #1 σε μορφή pdf)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: