Heavy By The Sea: Το πιο ανορθόδοξα ωραίο heavy φεστιβάλ μέχρι τώρα

deftonesΧωρίς πολλά πολά εισαγωγικά να πούμε ότι ναι, οι Deftones ήταν το πιο hot συναυλιακό όνομα αυτού του καλοκαιριού. Πιο hot και από την εμφάνιση της Μποφίλιου στο Rockwave… Άρα, όλοι όσοι πήγαν στο Φάληρο, τη Δευτέρα 23 Ιουνίου, πήγαν πρώτα για αυτούς και μετά για τη φάση «φεστιβάλ-μπύρα-κουβέντα-γνωστοί». Δυστυχώς, δεν κατάφερα να είμαι από τις 5 εκεί και έτσι…

…τους Revenge Of The Giant Face τους έχασα. Τους Tardive Dyskinesia τους πρόλαβα λίγο πριν το τέλος του set τους. Μουσικά και οι δύο κινούνται στα ίδια σχεδόν ηχοτοπία, οπότε μπορείτε κάλλιστα να τους βάλετε να τους ακούσετε σπίτι σας και να αναρωτηθείτε αν πρέπει ή όχι να πάτε στο επόμενο live τους. Πάντως, σε αυτό που παίζουν είναι πολύ καλοί.

Και ξαφνικά, εκεί που όλοι είχαν πιάσει τους ελάχιστους ίσκιους τρώγοντας burgers και πίνοντας τσαφομένες (Αρτινή έκφραση για το «πολύ κρύα μπύρα». Προέρχεται από το «τσαφ», τον ήχο που κάνει το καπάκι της μπύρας όταν το μπουκάλι είναι πολύ κρύο και το ανοίγεις.) μπύρες, η τετράδα από τον πλανήτη Δία προσγειώνεται στη σκηνή και όλοι αναπτύσσουν βήμα γοργό για να τους συναντήσουν. Οι Planet Of Zeus έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν τόσο καλά. Έπαιξαν, διασκέδασαν, μας διασκέδασαν και απέδειξαν ότι είτε σε μεγάλη είτε σε μικρή σκηνή το «Σεξ και βία στον πλανήτη Δία» είναι τόσο στάνταρ όσο το «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Ανδρέα. Στα περίπου 45’ της εμφάνισής τους έπαιξαν όλα όσα έπρεπε και το κοινό από κάτω ανταπέδωσε με χοροπηδητά, συνθήματα, ζμπρωξίματα και λοιπές ροκενρόλ καταστάσεις. Συζητώντας με τους φίλους καταλήξαμε στο ότι αυτήν την μπάντα την αγαπάς γιατί και οι τέσσερίς τους θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα κολλητοί σου και να χαβαλεδιάζεις όλη μέρα μαζί τους. Για αυτό και στη σκηνή βγαίνουν τόσο ατόφιοι και γουστάρουμε όλοι.

Τελιώνουν λοιπόν ετούτοι εδώ οι εξωγήινοι και ακολουθούν όλοι την ίδια πορεία με πριν. Ίσκιος, φαγητό, μπύρα. Ύστερα από λίγο, μετακινούμαστε όλοι μαζί (όσοι βλέπετε ταινίες με zombies κάντε τον παραλληλισμό και δεν θα απέχετε και πολύ από την πραγματικότητα) στη μικρή σκηνή, την Red Stage, που είχε στηθεί στη γωνιά δεξιά της μεγάλης, Main Stage. Αυτή ήταν και η φετινή πρωτοτυπία των διοργανωτών. Μία ακόμα σκηνή για να υποδεχτεί κάποια από τα συγκροτήματα. Οι Nightstalker βγαίνουν κάποια λεπτά μετά τις 7 και θα μπορούσα απλά να γράψω ότι ΓΑΜΗΣΑΝ και να τελειώσω εδώ. Αλλά όχι, ας πούμε δυο-τρία πραγματάκια. Πρώτον, έπαιξαν πολλά αγαπημένα, αν και με τους Nightstalker πάντα έχεις άλλα τόσα που θες να ακούσεις. Φανταστείτε ότι δεν ακούσαμε ούτε Just a Burn ούτε All Around. Δεύτερον, αν κάποιος βρει άλλο ελληνικό συγκρότημα με τόσο έντονο singalong από το κοινό, να μου τρυπήσει τη μύτη. Τρίτον, οι τύποι ακόμα και σε καρέκλες να καθόταν και να έπαιζαν, πάλι τα ίδια χορευτικά θα είχαμε από το κοινό. Τέταρτον, δεν τους χορταίνουμε ποτέ. Πέμπτον, οι μικρές σκηνές του ταιριάζουν περισσότερο γιατί αυτό το αίσθημα οικογένειας που σου δημιουργούν είναι υπερπολύτιμο. Έκτον, αυτό που έγινε στο Children of the Sun είναι σαν το «Δεν περιγράφω άλλο» του Χελάκη.

Η ώρα πέρασε, το σούρουπο άρχισε να πλησιάζει και ήταν η στιγμή για να χαρούν λίγο και οι αμιγώς metalheads που τραβήχτηκαν μέχρι το Φάληρο. Οι Behemoth πήραν τις θέσεις τους στη σκηνή και για μία ώρα ξεπλήρωσαν και με το παραπάνω το αρκετά ένθερμο κοινό τους. Καλώς ή κακώς ήταν το μόνο heavy (με την κλασσική και τυποποιημένη έννοια του όρου) συγκρότημα της ημέρας και σίγουρα αρκετοί τραβήχτηκαν μέχρι εκεί κάτω για να δουν μόνο αυτούς. Έχουν κοινό στην Ελλάδα, παρότι ο γράφων δεν συγκινήθηκε ποτέ από τις δουλειές τους μιας και προτιμά άλλου τύπου blackmetal. Ωστόσο, η σκηνική τους παρουσία ήταν στιβαρή, το make-up τόνιζε σε όλους με ποιους έχουν να κάνουν, και τα κάποια μικρά mosh-pit άρχισαν να εμφανίζονται.

Οι Ghost είναι ένα αρκετά ιδιαίτερο συγκρότημα. Όχι μόνο λόγω του concept που τους συνοδεύει, αλλά και μουσικά. Εκεί που περιμένεις σκληρές heavy/hard νότες, τσουπ! να σου οι μελωδικές γραμμές. Και όλα με τέτοια αρμονία που σε σκλαβώνουν. Εν μέσω όλων αυτών λοιπών, ο Papa Emeritus και τα Nameless Ghouls έκαναν την εμφάνισή τους και με οδηγό τη θεατρικότητα, το hype και δύο ωραιότατους δίσκους μας «κοίμισαν», με την καλή έννοια. Δηλαδή, μας νάρκωσαν και μας έκαναν να μην ξεκολλάμε τα μάτια μας από τη σκηνή. Ένας frontman με απίστευτο μιμητικό ύφος, όσον αφορά τις κινήσεις του Πάπα, και τέσσερις ακόμα παίκτες να οργώνουν τη σκηνή και να πορώνονται τόσο που να παρασέρνουν και εσένα. Ιδίως στο Ghuleh/Zombie Queen είμαι σίγουρος ότι κέρδισαν όσους δεν τους ήξεραν. Μακάρι να τους ξαναδούμε σύντομα.

«Ήρθε η ώρα που περίμεναμε όλοι», «Επιτέλους, έφτασε η στιγμή για τους headliners» και λοιπές τέτοιες κοινότυπες εκφράσεις χρησιμοποιούνται για να ξεκινήσει μία παράγραφος που θα μιλά για το μεγάλο όνομα της βραδιάς. Κοινότυπες μεν, αληθέστατες δε. Όλοι περίμεναν τους Deftones. Το έβλεπες, το άκουγες, το ένιωθες. Και όταν αυτοί βγήκαν, απλά ο χρόνος σταμάτησε. Μιάμιση ώρα εκπληκτική. 18 τραγούδια που κάλυψαν όλο σχεδόν το φάσμα της δισκογραφίας τους. Και για να το κάνουμε λιανά με παραδείγματα. Δύο από τα τρία πρώτα τραγούδια ήταν τα Be Quiet and Drive (FarAway) και My Own Summer (ShoveIt), ενώ έκλεισαν με Root και 7 Words. Τι άλλο θέλετε δηλαδή; Ο Chino κατέβηκε στο κοινό, έγινε ένα μαζί του, του έδωσε το μικρόφωνο, οι συμπαίκτες του ήταν πορωτικά στατικοί. Καύλα με μία λέξη, να βλέπεις τραγουδιστή τέτοιου συγκροτήματος να συμπεριφέρεται λες και παίζει σε underground υπόγα. Ο κόσμος από κάτω δεν σταμάτησε να χοροπηδά. Και πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς όταν βλέπει Deftones; Πολλές φάτσες τριγύρω σου έδειχναν ότι το περίμεναν πως και πως αυτό το λάιβ γιατί μεγάλωσαν με δαύτους. Ναι, νταξ, όλοι θα θέλαμε στο μπάσο να ήταν ο Chi Cheng, αλλά σίγουρα θα μας έβλεπε και αυτός από εκεί ψηλά. Τρομερή ενέργεια η μπάντα που σίγουρα πήρε τεράστια ώθηση και από την αποθεωτική υποδοχή του κοινού. Θαρρώ πως και ποτέ ξανά να μην έρθουν, αυτή η εμφάνιση θα μείνει για πάντα χαραγμένη σε όλους μας και δεν θα μας νοιάξει ιδιαίτερα.

Και κάποιες γενικές παρατηρήσεις:

  1. Ο ήχος ήταν πολύ καλός από την αρχή και στους Deftones απογειώθηκε. Καμία σχέση με πέρσι δηλαδή.
  2. Ο κόσμος που ήρθε στο HeavyByTheSea ήταν με διαφορά ο πιο non-heavy κόσμος που μπορείς να συναντήσεις σε τέτοιο φεστιβάλ. Φυσικά, έπαιξε ρόλο το ότι όλα τα συγκροτήματα δεν ήταν αυτό που λέμε κλασσικό heavymetallineup. Οι PlanetOfZeus και οι Nightstalker, και γενικά όλη αυτή η σκηνή που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια, φέρνουν πολύ κόσμο στον σκληρό ήχο. Επίσης, οι κλασσικοί μεταλλάδες –ναι, αυτοί που κάποτε έβριζαν τους SystemOfADown και γενικά δεν αντέχουν τις «numetal αμερικλανιές»- έλαμπαν διά της απουσίας τους. Και φυσικά, πολλές, μα πάρα πολλές γυναικείες παρουσίες εκεί που δεν το περιμένεις.
  3. Ε όχι και 3,5€ η μικρή η μπύρα. Απαράδεκτο.
  4. Κάποια από τα τραγούδια που έπαιζαν από τα ηχεία στα διαλείμματα δεν είχαν καμία σχέση με την όλη φάση. IHateMyselfForLovingYou και Runaway; Χαχαχαχα, βάλτε σκληρά πράματα να μας προετοιμάζουν ρε ‘σεις.
  5. Διοργανωτικά ήταν όλα άψογα πάντως. Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν και του χρόνου καλύτερα και σκληρότερα!

Κείμενο: Γιάννης Κονταξής

Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε στο προφίλ της G.N.P. Productions στο facebook εδώ.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: