(review) Σάρκα στο Ζώο, Λήθη, Chaos Enshrined, Path to Ixtab @ Λέσχη Υπογείως στην Καλλιδρομίου 94 (22/03/2014)

[11] 22-3-2014 Kallidrimiou94Τι νιώθεις μόλις μπαίνεις στην κόλαση; Τι συναίσθημα σε κυριεύει όταν, βγαίνοντας από μια έρημο, ο παγωμένος αέρας σου χαϊδεύει το πρόσωπο; Πόσο ανατριχιάζεις στο πρώτο μητρικό χάδι, στο πρώτο σου φιλί, ή στο πρώτο χαστούκι στο μάγουλο; Αν γυρεύεις ακόμα τρόπους να ξυπνάς τα πιο δυνατά συναισθήματα στη ζωή, τότε δεν είναι πολύ περίεργο να ήσουν ανάμεσα σε αυτούς που παρευρέθηκαν στο στέκι Υπογείως της Καλλιδρομίου για τη συναυλία του περασμένου Σαββάτου (22/3), κι έγιναν αυτόπτες μάρτυρες της άνευ όρων παράδοσης της αθηναϊκής underground νύχτας στις ενωμένες δυνάμεις των Πατρών.

Με καθυστέρηση μιας ώρας λόγω κάποιων εμποδίων στο ηχητικό στήσιμο του χώρου, στη σκηνή βρέθηκαν οι Σάρκα στο Ζώο (μέλη Dala Sun, Bohemian Grove, Straightjacket Fit). Post-punk/experimental έλεγε η αφίσα, εμείς ακούσαμε ένα μείγμα όντως post-punk με τρελές τζούρες 90ς noise rock τύπου Jesus Lizard, και πολύ πωρωτικά φωνητικά. Πανέξυπνος και μπροστάρης ο μπασίστας, και γενικά τα κομμάτια τους πολύ καλοστημένα και προσεγμένα με βάση την πρώτη ακρόαση. Θα παρακολουθηθούν επισταμένα, αφού έχουν και ενδιαφέρον όνομα.

Τη σκυτάλη πήραν οι Λήθη, για τους οποίους έσκασε μύτη κι ο περισσότερος κόσμος στο live. Με την προσθήκη 2ου κιθαρίστα σε σχέση με το δίσκο, ο ήχος τους ήταν σίγουρο πως θα μετατραπεί σε τσιμέντο ταχείας πήξεως, έτοιμο να εκτοξευθεί προς πάσα κατεύθυνση, καταπίνοντας τα πάντα στο διάβα του. “Στάαααααθηκεεεεςς…μόνος” κραυγάζει άξαφνα στο μικρόφωνο ο Μιχάλης, κι όπως ακριβώς ξεκινά ο δίσκος, το Νεκροσάβανο απλώνεται σε όλη την υπόγα, που έχει τιγκάρει. Ταχύτητα κι επιθετικότητα στο τέρμα, ντραμιστική έξαρση, διπλή φωνητική επίθεση και τα πιτ ανάβουν, καταργώντας τις όποιες πασιφιστικές συμβάσεις φάνηκαν να είχαν υπογραφεί από το κοινό. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν τα τρομερά black σημεία, αφού για τα πάνκικα δεν έχουμε να πούμε και πολλά – σε κάθε break με μόνο κιθάρα η τράπουλα ανακατευόταν, και στην είσοδο του d-beat έβρεχε ξύλο…Συνέχεια με Πνιγερή καταχνιά, Ρόλο, και πλέον η μπάλα έχει χαθεί τελείως. Κόσμος και μπάντα ένα πράγμα, και πραγματικά ούτε κατάλαβα πότε πέρασε η ώρα, αλλά ξέρω πως θέλω κι άλλο. Πριν φύγουν μας σερβίρουν και μια εκτέλεση του καλύτερου crust κομματιού που έχει γραφτεί ποτέ, του Like Weeds των θεόθεων His Hero Is Gone για σφηνακι-ξύλο for the road, και τελειώνουν μέσα σε αποθέωση.

Μετά από το ΣΟΚ, το μόνο που έμενε ήταν να ακούσουμε μουσικούλα. Έτσι ακολούθησαν οι Chaos Enshrined. “Στην Πάτρα είμαστε 20 άτομα που γουστάρουμε, και φτιάχνουμε όλοι μεταξύ μας μπάντες” μου έλεγε πριν μέλος των Λήθη, και αναφερόταν στο πρότζεκτ αυτό που συμμετέχει και ένα μέλος από Fields of Locust. Από τα πιο σωστά black metal σχήματα που έχω ακούσει πρόσφατα, αφού κατάφεραν να μου βγάλουν πρωτόλειο συναίσθημα ανάλογο με αυτό που έβγαζαν τα πρώτα Darkthrone. Πολύ ωραία φωνητικά, και πολύ σωστές δόσεις post, που όμως δεν έχει τη μορφή κάποιον Deafheaven, αλλά αναδεικνύεται πιο πολύ σαν layer στη μουσική τους, κάνοντας το αποτέλεσμα πολύ εξελίξιμο. Αναμένουμε περισσότερα και σύντομα παρακαλώ.

Τη βραδιά έκλεισε το δίδυμο των Path to Ixtab, μπροστά σε λιγοστό, σε σχέση με τα προηγούμενα σχήματα, κόσμο. Γι’ αυτό ευθύνεται η καθυστέρηση στο πρόγραμμα, αλλά δε μπορούμε να μην αναφέρουμε πως πολλοί έκαναν το χαβαλέ τους και πήγαν να αράξουν έξω. Δε μπορεί να έχει απέξω 300+ άτομα και μέσα 50! Χρειάζεται και λίγο περισσότερος σεβασμός στα παιδιά που κάνουν την προσπάθειά τους, στο κάτω κάτω οι μπάντες ήταν όλες φίλα προσκείμενες μεταξύ τους, και δε νομίζω να μη στεναχώρησε τις άλλες τρεις αυτή η φάση. Τέλος πάντων, καθαρά μουσικά, οι Path to Ixtab έχουν δρόμο μπροστά τους. Το black metal τους είναι κατάμαυρο σαν πίσσα, αλλά λόγω της έλλειψης και άλλων οργάνων εκτός από κιθάρα-ντραμς, δεν αποτυπώνεται όλη η έκταση του βάθους που μπορεί να πιάσει. Εγώ ικανοποιήθηκα αρκετά, αλλά κάποιοι συμπαρευρισκόμενοι που γνωρίζουν και τι σημαίνει κάθε προσπάθεια του Σεραφείμ είχαν πιο ανεβασμένες απαιτήσεις. Ο δίσκος κυκλοφορεί και θα ακούσουμε προσεχώς, με το λογότυπο της Venerate αποτελεί πάντως εγγύηση ποιότητας.

Για το τέλος, να αναφέρουμε τον πολύ καλό και δυνατό ήχο που επιμελήθηκε το crew από το U217 στούντιο. Όπως και επίσης την κεφάτη διάθεση, το παρεΐστικο κλίμα, κάτι που οφείλεται στην προσπάθεια των παιδιών που τρέχουν τη Λέσχη, αλλά και των μουσικών, και όσων στήριξαν ανιδιοτελώς αυτή την προσπάθεια, αηδιασμένοι από τη κυρίαρχη λογική της εμπορευματοποιημένης κατανάλωσης του Σαββατόβραδου. Και το μήνυμα που πέρασε για άλλη μια φορά για όποιον κατάλαβε, είναι πως στις υπόγες σφυρηλατείται η σκοτεινή τέχνη της αντίστασης.

Κείμενο: Κλέαρχος Γ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: