Κινηματογράφος εναντίον Θεάτρου Άμλετ εναντίον Σαίξπηρ: Μικρό σχόλιο με αφορμή μια παράσταση και μια συζήτηση

hamlet ripΜια παράσταση είναι εκείνο που συμβαίνει σε μία δεδομένη στιγμή σε ένα χώρο. Καμία διαχρονικότητα, κανένα κείμενο, κανένα αληθινό νόημα του, καμία απολύτως ομοείδεια με την ίδια που συνέβη χτες και εκείνη που θα συμβεί αύριο.

Είναι μία γραφή προφορική και διακριτή από εκείνη του κειμένου στο οποίο αναφέρεται, της επανάληψης της.

Είναι σαχλό να συγκρίνουμε τέχνες, ειδικά όταν ταυτίζουμε τη μία από αυτές με πράγματα που δεν είναι. Δεν είναι μόνο η πρόσληψη, που διαφέρει κάθε φορά τελικά, αλλά και η γραφή καθαυτή δεν είναι ποτέ ίδια μεταξύ δύο ίδιων θεατρικών παραστάσεων.

Γι’ αυτό νομίζω ο Hamlet RIP  ήταν μια εξαιρετική θεατρική προσπάθεια.

Μία άρρυθμη διάλεξη για το Σαιξπηρικό έργο που με θάρρος απέναντι στον εαυτό της και τα μεγάλα τέρατα, είπε αυτό που είχε να πει.

Πως δεν υπάρχουν τέρατα.

Πως δεν υπάρχουν φαντάσματα, μέχρι να τα δούμε ή πως μέχρι να τα δούμε μπορούμε να τα κοροϊδεύουμε. Γιατί μπορούμε.

Ντροπή σε εκείνον που είναι ταπεινός και θεοσεβούμενος για κείνο που δεν βλέπει, που δεν νιώθει, όχι σε εκείνον που χλευάζει το ανύπαρκτο.

Γιατί για εκείνον που υπάρχει, υπάρχει ότι προσλαμβάνεται, από εκείνον που υπάρχει.

Και ο Σαίξπηρ ήταν κάποιος.

Ο Άμλετ ένα κείμενο, που γράφτηκε και διέφυγε για πάντα από την κυριαρχία του κάποιου (αν υποθέσουμε πως την είχε ποτέ).

Το Ελισαβετιανό θέατρο μία μορφή τέχνης καθόλου γνησιότερη και ιερότερη από κάποια άλλη.

Ο σκηνοθέτης περιηγείται σε αυτήν την περιοχή με διερευνητική διάθεση και σαρκαστικό ύφος. Εξηγεί την πλοκή ενός ιερού μύθου με ελάχιστη θεατρικότητα, μα με πολύ οξύτητα στο σχόλιο του.

Σηκώνει τα βάρη της ζωής, όποτε μπορεί.

Παραδίδει Σαίξπηρ με τόνο εκπαιδευτικού πρωτοβάθμιας.

Καλεί το φάντασμα του Άμλετ.

Απομυθοποιεί το τέρας.

Σχολιάζει το φύλο ενός λόγου για την Οφηλία, μια γυναίκα – αν και άνδρας – στο λόγο ενός άνδρα.

Τελικά η τέχνη – όπως πολλά, αν όχι όλα – έχουν να κάνουν με την απόλαυση. Για αυτή την τελευταία, όσα και να πεις, παραμένει άφατη, το πολύ διυποκειμενική.

Και ας είναι τέτοια.

Απολαμβάνω τον κινηματογράφο πολύ περισσότερο από το θέατρο και δεν έχω τίποτα, και κυρίως δεν οφείλω τίποτα, να εξηγήσω για αυτό.

Ίσως επειδή είναι κάτι συχνά πανάκριβο που προσφέρεται σχεδόν σε όλους συχνά δωρεάν.

Ίσως γιατί πείθει καλύτερα τις ναρκισσιστικές μου ταυτίσεις.

Ίσως απλά γιατί κατορθώνει συχνότερα να χτίσει μαζί μου μια σχετική επικοινωνία.

Αυτό συνέβη όμως και χτες στο Εμπρός, στον συγχωρεμένο Άμλετ του Ζαφείρη Νικήτα.

Πολύνεκρο έργο ο Άμλετ. Πάννεκρο.

I say believe

*Η θεατρική παράσταση Hamlet RIP, του Ζαφείρη Νικήτα, παρουσιάζεται για 3 ημέρες 14-16/11 στο κατειλημμένο θέατρο Εμπρός. Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά.

Α.Π.

15/11/1984

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: