Η σιωπή είναι συνενοχή; (ναι)

Αυτή τη φορά το απαντούν τα παιδιά, με αφορμή τον μαθητικό διαγωνισμό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Και συμφωνούμε όλοι στο προφανές.
Τη στιγμή που γίνονται γνωστά τα κρούσματα δηλητηρίασης των σχολικών περιβαλλόντων με χρυσαβγίτικες μπουρδομπαρούφες (γιατί οι λέξεις των γυμνασιακών μας χρόνων είναι οι καταλληλότερες να παρουσιάσουν την μισάνθρωπη ρητορική), μαθητές παρακινούνται από τη δημιουργικότητα, για να πουν όσα συνήθως δεν χωράει το σχολικό προαύλιο.

Είχαμε προ καιρού παρατηρήσει πως στα video της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, σχετικά με την κτήση ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών (δείτε την καμπάνια εδώ), οι χρήστες είχαν προβεί σε υβριστικά, ρατσιστικά σχόλια, έτσι που η Ε.Ε.Δ.Α. απέτρεψε τη δυνατότητα σχολιασμού. Γελοίοι μικρόψυχοι που βρίσκουν λόγο ύπαρξης μόνο πίσω από την ασφάλεια της οθόνης, θα πει κανείς. Η επίθεση σε παιδιά όμως είναι ο πιο αξιόπιστος δείκτης του μίσους. Σε κάποιο σχόλιο που διαβάσαμε online συνοψίζεται με τον καλύτερο τρόπο η μόνη αποδεκτή διάσταση που θα έπρεπε να έχει η σχολική πραγματικότητα: “Ρωτάει ο πατέρας το παιδί του μετά από την πρώτη μέρα στο σχολείο “Λοιπόν γιε μου; Πώς είναι η τάξη σου; Έχει πολλά Αλβανάκια, Ρουμανάκια και γυφτάκια?”. “Όχι μπαμπά. Μόνο παιδάκια έχει.”

Εδώ είναι μερικά από τα έργα των μαθητών που παρακολουθήσαμε με συγκίνηση.

Ρίτα Σκίτερ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: