(Review) – Η Λιμουζίνα (2013)

1379659239Μια ταινία να ακούγεται,

είπε πως έφτιαξε ο Παναγιωτόπουλος. 85 χρόνια περίπου μετά την αυγή του ομιλούντα κινηματογράφου ζήτησε να ακούσουμε το παραμύθι του περισσότερο από ότι θα το δούμε.

Ραδιοφωνικός κινηματογράφος

Και πράγματι έφτιαξε μια ταινία που ακουγόταν. Με παράδοξα περιγραφικές ερμηνείες, που θύμιζαν κάτι από παλιό θέατρο. Μόνο ο ήχος ήταν ικανός να πει το παραμύθι.

Οι φωνές ήταν οικείες (Καραζήσης, Χαϊκάλης, Κουρής, Νομικού, Φασουλής, Λιβαθινός, Πιατάς) και ακούγονταν παράξενα πολύ, ακόμα και οι αναπνοές.

Και ταυτόχρονα η υπόκριση τόσο πληθωρική, που θα μπορούσε η ταινία να είναι βωβή.

Σαν ο σκηνοθέτης να έσπασε τον ήχο από την εικόνα.

1379659459Κάποιους πάντως ήθελες πολύ και να τους βλέπεις και να τους ακούς – μιας και έβρισκαν χαλαρά την ισορροπία τους στις υποκριτικές ανάγκες της ταινίας – όπως τον Καταλειφό-Μπέκετ, τον Αντριάν Φρίλινγκ να διεκδικεί γερμανικά και εξαιρετικά τη Γαλλιδούλα του, τον πάντα απολαυστικά τραχύ Βαγγέλη Μουρίκη.

Road Movie

Ναι κατά κάποιον τρόπο. Χωρίς όμως να είναι εξαιρετικά κινητικό. Από το Παρίσι, στην Αθήνα, στη Μάνη και νοητά στα Γκράβαρα, τη Ρώμη, το Πήλιο ή το Mπρίντιζι.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος σκηνοθετεί ένα ημερολόγιο καθόλου σχολαστικό.

Οι ήρωες του είναι τοποθετημένοι με παρόμοια γραφικότητα σε όλα αυτά τα σημεία και η ιστορία του  – αν υπάρχει – θα μπορούσε να υπάρχει παντού.

Σ’ ένα καφέ στη Σορβόνη, όπως στην Αβησσυνία. Στα στενά στο μοναστηράκι, όπως και στη Μονμάρτη.  Στα Mac Donald’s της εθνικής.

Αυτός ο περίπατος είναι πολύ γλυκός και ταυτόχρονα απόλυτα σοκαριστικός:

Που είναι αυτή η αίσθηση στην Αθήνα;

Έγινε ληστεία.

Έκλεψαν τη γλύκα από την Αθήνα ή ο Παναγιωτόπουλος κλέβει τις μνήμες για να εκμαιεύσει γλύκα;

Με ποιόν να θυμώσεις;

Το ίδιο αδιέξοδο στενό στου Ψυρρή, Χίλιες και δύο Νύχτες, ο ίδιος σταθμός ηλεκτρικού στο Θησείο και τίποτα ίδιο.

Στο τέλος φαίνεται ο Παναγιωτόπουλος να μιλούσε για μια παλιότερη Αθήνα.

Ίσως από φόβο μην νομίσουμε πως είδε με αυτό το φακό την τωρινή.

Σε ένα τρίγωνο

που υποτίθεται μπορεί να γίνει ερωτικό, περικλείονται κουβέντες από έμπειρους σοφούς, ερειστικοί σαρκασμοί για τους νεοέλληνες, συγγραφικές φιλοδοξίες, στιγμές εξέγερσης και μυθιστορηματικοί χαρακτήρες, παραμύθια, η διαφορά της ανατολής με τη δύση και το βορρά, θεατρικοί σκηνοθέτες, κάποια κοινότυπη κριτική για τα πράγματα αν και όχι πάντα άστοχη, espresso.

Μια αποσπασματική τσάρκα.

Ξεκίνησαν τρεις, με άλλους πολλούς γύρω τους, έναν απογευματινό περίπατο για να μιλήσουν για όλα.

Δεν ξέρω αν ήταν κωμωδία παρεξηγήσεων. Πάντως φιλοδοξούσε να λύσει κάποιες παρεξηγήσεις.

Ένας χαμογελαστός τρόπος για να αρχίσει το φθινόπωρο στην Αθήνα, αν το δεις με μια νοσταλγία.

Α.Π.

* Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο πλαίσιο του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, στον κινηματογράφο Δαναό, παρουσία του σκηνοθέτη, που βραβεύτηκε για το συνολικό έργο του από την διοργάνωση. Η Λιμουζίνα αναμένεται να διανεμηθεί στους κινηματογράφους τον Ιανουάριο του 2014.

Η Λιμουζίνα

Directed by Νίκος Παναγιωτόπουλος

Starring  Άντριαν Φρίλινγκ, Νίκος Κουρής, Δούκισσα Νομικού

Released 2013

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: