Το κεντρικό δελτίο ειδήσεων σας καλωσορίζει στη νέα σαιζόν. Σας ευχόμαστε μια ήσυχη χρονιά (2)

fgΑς παρακολουθήσουμε ξανά τηλεοπτική ενημέρωση, σε δελτία ειδήσεων και πρωινά magazino, με προσκεκλημένους τον υφυπουργό Παιδείας, Συμεών Κεδίκογλου, τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ Θέμη Κοτσιφάκη και τον Υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο. Τη συζήτηση διευθύνουν οι Μανώλης Αναγνωστάκης και Ιορδάνης Χασαπόπουλος. Αφορμή οι εξαγγελθείσες απεργίες των εκπαιδευτικών, απάντηση στις διαθεσιμότητες, τις νέες περικοπές μισθών, την αύξηση των ωρών εργασίας.

Αρβανιτόπουλος: Ας αφήσουμε έξω τα παιδιά, από όλη αυτή την ιστορία, ας δούμε όλα τ’ άλλα πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης

Οι εργαζόμενοι δεν είναι γονείς, δεν είναι χομπίστες, δεν είναι λειτουργοί, δεν είναι εθνικός στρατός να κινητοποιείται από συναισθηματικές μπαρούφες. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που παρέχουν τις εργατοώρες τους σε κάθε είδους τομέα παραγωγής, το κάνουν για να επιβιώνουν. Σε δεύτερο επίπεδο μπορεί να ασχολούνται με κάτι που τους κινητοποιεί σαν υποκείμενα και παίρνουν ικανοποίηση από αυτό. Αυτό όμως – σε αυτή την εκδοχή της κοινωνίας  – είναι απλά μια ευτυχής συγκυρία και όχι προνομιακός ορισμός της εργασιακής σχέσης.

Οι γιατροί, οι λιμενεργάτες, οι βρεφοκόμοι και οι φιλόλογοι, οι οδοκαθαριστές δεν χτυπάνε οκτάωρα εμπνευσμένοι από την κοινωνική σπουδαιότητα του λειτουργήματος τους. Γιατί σε αυτήν την περίπτωση δεν θα δούλευαν κάθε μέρα, με εμμονή μέχρι να συνταξιοδοτηθούν.

Η εργασιακή σχέση είναι μια σχέση που δομείται με όρους παραγωγής και η απεργία έγινε ιστορικά το εργαλείο του εργαζόμενου για να συνειδητοποιεί το ρόλο του στη παραγωγή και να διεκδικεί καλύτερους όρους στην εκμετάλλευση.

Να επιλέξουμε αυτή την ερμηνεία, γιατί αυτή κάνει τις ζωές μας δυνατές.

Τα παιδιά δεν είναι έξω από την πολιτική αντιπαράθεση. Από τα πράγματα, κανένα κομμάτι αυτής της κοινωνίας δεν είναι έξω από το πολιτικό. Μόνο αν κανένα δεν αποκλείουμε, θα κάνουμε λόγο για μια κοινωνία που τον περιλαμβάνει.

Δημοσιογράφοι: Θα κλείσουν τελικά τα σχολεία;

Κεδίκογλου:  Για την τιμή των όπλων θα γίνει μια απεργία… Υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ ΟΛΜΕ και του μέσου καθηγητή. Μόνο 85 από τα 500 μέλη της ΟΛΜΕ ψήφισαν. Την ώρα που αιμορραγεί οικονομικά ο μέσος Έλληνας εκπαιδευτικός, τον υποβάλλουν στις θυσίες μιας απεργίας διαρκείας…

Βραχυκυκλώνω και νιώθω να αποξενώνομαι από τον εαυτό μου:

  • Ποιά όπλα; Αναγνωρίζουν οι κυβερνήσεις πως είναι τόσο άθλιες και μη νομιμοποιημένες που αξίζουν πόλεμο και μάλιστα τίμιο και δίκαιο;
  • Η απαξίωση ενός συνδικαλιστικού οργάνου – για την οποία η ΠΑΣΟΚΑΡΑ έκανε ότι μπορούσε εδώ και δεκαετίες – γίνεται επίσημα καθησυχαστικό επιχείρημα από έναν υφυπουργό
  • Το δεύτερο καθησυχαστικό επιχείρημα βασίζεται στην εξαθλίωση που μοίρασαν απλόχερα οι τελευταίες κυβερνήσεις και μεταφράζεται ως εξής: Μην ανησυχείτε, εκεί που σας φτάσαμε δεν μπορείτε να απεργήσετε. Τα παιδιά θα πάνε και φέτος σχολείο.

Δημοσιογράφοι: Ποιός είναι αυτός που αποφασίζει αν θα κλείσουν τα σχολεία;

 Οι εργαζόμενοι. Είναι δική τους η παραγωγή και αυτοί την ορίζουν. Αυτό είναι που πρέπει να εμπεδωθεί.

Δημοσιογράφοι: Άλλο η απεργία και άλλο κλείνω τα σχολεία επ’ αόριστον και δημιουργώ αναστάτωση

Όχι είναι ακριβώς το ίδιο. Η απεργία είναι εξ’ ορισμού μέσο αγώνα εκβιαστικό.

Αν δεν… θα σταματήσω να δουλεύω.

Γιατί η εργασιακή σχέση δεν είναι αβρότητα, ούτε τσάι κυριών. Είναι συναλλαγή και μάλιστα άνιση, είναι εκμετάλλευση. Είναι συνεπώς δεδομένο – και κεκτημένο – πως αν ο εργαζόμενος δεν κατορθώσει να εκβιάσει τον εργοδότη του, ο τελευταίος δεν θα τον μεταχειριστεί καλύτερα.

Κοτσιφάκης: Η κυβέρνηση κλείνει τα σχολεία. Η όποια απεργία όσο και να κρατήσει  – δεν θα είναι επ’ αόριστον – είναι μια προσωρινή κατάσταση

Από πότε τα συνδικαλιστικά όργανα ανακρίνονται από δημοσιογράφους για τα μέσα που θα χρησιμοποιήσουν για τις διεκδικήσεις τους;

Από πότε καθησυχάζουν την εξουσία πως ο αγώνας τους θα είναι μικρός, ήσυχος και άρα αναποτελεσματικός; Από τότε που έπαψαν να είναι ριζοσπαστικά και κομματικά ανεξάρτητα.

Από τότε που μιλούν αντί του εργαζόμενου.

και κάτι Περί δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας

Όσο καθένας προσλαμβάνει την πραγματικότητα μέσα από το δικό του βίωμα, τη δική του εμπειρία, το προσωπικό του πρίσμα, τέτοια έννοια δεν υφίσταται.

Δεν υπάρχει καμία διαφάνεια, καμία ουδέτερη καθαρότητα στο νόημα.

Και κανένα λειτούργημα και καθήκον που να υπαγορεύει να την υπηρετείτε.

Υπάρχει όμως επιλογή της εκδοχής που θα εκφέρουμε. Και υπάρχουν και κριτήρια για το πως θα γίνει αυτή η επιλογή.

Όσες “δύσκολες” ερωτήσεις και να κάνετε και στους δύο πόλους των διαλόγων που στήνετε, η επιλογή σας προκύπτει. Και τα κριτήρια σας.

Κεδίκογλου:  Είμαι βέβαιος οι εκπαιδευτικοί θα πάνε στην τάξη τους και θα κάνουν το καθήκον τους

Ακούστε τον υφυπουργό. Αυτό ακριβώς οφείλουμε στις ζωές μας να κάνουμε. 

Να πάμε στις τάξεις μας και να κάνουμε το καθήκον μας.

 

Από αύριο 16/9 ξεκινούν απεργιακές κινητοποιήσεις  και αποχές οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί, οι διοικητικοί υπάλληλοι των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, οι δικηγόροι, οι αρχαιολόγοι.

 Σας ευχόμαστε μια ανήσυχη σαιζόν, με επίγνωση του τι σημαίνει ανησυχία.

Α.Π.

* Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή, το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, της 14ης Σεπτεμβρίου, του MEGA, της παραδοσιακής ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης, του Μπόμπολα και του Λαμπράκη, του λαϊκού πλην σοβαρού πρωινού magazino.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: