(review) τομαράγια τρελέεε… τα τσιμέντα τομαράγια! Slayer, Down, Rotting Christ, Napalm Death, Kvelertak @ Πλατεία Νερού, Φάληρο, 01/07/2013

heavy_by_the_sea_005_rotting_christ_thmarkouΌταν πρέπει να μαζέψεις, ημέρα Δευτέρα (απαράδεκτη επιλογή μέρας), πέντε άτομα τα οποία δουλεύουν σε διαφορετικά σημεία της Αθήνας και να προσπαθήσεις να είσαι συνεπής σε ένα φεστιβάλ που γίνεται στο Φάληρο και ξεκινά στις 17:30, πρέπει πολλά πράγματα να γίνουν «στον αυτόματο» και να πετύχουν. Και πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό καθώς χάσαμε μόνο τους Turbon… σόρρυ τους Kvelertak. H Πλατεία Νερού είναι εξαιρετική τοποθεσία για φεστιβάλ καθώς βοηθούν όλες οι συνθήκες, θάλασσα, ανοιχτοσιά, αλλά δεν βοηθούν καθόλου οι συγκοινωνίες.  Όπως και να έχει ο κόσμος ήταν πολύς αλλά όχι σε ασφυκτικό βαθμό οπότε όλα κύλησαν ομαλά.

Κατά τις 18:30 λοιπόν που καταφέραμε να μπούμε στο χώρο ετοιμάζονταν να ανέβουν στη σκηνή οι προπάτορες Napalm Death. Μπάντα ζωντανή ιστορία αυτής της μουσικής και personal favorite όλων των κομάντο που κατεβήκαμε στο Φάληρο. Uber cool και οι τέσσερις τους σε σημείο που λες ότι μάλλον δεν έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τότε που έπαιξαν για πρώτη φορά. Και συνεχίζουν να είναι γαμημένα επίκαιροι μουσικά, στιχουργικά, καυστικοί, αντιφασίστες και κατά βάθος πάνκιδες. Grindcore όπως μας αρέσει δηλαδή. Αρκεί να τους ακούγαμε! Ο ήχος τους ήταν απογοητευτικός και δεν καταφέραμε να καταλάβουμε αν έφταιγε ο ηχητικός ορυμαγδός ή κάτι τεχνικό. Στο τέλος κάπως έφτιαξαν τα πράγματα, «χορέψαμε» μετά από πολλά χρόνια στο “Nazi Punks Fuck Off!” και όλα πρίμα.

Συνέχεια με τους αδιαμφισβήτητους ηγέτες της εγχώριας metal σκηνής τους Rotting Christ. Κανένας μας δεν τους είχε ξαναδεί λάιβ (τεράστιο fail). Και πάθαμε όλοι πλάκα γιατί μέσα σε μία ώρα και κάτι καταλάβαμε γιατί αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, γυρνάνε τον κόσμο μία φορά το χρόνο και τους παρακολουθεί μεγάλο κομμάτι του metal ακροατηρίου διεθνώς. Πρέπει να είσαι μεγάλος κομπλέξας και τρου αντεργκραουντάκιας για να μην παραδεχθείς ότι οι τύποι το «έχουν» ακόμα και μετά από δύο δεκαετίες. Ακούγοντας τα “Sign of Evil Existence”, “Non Serviam” και “King of A Stellar War” θυμηθήκαμε τα παιδικά μας χρόνια, όχι με κάποια γελοία νοσταλγία, αλλά γιατί οι Christ έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην μουσική πορεία (σαν ακροατές) όλων μας. Ο ήχος πολύ καλός και η μίξη νέων και παλαιότερων τραγουδιών είναι αρκούντως πωρωτική.

Και μετά Down. Είναι εμφανές ότι έχουν μεγαλώσει όλοι τους αρκετά αλλά το λέει η καρδούλα τους ακόμη. Και αυτός ο Φίλιππας ρε παιδί μου. 40 πόσο χρονών άνθρωπος με όλες τις καταχρήσεις του κόσμου και να μπορεί να βγάζει όλη την ενέργεια του Pantera-ικού πιτσιρικά που είχε στο Cowboys from hell. Ποτ πουρί εμφάνιση με τέρμα διάθεση από όλους (οι οποίοι παρεμπιπτόντως έχουν γίνει σαν σακιά αλλά για αυτό τους γουστάρουμε) τον Anselmo να ματώνει αφού χτύπαγε την κεφάλα του με το μικρόφωνο και στο τέλος το μεγαλύτερο ντουμάνι όλων των ντουμανιών “Bury Me In Smoke” με το γνωστό όργιο να ακολουθεί για τα επόμενα 10 λεπτά με όλο το crew ν’ ανεβαίνει στη σκηνή.

Και ξανά μετά πέφτει το μεγάλο μπάνερ των πατέρων σφαγέων με την γνωστή πεντάλφα από σπαθιά. Και ανεβαίνουν οι Slayer μέσα σε καπνούς και κόκκινα φώτα και πανζουρλισμό από κάτω για μία μπάντα που οριοθέτησε τον όρο ακραίος στη μουσική. Φυσικά οι τωρινοί Slayer δεν έχουν καμία σχέση με τους Slayer προ 20ετίας αλλά διάολε όπως και να το κάνεις όταν ακούς την κραυγή του Araya στο “War Ensemble” θα τα κάνεις όλα πουτάνα γύρω σου. Ότι άκουγες από αυτούς ήταν και μία ξεχωριστή χρονική περίοδος της μουσικής που αγαπάμε. Μέχρι που ο Αnselmo ανέβηκε στη σκηνή, είπε κάτι μπαρούφες, και έπαιξε μαζί με τους μεγάλους το «Fucking Hostile” των Pantera! Ν’ ανοίξει η γη να μας καταπιεί. Αφού δεν θρηνήσαμε θύματα από εθελούσιες βουτιές στη θάλασσα δίπλα πάλι καλά. Το ξύλο που έπεσε αυτά τα 2:30 που κρατάει το τραγούδι ήταν αδιανόητο. Ε και μετά έπαιξαν “Raining Blood” και “Angel Of Death”…

Κείμενο: Τα αντιφασιστικά κομάντο του freequency από όλο τον κόσμο που μόλις άκουσαν Nazi Punks Fuck Off αγαλλίασε η ψυχή τους (Don thank you for the companion)

Υ.Γ. Ευχαριστούμε τον φίλο που φώναζε επί μία ώρα τις δύο φράσεις του τίτλου του κειμένου. Ήταν highlight

H φωτό πάρθηκε από το site του Θοδωρή Μάρκου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: