Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας (ανταπόκριση από UK)

gΗ δολοφονία του βρετανού στρατιώτη στο Woolwich του Νότιου Λονδίνου, δεν αντιμετωπίζεται κοινωνικά, πολιτικά και μιντιακά σαν μια ακόμη δολοφονία, ενδεικτική της αγριότητας και βαναυσότητας των συνθηκών στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Αλλά είναι φορτισμένη με δύο επιπλέον χαρακτηριστικά: την καταγωγή και τις θρησκευτικές αντιλήψεις των δραστών. Ξυπνώντας μνήμες της «7ης Ιούλη» στο συλλογικό υποσυνείδητο των βρετανών, το περιστατικό βαφτίστηκε απ’ τις πρώτες κιόλας  ώρες «τρομοκρατικό», νομιμοποιώντας ηθικά και πολιτικά τα γεγονότα που ακολούθησαν. Αφήνοντας για τους δημοσιογράφους και τους ακαδημαϊκούς το debate για την πρόθεση της δολοφονίας, ο προβληματισμός στρέφεται στην διαχείριση του συμβάντος από τους κατασταλτικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς.

Οι μπάτσοι ανοίγουν πυρ, μέρα μεσημέρι, για να ακινητοποιήσουν- τραυματίσουν τους δύο υποτιθέμενους υπόπτους της δολοφονίας. Στη συνέχεια ακολουθεί ένας ορυμαγδός πληροφοριών για το παρελθόν των δύο συλληφθέντων, εκκλήσεων για συνδρομή στο έργο της αστυνομίας με βίντεο ή μαρτυρίες, προληπτικών συλλήψεων, εισβολών σε σπίτια κατοίκων του Woolwich. Οι Βρετανικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί ξεδιπλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο. Υλικό από κάμερες cctv συλλέγεται και διατίθεται ως αδιάσειστο στοιχείο ενοχοποίησης, η Scotland Yard γιορτάζει μια ακόμα νίκη εναντίον της τρομοκρατίας, και το αίσθημα κοινωνικής ασφάλειας αποκαθίσταται.

Η ενεργοποίηση των παρακρατικών μηχανισμών αναλαμβάνει άμεσα να ολοκληρώσει το έργο της αστυνομίας. Μέλη της οργάνωσης- δρόμου EDL (English Defence League) που συνεργάζεται με τα ακροδεξιά κόμματα BNP και UKIP, επιτίθενται σε περισσότερα από δέκα τζαμιά σε Αγγλία, Σκωτία και Ιρλανδία, ενώ έκτοτε έχουν καταγραφεί περισσότερες από 193 ρατσιστικές επιθέσεις και ισλαμοφοβικά περιστατικά. Σε μια πόλη όπου ο θατσερισμός, το δόγμα του και οι υποστηρικτές του έχουν διαβρώσει κάθε είδους κοινωνική αλληλεγγύη και δικτύωση, οι φασιστικές ομάδες καταφέρνουν να επικρατήσουν στον δημόσιο χώρο, έχοντας διοργανώσει ήδη αρκετές συγκεντρώσεις σε πόλεις της Αγγλίας. Στο Λονδίνο αναμένεται δεύτερη συγκέντρωση, το Σάββατο 1η Ιούνη, που θα διασχίσει το σημείο της δολοφονίας.

Police officer with a leaflet on Rigby murderΛίγους μήνες μετά τον μαραθώνιο της Βοστώνης, η βρετανική κυβέρνηση χωρίς καμία κωλυσιεργία, θέτει την χώρα σε «κατάσταση τρομοκρατίας», ενεργοποιώντας κάθε μηχανισμό ασφάλειας που διαθέτει στο οπλοστάσιό της (όπως για παράδειγμα η υπηρεσία εθνικής προστασίας από εξωτερικές απειλές MI5). Το επίδικο πλέον είναι ένα: η πάταξή της τρομοκρατίας. Η επίθεση ωστόσο, φαίνεται να διαφέρει αρκετά σε σχέση με την πρόσφατη της Βοστώνης. Δεν απειλεί μαζικά, συνολικά και ίσως με κάποια τυχαιότητα, αλλά εξατομικεύεται στη βάση του: ο εχθρός πλέον, θα σφάξει εσένα προσωπικά, όπως έσφαξε τον στρατιώτη Lee Rugby.

Ο φόβος και η ανασφάλεια διασπείρονται δια στόματος μπάτσων και η ενοχή δια χειρός φασιστών. Η αστυνομία χρειάζεται την βοήθειά σου και η διευκόλυνση του έργου της ταυτίζεται με την ταχύτερη αποκατάσταση της κοινωνική ειρήνης. Κανένας δισταγμός στην παραχώρηση ελευθεριών και δικαιωμάτων, τουναντίον, οι επενδύσεις σε συστήματα ασφάλειας τώρα δικαιώνονται. Η επέλαση των φασιστών, που σε όλες τις συγκεντρώσεις τους είναι περισσότεροι των αντιφασιστών (σχεδόν σε αναλογία 1 προς 4), πηγαίνει τα πράγματα ένα βήμα παρά πέρα, κατονομάζοντας και προσωποποιώντας τον εχθρό: δεν μας ενδιαφέρει μόνο η κοινωνική ασφάλεια, αλλά ο ολοκληρωτικός αφανισμός του μετανάστη, του αλλόθρησκου ενόχου.

Ίσως τελικά, τα γεγονότα του Woolwich να μας ξυπνούν μνήμες από την φασιστική επέλαση που ακολούθησε την δολοφονία του Μανώλη Καντάρη, τον Μάιο του 2012. Ίσως και ακόμα περισσότερο, να μας θυμίζουν το κλίμα ισλαμοφοβίας που γενικεύεται στην Ευρώπη, ιδίως μετά τις εξεγέρσεις του Αραβικού Κόσμου, των προαστίων του Παρισιού, του Λονδίνου και της Στοκχόλμης. Η εξίσωση «ένας μουσουλμάνος που δολοφονεί ισούται με το όλοι οι μουσουλμάνοι δολοφόνοι», πέραν της προφανούς της ηλιθιότητας, θυμίζει γενικεύσεις του στυλ «όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες» ή «μαζί τα φάγαμε». Και οι γενικεύσεις πάντα στέκονται στη μεριά της κυριαρχίας, υποσκάπτοντας την διάσπαση των καταπιεσμένων.n

Γνωρίζουμε καλά πως οι απειλές «θα σας σφάξουμε σαν τα κοτόπουλα», οι τραμπουκισμοί και οι φασιστικές επιθέσεις αντιμετωπίζονται με κοινούς αγώνες με τους μετανάστες, στο δημόσιο, στο δρόμο, εκεί ακριβώς που επιδιώκουν να ριζώσουν. Όμως, γνωρίζουμε επίσης εξίσου καλά, ότι συγκεκριμένα στην Αγγλία, οι κοινωνικές αντιστάσεις, οι κοινότητες αγώνα και οι δεσμοί αλληλεγγύης, από αυτοοργανωμένους μέχρι θεσμικούς,  έχουν σχεδόν ολοκληρωτικά ξεριζωθεί ήδη από τα τέλη των ‘80s, και την βάναυση και τρομοκρατική πολιτική της Θάτσερ. Ο αφανισμός του δημόσιου είτε με την εντατική ιδιωτικοποίηση των πάντων, είτε λόγω της απουσίας αντιστάσεων, ωθεί την μάχη του ταξικού και κοινωνικού ανταγωνισμού στον χώρο του διαδικτύου, που συμπυκνώνεται στην ανακοίνωση της ομάδας Anonymous  για διαρροή προσωπικών δεδομένων των μελών της EDL.

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας- και δυστυχώς ίσως να είναι το πτώμα των κοινωνικών αγώνων.

Scerario Pan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: