Γιατί προτιμώ να τρώω σκύλους

556027_481980015193021_1428512103_nΔυσκολεύομαι ακόμα να το χωνέψω –ακόμα και το πεκινουά που έφαγα πρωτύτερα, χωνεύτηκε αμάσητο.

Ξημέρωσε μια κατά τ’άλλα συνηθισμένη Δευτέρα στο μάθημα του μεταπτυχιακού, όπου προσκεκλημένοι ομιλητές θα παρουσίαζαν web based εφαρμογές, σχετικές με το αντικείμενο του μαθήματος. Μεταξύ αυτών, και τρεις εκπρόσωποι του Δήμου Νέου Ηρακλείου, κύριοι Ζυγούλης, Κυριακάκης, Σταυρόπουλος, που περιέγραφαν ενθουσιώδεις την ιστοσελίδα του Δήμου τους, και την δυνατότητα αποστολής μέσω αυτής, αιτημάτων προς τις τοπικές αρχές για την επίλυση προβλημάτων των δημοτών. Όλα έμοιαζαν ταιριαστά με το πλαίσιο: μια αίθουσα πανεπιστημίου και ένας επιστημονικός συνεργάτης του δημάρχου, να αφηγείται σε ένα πράο και δεκτικό ακροατήριο τις πρακτικές εφαρμογές ενός διαδραστικού μοντέλου επικοινωνίας μιας μικρής κοινωνίας. Ώσπου του ζητήθηκε να δώσει ένα παράδειγμα, για το πώς οι αρμόδιες αρχές θα ανταποκρίνονταν σε ένα υποθετικό αίτημα δημότη σχετικά με τα αδέσποτα της περιοχής. Ο διάλογος μεταφέρεται αυτούσιος:

Επιστ.Συνεργάτης  Δήμου Ν.Ηρακλείου:    -Φυσικά όταν υπάρχει αίτημα για ζώο, χαρακτηρίζεται ως επείγον, και αμέσως το μαζεύουν.

Φοιτήτρια:                                                        -Τι εννοείτε «το μαζεύουν»;; Ο μπόγιας;

Επιστ.Συνεργάτης Δ.Ν.Η:                              -Εννοούσα νεκρό ζώο. Αδέσποτα έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε στο δήμο μας.

Φοιτήτρια:                                                       -Πώς κι έτσι;

Επιστ.Συνεργάτης Δ.Ν.Η:                             -Διότι είμαστε δίπλα στον δήμο Νέας Ιωνίας, όπου μένουν πολλοί Πακιστανοί και  τα  τρώνε.

Ακολούθησε μία εμφατική συνηγορία ενός εκ των συναδέλφων του, η ψυχρολουσία του καθηγητή, τα γουρλωμένα βλέμματα του ακροατηρίου. Ο ομιλητής συνέχισε ακάθεκτος την παρουσίαση, χαμογελαστός όπως πριν, δείχνοντας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος, σαν να μην είχε πει κάποια τεράστια ανοησία, αλλά την πιο κοινή, πανανθρώπινη αλήθεια. Για την ιστορία, όταν κλήθηκε από τον καθηγητή να ανακαλέσει, σεμνά και απολογητικά απάντησε, πως δεν είχε την πρόθεση να προσβάλει κανέναν, ειδικά μέσα σε μια αίθουσα πανεπιστημίου, πως άλλωστε είναι φιλόζωος και δεν υπονόησε τίποτα κακό για τ’αδέσποτα (!)

Δεν μου πήρε παρά ελάχιστα λεπτά να αποδομήσω τα κλισέ που συντηρούσα αιώνες. Διότι πίστευα, βλέπετε, πως οι καλλιεργημένοι άνθρωποι έχουν πάντα τις λιγότερες πιθανότητες, όχι να αποδεχτούν τις ρατσιστικές σοφιστείες –αυτές απαιτούν άλλου είδους αντανακλαστικά, που δεν σχετίζονται με την ακαδημαϊκή παιδεία-, αλλά να αφομοιώσουν σε βαθμό που να μην διστάζουν να τις αναπαράγουν ως αναντίρρητες, τις πιο τιποτένιες, λαϊκίστικες μυθοπλασίες.

Η μεγάλη παγίδα έγκειται δε, στο να απαντήσουμε, θεωρώντας πως έτσι ενεργοποιούμε ένα λιγότερο επιφανειακό επίπεδο σκέψης και μια βαθύτερη κατανόηση της συνθήκης της ένδειας, πως στη πρακτική αυτή εξαναγκάζονται οι άνθρωποι προκειμένου να επιβιώσουν. Αυτή, είναι μια ψευδοανεκτική θέση, που προϋποθέτει ότι έχουμε ενσυνείδητα ταξινομήσει συλλήβδην τους Πακιστανούς σε κυνοφάγα μειονότητα, επομένως οι ασυνείδητες αναγωγές μας τους καθιστούν είτε απολίτιστους και εν δυνάμει κανιβάλους (στο όνομα πάντα της ένδειας), είτε πηγή ενός προβλήματος δημόσιας υγείας -πιθανόν και τα δύο.

Δεν έχει νόημα επομένως να εξηγήσουμε ποια θα ήταν πραγματικά η εικόνα μιας πόλης όπου εκατοντάδες σφάγια φυλάσσονται σε διαμερίσματα λίγων τετραγωνικών, και υπολείμματα νεκρών ζώων βρίσκονται καθημερινά στους κάδους σκουπιδιών των γειτονιών των δυτικών προαστίων. Κι ούτε θα αναφερθούμε στις παραδόσεις του Ισλάμ και τις επιταγές του ισλαμικού νόμου, για τα ζώα που επιτρέπεται να τρώει ο μουσουλμάνος σύμφωνα με το Κοράνι, γιατί η αμάθεια του κόσμου στην εποχή ακόμα και της πιο χαμερπούς αναζήτησης στη γουικιπίντια, είναι τόσο δυσανάλογη, που κάθε προσπάθεια αποκατάστασης της αλήθειας φαντάζει μάταιη.

Παρόμοιες συκοφαντικές ιστορίες που τόνωναν το φοβικό αίσθημα μέσω της απέχθειας, εφαρμόζονταν πάντα στο περιθώριο της γενικευμένης ρατσιστικής προπαγάνδας, και κατακτούσαν γρηγορότερα περισσότερους θιασώτες από εκείνες που ορίζονταν αμιγώς πολιτικά, όσο εύθραυστη και αν ήταν η επιχειρηματολογία. Οι φρικιαστικές φήμες δημιουργούν αυτό ακριβώς που χρειάζεται ο φασιστικός λόγος: φανατισμένους. Και καταπώς το είπε ο Νίτσε: ο φανατισμός είναι η μόνη μορφή θέλησης που μπορεί να διαπνέει τους αδύναμους και τους ντροπαλούς.

Κι έτσι θρασύδειλος και φοβισμένος τον καιρό της κρίσης, παραμένοντας σε μια κακοπληρωμένη δουλειά άνευ όρων, εξοργισμένος με τους δημόσιους υπαλλήλους αν δεν είναι ο ίδιος, με τις απεργίες του μετρό και των καθηγητών εν μέσω πανελλαδικών, πτυχιούχος, λαϊκιστής, με γρήγορο ιντερνετ, σκιαγραφείται ο νεο-ρατσιστής, που γνωρίζει όλα τα “αλλά” για όλα τα “ναι μεν” που αναγκάστηκε να ενστερνιστεί για λόγους πολιτικής ορθότητας. Στελεχώνοντας το φασιστικό ρεύμα με την άτυπη θέση που παίρνει υπέρ του σε φιλικές συζητήσεις σε ταβερνάκια, χώρους δουλειάς και πανεπιστήμια, ενδύεται τον χαρωπό φιλελευθερισμό και δεν ψηφίζει χρυσή αυγή. Τρώει κινέζικο –σίγουρα όχι κυνέζικο. Και δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ατομιστής κανίβαλος του καιρού του.

Η εποχή, που είναι γνήσια μεσαιωνική, επιδιδόμενη στο πατροπαράδοτο κυνήγι των μαγισσών της, αναδιατυπώνει ξανά και ξανά τα ίδια ερωτήματα. Το δίλημμα είναι απλό. Ανάμεσα στην κατανάλωση ρατσιστικής βλακείας και ενός φοξ τεριέ θα προτιμήσω το δεύτερο. Παρ’ότι σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι επιδίδονται επικινδύνως στην ηλιθιότητα, η οξυδέρκεια των τετράποδων φαντάζει σαν μια κάποια ελπίδα.

Ρίτα Σκίτερ

Σημείωση: Ο Freequency και η γράφουσα, έχουν διαχωρίσει και έτσι σκοπεύουν να συνεχίσουν, τη θέση τους από τις κιτρινισμένες προσεγγίσεις των εμπορικών ηλεκτρονικών μέσων και εντύπων. Η δημοσιοποίηση των ονομάτων των προσκεκλημένων στο μάθημα στις 27/5/2013, έγινε με σεβασμό στην αντικειμενικότητα της εξιστόρησης των γεγονότων και τη δεοντολογία που πρέπει να διέπει το ρεπορτάζ. Πολύ περισσότερο όμως, η επώνυμη αναφορά που αντικαθιστά τη γενικόλογη αφήγηση μιας ιστορίας που συνέβη κάπου, κάποτε, είναι η μόνη αξιοπρεπής απάντηση που νομίζουμε ότι αντιστοιχεί σε προσβλητικές θέσεις που εκφράζονται δημόσια και ανερυθρίαστα –και μάλιστα δεν εξαντλούνται πια στον τηλεοπτικό αέρα αλλά φτάνουν να εισβάλλουν ανύποπτα στις ακαδημαϊκές αίθουσες. Η καταστρατήγηση ακόμα κι αυτής της έννοιας της πολιτικής ορθότητας δεν μπορεί παρά να επισύρει και τη δική μας δημόσια κατακραυγή. Η μομφή θα είναι στοχευμένη, όπως στοχευμένη ήταν και η προσβολή μιας ολόκληρης κοινότητας ανθρώπων. Η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως κυματοθραύστης που προστατεύει αστοιχείωτες κατηγορίες και στρεβλές αντιλήψεις που αφήνονται να αναπαραχθούν απρόσκοπτα, αντίθετα είναι χρέος μας να την αποσυμφορήσουμε από ό,τι απαξιωτικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την επικαλείται.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: