(review) Plisskën Festival 2013 | Round Three at Building 56 ,18/05

plissken festivalΕδώ και δύο μέρες σκέφτομαι τι να γράψω για αυτά που ζήσαμε το Σάββατο στο Plissken. Η βασική μου απορία είναι τι κάνει ένα φεστιβάλ τελικά επιτυχημένο; Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν; Η σωστή διοργάνωση; Η προσεύλευση του κόσμου; Σίγουρα όλα πρέπει να συνυπολογίζονται αλλά, τι έχει πιο πολύ σημασία; Για εμένα το φεστιβάλ ήταν άκρως επιτυχημένο. Βέβαια η άποψη μου στηρίζεται στο συνολικό performance των καλλιτεχνών, στην ενέργεια των θεατών και γενικά στο πολύ ωραίο κλίμα που επικρατούσε.
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Φέτος το Plissken διεξήχθει τέσσερις ημέρες, με ενιαίο εισιτήριο για όλες και κεντρικό event αυτό του Σαββάτου. Για την Πέμπτη και την Παρασκευή δεν μπορώ να πω πολλά γιατί δεν μπόρεσα να πάω, εκτός του ότι ήταν και sold out λόγω του περιορισμού των θέσεων στα K44 και Six D.O.G.S αντίστοιχα. Από φίλους που τα κατάφεραν έλαβα πολύ καλές εντυπώσεις για τους καλλιτέχνες που έπαιξαν, ειδικά για τους Slow Magic και τον Haxan Cloak και τον King Tuff.Ας έρθουμε στο Σάββατο λοιπόν, μία μέρα αφόρητης ζέστης, που δυστυχώς μας ταλαιπώρησε όλους καθ’όλη τη διάρκεια της βραδυάς (ίσως το μόνο αρνητικό που μπορώ να σκεφτώ, η έλλειψη σωστού εξαερισμού και κλιματισμού στο main stage). Το πρόγραμμα ξεκίνησε ακριβώς στην ώρα του (15.15) και όπως είχε ανακοινωθεί, με την προσθήκη του The Boy (καλή επιλογή), στη θέση της El Perro Del Mar που δεν μπόρεσε να παρευρεθεί.


oyΗ Oy πήρε τη θέση της μπροστά στο keyboard και της λουπιέρες της και ξεκίνησε το set της, μαζί με τον παρτενέρ-ντράμερ της στη σκηνή. Η μουσική της καθαρά νέο-βρεττανική trip hop, επιρροές από dub, afro και κλασσικό trip hop των ’90s. Πολύ καλά διαβασμένη δηλαδή και με πολύ ωραίες συνθέσεις, έδωσε τον τόνο για το που θα βρίσκεται ο πήχης στη διάρκεια της βραδυάς. Από θέμα μουσικού ενδιαφέροντος αλλά και διασκέδασης και χορού. Δυστυχώς την παρακολουθήσαμε καμμιά δεκαριά άνθρωποι καθώς και άλλοι τόσοι του φεστιβάλ. Εάν σας αρέσουν τα συγκεκριμένα ακούσματα αξίζει να την ψάξετε.

http://oy-music.com

dope bodyΜετά από ένα 45 λεπτό σετ της Oy βγήκαν στην σκηνή οι Dope Body. Να πω εδώ ότι το line up δεν είχε κ πολύ μεγάλη σύνδεση ως προς τα μουσικά είδη. Είχε πλάκα… Οι Dope Body τα ‘σπασαν !!! Δεν έχω ξαναακούσει ένα συγκρότημα που να παίζει τόσο κοντά στους Fugazi αλλά ταυτόχρονα να ακούγεται τόσο φρέσκο. Δύναμη, κραυγές, απίστευτες εναλλαγές ρυθμών και κιθαριστικών μελωδιών και πάρα πολύ καλή σκηνική παρουσία (δεδομένου πάντα ότι από κάτω βρισκόμασταν περίπου 50 με 70 άτομα). Άξιοι συνεχιστές της post punk/hardcore αμερικάνικης σκηνής.

http://www.dopebody.info/

Λόγω της αλλαγής στο line up υπήρξε μία μικρή καθυστέρηση οπότε βρήκα την ευκαιρία να περιηγηθώ στο χώρο του φεστιβάλ. Στον έξω χώρο καμμιά δεκαριά σταντ από χορηγούς, σουβλάκια και πολύ ήλιος. Πάω λοιπόν να δω κανένα βινύλιο στο merchandise. Δυστυχώς υπήρχανε ένα-δύο από κάθε καλλιτέχνη και μερικά t-shirt (των Dope Body μου το άρπαξε ένας φίλος…). Ένα ακόμη αρνητικό είναι ότι ο χώρος φαινόταν εντελώς απομονωμένος από τα stage και όποτε ήθελες να μπεις μέσα έπρεπε να δείξεις το χαρτινο κορδελάκι που σου περνούσανε στο χέρι στην είσοδο. (με τόση ζέστη μπορούσε άνετα να λιώσει και να το ψάχνεις… ή να σου φύγει λόγω μικρού χεριού όπως έτυχε σε μιά φιλη). Πολύ ωραία ιδέα ήταν ο πίσω χώρος διαμορφωμένος με μαξιλάρια και χαμηλές καρέκλες για άραγμα. Κάτι τύπου κοκτέηλ κήπος.


the boyΟ Boy ξεκίνησε στην ώρα του (17.20) και μας παρουσίασε ένα σετ από τραγούδια του προηγούμενου δίσκου καθώς κ ένα δύο καινούργια. Το στήσιμό του ένα keyboard, μπότα, βαθύ και δύο πιατίνια. Όπως τον έχουμε συνηθίσει. Σταθερός στο παίξιμό του και πολύ καλος ερμηνευτικά. Ο κόσμος τον έχει αγκαλιάσει για αυτό που κάνει, το οποίο κάνει καλά.


http://www.myspace.com/theboystapes

girls namesΑμέσως μετά βγήκανε οι Girls Names από το Belfast. Τους συγκεκριμένους τους περίμενα, καθώς μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον ότνα έβγαλαν τον δίσκο τους πέρισυ τον χειμώνα. Αυτόν τον πάντα ευχάριστο υποτονικό shoagaze, σκοτεινό brit pop ήχο. Τους περίμενα όμως πιο δυνατούς στην σκηνή. Δυστυχώς ήταν μόνο αυτό το υποτονικό σκοτεινό brit pop. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν και στον δίσκο παίχτηκαν άψογα ευτυχώς (‘hypnotic regression’ και ‘the new life’).

http://www.youtube.com/user/WatchGirlsNames

king kruleΤηρώντας κατά γράμμα το πρόγραμμα ακριβώς στις 19.45 βγήκανε οι King Krule στην σκηνή. Λέω ‘οι’ και όχι ‘ο’ καθώς παρά την υπερβατική φυσιογνωμία και χροιά της φωνής του, οι συνθέσεις του δε θα ήταν οι ίδιες χωρίς τους συνεργάτες-μουσικούς του. Οι King Krule, μικρά παιδιά (19-23 χρονών) αλλά σπουδαγμένα μουσικά. Οι μουσική τους ένα κράμα κιθαριστικής brit pop, με μπαλαντοειδή ιστορίες και funk/fusion ξεσπάσματα. Σε στιγμές έγερνε προς τους Streets, σε άλλες προς κλασσικούς τροβαδούρους των ’80s και ’90s τύπου Morrissey. Το κοινό, που άρχισε να αυξάνεται ( γύρω στους 300), τους αγκάλιασε θερμά.

http://kingkrule.bandcamp.com/

fm belfastΚαι ερχόμαστε στο πρώτο ξέσπασμα απόλυτης διασκέδασης του φεστιβάλ. Ο λόγος για τους Ισλανδούς FM Belfast. Δεύτερη φορά στο Plissken, χωρίς την αιθέρια φωνή της κοπέλας που είχανε την προηγούμενη (που να θυμάμαι πως την λένε τώρα), αλλά με την προσθήκη ενός άκρως αστείου τύπου στα φωνητικά (ο οποίος έπεσε κάποια στιγμή από κάτω, σηκώθηκε κ ξανανέβηκε). Το κοινό, τους γνώριζε. Και ήξερε, πώς μπορούν να ξεσηκώσουν κ τον πιο στριφνό ακροατή/θεατή. Disco, electro pop και dance, για ένα κοινό που διψούσε για χορό. Στην αρχή ξύνησα γιατί δεν με ενθουσιάζουν τέτοιου είδους ακούσματα αλλά ήταν πάρα πολύ καλοί, τίμιοι στον ήχο τους και γεμάτοι ενέργεια. Άμα πηγαίνανε στην Eurovision θα το’παιρναν το δωδεκάρι τους από την Greece.

http://fmbelfast.com/

truckfightersΜέσα στο πρόγραμμα και την εναλλαγή μουσικών ειδών ακολούθησαν οι Truckfighters. Stoner rock από την Σουηδία. Στροφή ξανά σε σκληρό ήχο και αλλαγή του κοινού από χρωματιστά t-shirt, κοκκάλινα γυαλιά και περίεργα κουρέματα, σε μαλλιάδες με μούσια και μαύρα ρούχα. Τα κομμάτια τους μπορούν να χαρακτηριστούν αξιοπρεπέστατα. Η κιθάρα και το μπάσο κουρδισμένα δύο τόνους κάτω ώστε να δίνουν τον ποθητό βαρύ και σκληρό ήχο και τα ντραμς πολύ δυνατά με τους κλασσικούς stoner ρυθμούς να εναλλάσονται ανα τακτά διαστήματα. Δυστυχώς μετά από δέκα λεπτά καταλάβαμε γιατί βρίσκονται στο line up του Plissken (όταν τους άκουσα πριν μέρες το είχα μεγάλη απορία). Είναι ποζερομπάντα! Ειδικά ο κιθαρίστας τους! Τόσο πόζερος που ο Angus Young των AC/DC φαίνεται παναγίτσα μπροστά του. Με ασύρματο jack στην κιθάρα έκανε ότι μαλακία του κατέβαινε, παρακαλούσα να κάνει και ένα stage diving να ανοίξουμε για να φάει τα μούτρα του. Γενικά πολύ γέλιο. Μουσικά είπαμε, αξιοπρεπέστατοι.

http://www.truckfighters.com/

ebo taylorΚαι ερχόμαστε στο δεύτερο highlight του φεστιβάλ για εμένα, μετά τους Dope Body. EBO TAYLOR !!! Πριν ξεκινήσει ο μεγάλος(και σε ηλικία, ετών 77) Αφρικάνος κιθαρίστας έλεγα σε έναν φίλο ότι ευτυχώς κατάφεραμε μετά από τον Mulatu Astatke και τον Tony Allen να δούμε άλλον έναν πολύ μεγάλο afro-funk-exploitation μουσικό. Με την επταμελή ορχήστρα του ξεδίπλωσαν τους ρυθμούς της Αφρικής και κάνανε περίπου 600 ανθρώπους να λικνίζονται. Ο Ebo Taylor φαινόταν πολύ ενθουσιασμένος από αυτό το αγκάλιασμα της μουσικής του, θα’λεγα συγκινημένος. Μας αφιέρωσε και ένα τραγούδι του που μιλάει για το δράμα, καθώς όπως είπε εδώ στην Ελλάδα βιώνουμε ένα δράμα και χρειαζόμαστε τον χορό για να ξεδώσουμε. Ένα δίκιο το’χει. Και εδώ να τελείωνε η βραδυά θα ήμουν απόλυτα ευχαριστημένος.

http://www.ebotaylor-loveanddeath.com/

fucked upΈλα μου όμως που η συνέχεια ήταν τόσο απρόσμενη, που μόνο σαν σενάριο φαντασίας θα το εξιστορούσες. Ετοιμάζεται λοιπόν η σκηνή και ανεβαίνουν οι Fucked Up. Είχαμε ακούσει ότι ο τραγουδιστής τα δίνει όλα πάνω στην σκηνή καθώς το συγκρότημα ξερνάει τον hardcore punk όλεθρό του. Ε, λοιπόν δεν τα δίνει επάνω αλλά κάτω από την σκηνή! O Damian Abraham είναι τρελός !!! Από την πρώτη νότα κιθάρας κατέβηκε στον κόσμο κ περιφερόταν αγκαλιάζοντας και φιλώντας τον καθένα ξεχωριστά! Χόρευε με τον καθένα, κυλιόταν στο πάτωμα και συμμετείχε στο pit των σκληροπυρηνικών και γενικά δεν σταμάτησε να κινείται ούτε λεπτό. Κι είναι και 120 κιλά, μιλάμε για υπεράνθρωπο! Μας άφησε όλους με το στόμα ανοιχτό! Η μπάντα έπαιξε πάρα πολύ καλά. Ο ήχος τους ήταν λίγο μουντός αλλά πιστεύω ότι έφταιγε ο χώρος. Η μουσική τους ένας punk οδοστρωτήρας που με τον Abraham μπροστάρη τα πάιρνει όλα και τα κάνει σμπαράλια!!!

http://lookingforgold.blogspot.com/

death gripsΜετά από αυτό το υπερθέαμα ήρθε η στιγμή που οι περισσότεροι που γνωρίζω περίμεναν, και εγώ μαζί. Να δούμε live το συγκρότημα που έχει υπερ-απασχολήσει τη μουσικόφιλη κοινότητα με τη μίξη των διάφορων, ηλεκτρονικής μουσικής, στυλ. Από τη dub έως τον ακραίο noise ήχο. Δυστυχώς κοιτώντας το στήσιμο ο ντράμερ δεν θα έπαιζε και πληροφορήθηκα ότι μάλλον έφυγε από την μπάντα. Κρίμα είπα, όμως το ντουέτο των Death Grips, synths και ρίμες, ανέβηκαν στην σκηνή και μας παρέσυραν όλους σε αλλοπρόσαλλα ρυθμικά χορευτικά, βυθίζοντας μας ταυτόχρονα σε σκοτεινούς ήχους (βοηθούσε πολύ και η ατμόσφαιρα, με μόνο βαθύ μπλε φωτισμό και πολύ καπνό που ίσα ίσα ξεχώριζες τις φιγούρες των μουσικών). Και χωρίς τον ντράμερ ήταν απίστευτοι. Όχι τόσο extreme όσο τους περίμενα βέβαια αλλά δε με ένοιαξε καθόλου…

http://thirdworlds.net/

brandt brauer frickΜετά και τους Death Grips ο χώρος άδειασε αρκετά (είχε πάει και τρεις το πρωί). Τα απαραίτητα επαναστησίματα και ετοιμάζονται να βγουν στην σκηνή οι Brandt Bauer Frick. Άλλο ένα ερωτηματικό της βραδυάς καθώς στα περισσότερα βίντεο που υπάρχουν παίζουν με ολόκληρη ορχήστρα. Ενώ στην σκηνή βλέπουμε ένα πάγκο με πολλά synths και κονσόλες, καθώς κ ένα σετ ντραμς. Και έτσι βγήκαν. Το συνθετικό και ενορχηστρωτικό ντουέτο στα synth και την επεξεργασία και ένας ντράμερ στην συπλήρωση του ρυθμικού σετ. Deep techno με εναλλαγές σε house αλλά πολύ ενδιαφέρον δομή στα κομμάτια τους. Θα με ενδιέφερε πιο πολύ  να τους δω με ολόκληρη την ορχήστρα, όμως για την συγκεκριμένη ώρα και την απίστευτη κούραση (14 ώρες όρθιος) ήταν ότι πρέπει για το σβήσιμο μιας πολύ πετυxημένης μουσικής μέρας.
http://www.brandtbrauerfrick.de/

Στο Club Stage βέβαια απ’ότι έμαθα φύγανε με το πρώτο φως της ημέρας…

Κείμενο: Δημήτρης Πάλλης
Οι φωτογραφίες πάρθηκαν από το facebook του Plissken Festival

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: