Εκτός τάξης

ολμεΧτες (13/5) έγινε κάτι περίεργο. Όχι πρωτοφανές ίσως, σίγουρα όμως ασυνήθιστο. Από αυτές τις ασυνήθιστες στιγμές που δεν θα τις δεις στις ειδήσεις, αλλά αν είσαι εκεί, σε βγάζουν για λίγο από την περιρρέουσα μιζέρια.

Υπήρχε κάλεσμα για συγκέντρωση συμπαράστασης στους επιστρατευμένους καθηγητές. Ήδη από τις 7, έξω από τα γραφεία της ΟΛΜΕ ήταν συγκεντρωμένοι πολλές εκατοντάδες ανθρώπων. Όσο περνούσε η ώρα και όσο πύκνωναν τα μαύρα σύννεφα της καταιγίδας, ο κόσμος αυξανόταν. Σύντομα η συγκέντρωση μεταφέρθηκε έξω από τη Βουλή. Οι πρώτες εκτιμήσεις μιλάνε για 12 με 15 χιλιάδες κόσμου. Η αστυνομία “έδωσε” 9 χιλιάδες, οι υπεραισιόδοξοι μιλούσαν για 30. Ακόμα και με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις όμως, οι άνθρωποι που κατέβηκαν σήμερα στο δρόμο ήταν υπερδιπλάσιοι αυτών που διαδήλωσαν για την εργατική Πρωτομαγιά και πολλαπλάσιοι αυτών που συγκεντρώθηκαν πριν μερικές εβδομάδες στο Σύνταγμα όταν πέρασε το μίνι μνημόνιο που απολύει χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους, ξεπουλάει δημόσια περιουσία και δίνει ένα ακόμα χτύπημα σε κάθε απομεινάρι αστικής νομιμότητας. Τί ήταν αυτό όμως που ξύπνησε (πρόσκαιρα;) τα αντανακλαστικά του κινήματος και κινητοποίησε αρκετές χιλιάδες ανθρώπων;

Η πορεία των γεγονότων των τελευταίων ημερών μπορεί να δώσει κάποιες απαντήσεις.

Οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης είναι ένας εργασιακός κλάδος που πλήττεται όσο λίγοι από τα Μνημόνια, όπως όμως πληττόταν σταθερά επί δεκαετίες. Ένας πρωτοδιόριστος καθηγητής αναγκάζεται να δουλέψει για πολλά χρόνια μακριά από το σπίτι του, σε απομακρυσμένες περιοχές της χώρας για ελάχιστα χρήματα. Πριν από τις τελευταίες περικοπές, αμειβόταν στην καλύτερη περίπτωση με χίλια ευρώ. Τώρα αμείβεται στην καλύτερη με 700€ για να συντηρήσει τουλάχιστον ένα σπίτι (είναι πολλές χιλιάδες οι περιπτώσεις ζευγαριών ή οικογενειών με δύο καθηγητές, που πρέπει να συντηρούν δύο σπίτια – γιατί για τους καθηγητές δεν προβλέπεται συνυπηρέτηση, ακόμα και σε περίπτωση γάμου). Η ήδη εξαθλιωμένη πλειοψηφία των καθηγητών, με τις πρόσφατες ρυθμίσεις εξωθείται στην παραίτηση ή στην απόλυση. Οι καθηγητές καλούνται πια να διδάξουν σε συγχωνευμένες τάξεις συγχωνευμένων σχολείων για δύο ώρες παραπάνω με λιγότερα χρήματα. Αν στον τόπο που υπηρετούν δεν υπάρχουν αρκετές τάξεις για να συμπληρώσουν τις απαιτούμενες ώρες, αναγκάζονται να εξυπηρετήσουν και σχολεία γειτονικών χωριών και πόλεων. Η, φαινομενικά αμελητέα, αύξηση των ωρών εργασίας θα οδηγήσει σε άμεσες απολύσεις χιλιάδων ωρομίσθιων και αναπληρωτών. Τέλος, απειλούνται άμεσα με απολύσεις μέσω της “αξιολόγησης” και των πειθαρχικών, στα οποία μπορούν να παραπεμφθούν ακόμα και για τη συμπεριφορά τους εκτός υπηρεσίας. Τυχαία παραδείγματα: αν κάποιος καθηγητής συλληφθεί επειδή διαμαρτυρηθεί για βασανισμό κρατουμένου από αστυνομικούς ή αν συλληφθεί στο σωρό στο πλαίσιο μιας διαδήλωσης απολύεται πάραυτα, με μόνη απαραίτητη συνθήκη την εκκίνηση της πειθαρχικής διαδικασίας. Γιατί (ασήμαντη λεπτομέρεια), το τεκμήριο αθωότητας και η ένδικη προστασία για όσους δουλεύουν στο Δημόσιο έχουν καταργηθεί.

Η στοχευμένη εξόντωση ενός εργασιακού κλάδου, ακόμα και αν πρόκειται για ένα κλάδο που τα τελευταία χρόνια δεν έχει να επιδείξει “παράσημα” αγωνιστικότητας, συμμετοχής σε απεργίες ή συμπαράστασης σε άλλους κλάδους, λειτούργησε πολλαπλασιαστικά στο επίπεδο των αντιδράσεων. Πολλοί είδαν τον εαυτό τους να ακολουθεί, οι περισσότεροι θυμήθηκαν μια λέξη ξεχασμένη από το λεξιλόγιό τους, αλληλεγγύη.

pyramidΟ συνασπισμός συγκυβερνούντων κομμάτων, επέλεξε να φέρει προς ψήφιση το νομοσχέδιο για τους καθηγητές λίγες μόνο μέρες πριν την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων, ποντάροντας τα ρέστα του στον από χρόνια καλλιεργημένο κοινωνικό αυτοματισμό. Το ποντάρισμα ήταν σαν να κλέβεις εκκλησία. Η εισαγωγή του μοσχαναθρεμμένου τέκνου σε μία (παρηκμασμένη, υποστελεχωμένη, υποχρηματοδοτούμενη, σύντομα καταργημένη) πανεπιστημιακή σχολή είναι η Βαλχάλα της ελληνικής οικογένειας. Ποιός άπλυτος, άπληστος, τεμπέλης καθηγητάκος θα τολμήσει να προκαλέσει τη μήνι του πάτερ-φαμίλα; Και αν τυχόν, δεν ξυπνήσουν άμεσα αυτά τα ένστικτα, ο στρατός των μηντιακών φερεφώνων έχει από καιρό έτοιμα τα σούπερ: ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΟΥΛΕΙΑΣ! Ποιοί; Αυτοί που κάθονται τρεις μήνες το χρόνο!

Το σχέδιο ήταν καλά στρωμμένο. Όμως δε λειτούργησε στην εντέλεια. Η κοινή γνώμη τσίμπησε. Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος ύπαρξής της. Υπήρξαν όμως πολλοί που αγνόησαν τη μεθοδευμένη προπαγάνδα και αναγνώρισαν το σχέδιο πίσω από τις τηλεοπτικές κραυγές. Δεν ήταν πολλοί, ποτέ δεν είναι, αλλά αυτό σκύλιασε ακόμα περισσότερο τους εμπνευστές.

Τα κόμματα της αριστεράς ήταν πάντα στο κάδρο. Ευκαιρία επομένως να τους πετάξουμε το μπαλάκι. Καταδικάζετε την απεργία που έχει προκαλέσει τα αισθήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας; Και τα δυο κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς απαντούν ομοθυμαδόν: Ναι, την καταδικάζουμε. Μακριά από μας η ιερά οργή του Έλληνα νοικοκυραίου. Οι κομματικοί εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, Νίκος Σοφιανός και Πάνος Σκουρλέτης προχώρησαν σε σχεδόν ταυτόσημες δηλώσεις αποποίησης της απεργίας σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για το ελληνικό έθνος, την περίοδο των πανελλαδικών. Ακολούθησαν ανασκευαστικές δηλώσεις από τα δύο κόμματα, αλλά το μήνυμα είχε πλέον δοθεί. Μην περιμένετε ολόψυχη στήριξη από μας, ό,τι κάνετε μόνοι σας.

Στον ΣΥΡΙΖΑ οι εσωτερικές διεργασίες είναι πυρετώδεις. Οι συριζαίοι του κινήματος δεν μπορούσαν να αντικρύσουν τους συναδέλφους τους μετά από αυτές τις δηλώσεις και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αλλάξουν το κλίμα. Το ζάρι όμως έχει πια πέσει και έχει φέρει παπανδρεϊκά ντόρτια συναίνεσης και μεσαίου χώρου.

Το ΚΚΕ δε θα ρίσκαρε κοινωνικές αναταράξεις που μπορούν να οδηγήσουν σε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, για αυτό τσουλάνε τις οργανώσεις τους στο ρελαντί. Από τις πατάτες μέχρι την περιφρούρηση της Βουλής και από την πρακτική ανοχή των νεοναζί μέχρι την εκλογή του νέου Γενικού Γραμματέα που βγήκε από τον κομματικό σωλήνα, έχει φανεί ποιο είναι το πάτερν πάνω στο οποίο κεντάνε εκεί στο Σπίτι του Λαού.

Οι καθηγητές με λίγα λόγια έμειναν ξεκρέμαστοι από παντού, εκτός από τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, τα κινήματα βάσης και λίγους μαχητικούς μαθητές. Και όμως, η ομοσπονδία τους έμεινε σταθερή στο στόχο της: τώρα περνάνε το νομοσχέδιο, τώρα θα αντιδράσουμε. Αν η απεργία μετατεθεί μετά τις εξετάσεις, αυτό θα σημαίνει παραίτηση από ένα ισχυρό μέσο πίεσης και ουσιαστική αποδοχή των ρυθμίσεων. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ενώσεών τους δεν είναι τίποτα διαπρύσιοι αγκιτάτορες, όμως στην παρούσα φάση νιώθουν την αφόρητη πίεση μιας μάζας χιλιάδων φτωχών επιστημόνων που αναρωτιέται πια για πόσο ακόμα θα μπορεί να επιβιώνει. Επομένως, επιμένουν στην απεργία.

Η απάντηση της ακροδεξιάς κυβέρνησης ήταν άμεση: Επιστράτευση! Σας στερώ το δικαίωμα να pyramid-kapαπεργήσετε. Νυν υπέρ πάντων τα μηχανογραφικά. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Η αντισυνταγματική συνταγή είχε δοκιμαστεί με απόλυτη επιτυχία τους προηγούμενους μήνες πάνω σε απεργούς των συγκοινωνιών και ναυτεργάτες. Δεν άνοιξε ρουθούνι και πήρε τις καλύτερες κριτικές από τους ειδικούς. Όμως, η τελευταία εκδοχή της επιστράτευσης (επιστράτευση 3.0) είχε μια έξτρα παροχή που κάνει τη διαφορά. Είναι προληπτική. Δεν πρόλαβε να κηρυχθεί η απεργία και ο Σαμαράς τους είχε ήδη επιστρατεύσει. Arbeit macht frei φάση. Πρόταση: στην επόμενη βερσιόν, πρέπει να έχει και κίτρινα αστέρια, για ένα πλήρες υπερθέαμα ολοκληρωτισμού.

Η ΟΛΜΕ απευθύνεται στην ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ και ζητάει στήριξη, κύρηξη απεργίας την Παρασκευή και περιφρουρήσεις των εξεταστικών κέντρων. Οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες ανταποκρίνονται άμεσα. Η ΓΣΕΕ προκηρύσσει ξεκούδουνη στάση εργασίας για την Πέμπτη και η ΑΔΕΔΥ 24ωρη απεργία την Τρίτη. Μη μας πουν και ότι δε συμπαραστεκόμαστε. Ο ρόλος των δύο τριτοβάθμιων οργανώσεων είναι γνωστός από δεκαετίες. Πλέον δεν πρέπει να μας προκαλεί καμία έκπληξη. Έχει όμως αξία να αναφέρουμε μερικές λεπτομέρειες για τη λήψη της απόφασης από την ΑΔΕΔΥ. Η πρόταση για απεργία σήμερα 14/5 και όχι την Παρασκευή 17/5 έγινε από την παράταξη του ΚΚΕ και υιοθετήθηκε από την ΠΑΣΚ και τη ΔΑΚΕ. Στη συνεδρίαση της ΑΔΕΔΥ ακούστηκαν επί λέξει “Δεν μπορεί να μας εκβιάζουν οι καθηγητές” και “Κανένας δεν υποστηρίζει την απεργία μέσα στις εξετάσεις”.
Υπάρχει λοιπόν απεργοσπαστική απεργία; Φαίνεται πως ναι. Γιατί ποιο άλλο στόχο μπορεί να έχει μια απεργία που δεν έχει προπαγανδιστεί καθόλου (κυρήχτηκε στις 2 το μεσημέρι της προηγούμενης μέρας), που δεν βοηθάει καθόλου τους καθηγητές στον αγώνα τους, αντίθετα δυσκολεύει τις τοπικές ΕΛΜΕ να πάρουν σήμερα αποφάσεις επικύρωσης της απεργίας και είναι σίγουρο ότι θα συντελέσει στην εκτόνωση του κλίματος αλληλεγγύης;

Την ίδια στιγμή, δεν πρέπει να παραμείνει εκτός κριτικής και η ίδια η ΟΛΜΕ που, απαρτιζόμενη και αυτή από κομματικούς γραφειοκράτες, δεν φαίνεται διατεθειμένη να οργανώσει έναν απεργιακό αγώνα ρήξης και σύγκρουσης. Απευθύνεται για στήριξη στις τριτοβάθμιες οργανώσεις, γνωρίζοντας ποιά θα είναι η στάση τους και έχοντας ήδη απορρίψει το ενδεχόμενο μη παραλαβής των φύλλων πορείας και κλιμάκωσης της έντασης που θα συμπαρέσυρε πιθανά και άλλους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους.

Και φτάνουμε στη χτεσινή μαζική και ελπιδοφόρα συγκέντρωση. Την ίδια στιγμή που μερικές χιλάδες χουλιγκάνοι έτρεχαν αγεληδόν στο αεροδρόμιο να υποδεχτούν τους νέους τους εκατομμυριούχους ήρωες που τους χάρισαν λίγα δευτερόλεπτα αταβιστικής χαράς στην καθημερινή μιζέρια τους και πολλά εκατομμύρια στους ήδη ζάμπλουτους ιδιοκτήτες της ομάδας τους, στο Σύνταγμα συγκεντρώνονταν πολύ περισσότεροι για να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα κάποιων δασκάλων. Τα κανάλια φυσικά έδειξαν μόνο τους πρώτους (η τελευταία πρόταση πρέπει να διαγραφεί ως αφόρητο κλισέ).

Το παράδοξο της χτεσινής συγκέντρωσης ήταν ότι φάνηκε να δίνει πάλι σημεία ζωής ένα κίνημα που βρισκόταν σε ύπνωση τους τελευταίους μήνες. Και ίσως ακουστεί προβοκατόρικο, αλλά ήταν η ακροδεξιά αυτή που του έδωσε ώθηση τις τελευταίες μέρες. Όταν λέμε ακροδεξιά, δεν εννοούμε με τους ναζί της Χρυσής Αυγής, αλλά τους παρανοϊκούς ημιφασίστες που στελεχώνουν την ηγετική ομάδα της κυβέρνησης και τις πρακτικές τους.

Αυτό που απομένει είναι η μετουσίωση της αόριστης ελπίδας σε έναν οργανωμένο ταξικό αγώνα που, μέσα από τη σύγκρουση με τον κρατικό ολοκληρωτισμό, θα καταφέρει ένα καίριο πλήγμα στο ζοφερό πολιτικό κλίμα των τελευταίων χρόνων. Σε αυτό τον αγώνα, που δεν έχει να κάνει μόνο με μισθολογικά αιτήματα ενός κλάδου, αλλά με την υπεράσπιση της ίδιας της Δημόσιας Παιδείας, χρειάζονται όλοι: οι μαθητές και οι γονείς τους, οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι.

(Άσχημη εντύπωση προκάλεσε η απουσία μεγάλου κομματιού του α/α χώρου -πλην του Ροσινάντε-. Θα περίμενε κανείς από ένα χώρο που αποδεδειγμένα έχει δώσει τόσες μάχες τα τελευταία χρόνια, χωρίς την ουσιαστική στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας της αριστεράς και των εργατικών συνδικάτων να έδινε χτες το παρών, όπως έχει δείξει στο παρελθόν την έμπρακτη αλληλεγγύη και στήριξή του στους αγώνες των απεργών του Μετρό και σε πολλές ακόμα περιπτώσεις εργασιακών κλάδων. Πόσω μάλλον όταν αυτά που διακυβεύονται αφορούν ολόκληρη την κοινωνία.)

Α.Σ.

Advertisements
1 comment
  1. καθηγητής said:

    Μια διευκρίνιση…
    Στις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις ανήκει ότι δεν είναι ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, και ΚΚΕ μ-λ. Όοοοολοι οι υπόλοιποι “αριστεροί” εξωκοινοβουλευτικοί
    και μη είναι στις παρεμβάσεις, ΝΑΡ, Μ-Λ ΚΚΕ κ.α.
    Σας γνωρίζω ότι στις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια του 2012 στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, οι Παρεμβασεις
    και ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκαν σε κοινό ψηφοδέλτιο όπως και σε άλλες περιφέρειες και νομούς. Αυτή είναι η εξωκοινοβουλευτική αριστερά
    στην εκπαίδευση…

    Και κάποιες απαντήσεις…
    Ο Νίκος Σοφιανός είπε οτι δεν πρέπει να έχουμε σαν μοχλό πίεσης τις εξετάσεις, που σημαίνει οτι οι υποταγμένοι, φοβισμένοι και
    ξεπουλημένοι είναι αυτοί που χρειάζονται ένα μοχλό πίεσης προκειμένου να διεκδικήσουν και να αγωνιστούν. Ένα συνδικάτο σαν την
    ΟΛΜΕ (με την “εκπαιδευτική αριστερά” δυνατή, ειδικά την εξωκοινοβουλευτική, με 100.000 μέλη), που δεν έχει κάνει τίποτα τα
    τελευταία 25 χρόνια για να οργανώσει τους εκπαιδευτικούς σε μια αγωνιστική διεκδικητική κατεύθυνση-με τα τόσα προβλήματα στην
    εκπαίδευση- θα έπρεπε να είχε δημιουργήσει ήδη τις προϋποθέσεις προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να αντιδρούν συνειδητά κι όχι
    εκβιαστικά, όπως π.χ οι ναυτεργάτες (τυχαίο το παράδειγμα).

    2. Το ΚΚΕ ηταν από την αρχή το κόμμα που στάθηκε στο πλευρό των καθηγητών (http://www.kke.gr/paideia/sxolio_toy_grafeioy_typoy_gia_tis_dhloseis_toy_ypoyrgoy_paideias_k_arbanitopoyloy?morf=1&tab=1
    (την ώρα που έβγαινε η πρόταση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ)
    http://www.kke.gr/paideia/sxolio_toy_grafeioy_typoy_-_mazikh_laikh_apanthsh_enantia_sthn_epistrateysh_ton_ekpaideytikon?morf=1,
    http://www.kke.gr/koin_el_-_epikaires_erothseis/epikairh_erothsh_epistrateysh_ekpaideytikon_deyterobathmias_ekpaideyshs?morf=1
    http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/apospasma_apo_thn_omilia_toy_gg_ths_ke_toy_kke_d_koytsoympa_sth_synanthsh_me_tis_organoseis_ton_syntaksioyxon_kai_toys_ergazomenoys_sta_asfalistika_tameiasxetika_me_thn_epistrateysh_ton_ekpaideytikon?morf=1)
    για να μην αναφέρω και του ΠΑΜΕ, που από την αρχή (ποια αρχή; το 1992-2007 που ψηφίστηκαν οι συνθήκες της Ε.Ε. που έφεραν όλα
    αυτά, το 2011 που αποφασίστηκε το “νέο” σχολείο με την είσοδο των επιχειρήσεων μέσα σε αυτά, με την υποβάθμιση της μόρφωσης,
    το 2012-2013 με την αξιολόγηση, αυτοαξιολόγηση, ωράριο, υποχρεωτικές μεταθέσεις και τόσα άλλα) προέτρεπε τις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ και
    την ΟΛΜΕ για δυναμικές κινητοποιήσεις, για απεργίες και παραστάσεις προκειμένου να αντιδράσουμε όσο ήταν καιρός.

    3. Η πρόταση που κατέθεσε το ΠΑΜΕ στην ΟΛΜΕ ήταν για 48ωρη απεργία στις 16-17 Μάη και μετά Γ.Σ. σε αντίθεση με τους
    υπερεπαναστάτες της ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ-ΣΥΡΙΖΑ-Παρεμβάσεων. Η πρόταση βασίστηκε στα εξής δεδομένα: η ΟΛΜΕ είναι μια ομοσπονδία που
    α. δεν έχει κάνει τίποτα τέτοιο τα τελευταία 25 χρόνια, δεν έχει προετοιμάσει τον κλάδο για τα πιο απλά (π.χ. ανυπακοή
    στην αξιολόγηση, τα πρακτικά μέτρα μπλοκαρίσματος της αξιολόγησης ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ κι όχι στα λόγια, δεν πέρασαν από την ΟΛΜΕ-ΔΟΕ)
    πόσο μάλλον για μια κατά μέτωπο σύγκρουση β. δεν είχε φροντίσει να χτίσει συμμαχίες, δεν συντονίστηκε με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ,
    αλλά ούτε καν με τους δασκάλους που έχουμε τα ίδια ζητήματα και πολύ περισσότερο με γονείς. Η ΑΣΓΜΕ (το προεδρείο πρόσκειται
    στο ΠΑΜΕ) δεν έλαβε ποτέ πρόσκληση προκειμένου να ζητήσει η ΟΛΜΕ τη στήριξή της, γ. δεν προέβλεψε τον αντίπαλο. Το ΠΑΜΕ ήταν
    το μόνο που ρωτούσε τι θα γίνει σε περίπτωση επιστράτευσης και πως θα προετοιμάσουμε τον κλάδο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο,
    αλλά δεν έπαιρνε απάντηση ούτε καν από τους επαναστάτες των Παρεμβάσεων.
    Χωρίς αυτές τις τρεις συνθήκες η απεργία ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Το ΠΑΜΕ λοιπόν πρότεινε τη 48ωρη απεργία προκειμένου
    να δούμε αν μόνοι κι έρημοι στο μάταιο τούτο κόσμο υπάρχει η διάθεση και η αγωνιστικοτητα (μην ξεχνάμε επίσης ότι οι καθηγητές
    σε όλο αυτό ήταν θεατές μιας και ήταν Πάσχα). Δεύτερον, για να έχουμε το χρόνο προκειμένου να υλοποιήσουμε τις τρεις παραπάνω
    προϋποθέσεις για να είναι πετυχημένη η απεργία (θυμίζω, ήταν μέρες Πάσχα και πριν γυρίσουμε στα σχολεία, στους χώρους δουλειάς
    ώστε εκεί να γίνουν οι ζυμώσεις και οι ενημερώσεις κι όχι από την τηλεόραση). Και στις 18 Μάη θα αποφασίζαμε για τη συνέχιση
    και κλιμάκωση του αγώνα.

    4. Το ΠΑΜΕ στην ΑΔΕΔΥ προτεινε απεργία την Τρίτη 14-5 ως ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην επιστράτευση ΚΑΙ 48ωρη απεργία στις 16-17 Μαΐου ως
    συμπαράσταση στους καθηγητές και εναντίωση στον αυταρχισμό της κυβέρνησης. Σκόπιμα από όλους αφέθηκε στην άκρη το δεύτερο κομμάτι.
    Αν όλοι οι μικροαστοί επαναστάτες θεωρούν οτι σε μια επιστράτευση δε χρειάζεται να υπάρξει άμεση απάντηση τότε…. χώρια που με
    όλες αυτές τις διεργασίες που γίνονταν σε όλους τους χώρους της ελληνικής κοινωνίας, το να έμενε το θέμα μόνο στην τηλεόραση από
    τις 10 Μάη που άρχισε το ζήτημα μεχρι τις 17 Μάη που άρχιζε η απεργί είναι μια στείρα αναμονή. Εφόσον πάμε σε τέτοιο αγώνα πρέπει
    να κάνουμε και άλλες κινήσεις. Θα ηταν κακό δηλαδή να παρέλυε ο δημόσιος τομέας (και ο ιδιωτικός γιατί ότι πρόταση κάναμε στην
    ΑΔΕΔΥ, κάναμε και στη ΓΣΕΕ) την Τρίτη, την Πέμπτη και την Παρασκευή;;; Αυτό όμως που δεν είναι φυσιολογικό για αριστερά (;;;;)
    κόμματα είναι να καλούν σε ανοιχτή απεργοσπασία μαζί με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Κι όταν λέω αριστερά κόμματα εννοώ και τις Παρεμβάσεις
    (ΝΑΡ, Μ-Λ ΚΚΕ, κ.α.) όπου σε διάφορες ΕΛΜΕ έβγαλαν και ανακοίνωση που καλούσε σε απεργοσπασία(π.χ. ΕΛΜΕ Δραμας Μ-Λ ΚΚΕ).

    5. Τα μελη του ΠΑΜΕ από τη Δευτέρα που άνοιξαν τα σχολεία ήταν όλη τη μέρα στο δρόμο προκειμένου να σηκώσουν κλίμα (μόνοι από όλους,
    άντε καλά και οι Παρεμβάσεις-όχι όλοι- γιατί αυτοί έχουν και το προνόμιο να έχουν τάσεις όπως ο Συριζα-στη μία ΕΛΜΕ έτσι στην άλλη
    αλλιώς, κ.λ.π.) για μια απεργία που στη μορφή της δε συμφωνούμε (βλ πιο πάνω) παρ’ όλα αυτά ήταν οι μόνοι που με συνεχή καλέσματα,
    παρουσία στα σχολεία και ανακοινώσεις καλούσαν στις Γ.Σ. και στις κινητοποιήσεις. Τη Δευτέρα το απόγευμα η ΟΛΜΕ έβαλε κινητοποίηση
    στην Αθήνα και ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ! Με έντονη πίεση και πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ πραγματοποιήθηκαν συλαλλήτηρια ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , όπου έγινε
    δεκτό από τις ΕΛΜΕ και τους διδασκαλικούς συλλόγους (Καβαλα), και όπου όχι από μόνο του το ΠΑΜΕ.

    Και φτάνουμε στην πιο θλιβερή μέρα από όλες. Τη μέρα των Γ.Σ. των ΕΛΜΕ όπου εκεί θα κρινόταν το μέλλον της απεργίας. Οι δυνάμεις του
    ΠΑΜΕ ήταν οι ΜΟΝΕΣ (το ξαναλέω ΟΙ ΜΟΝΕΣ) που πίεζαν τις Γ.Σ. για απεργία (τη 48ωρη) αλλά πραγματική απεργία. Με απεργιακές φρουρές,
    απεργιακές επιτροπές, εξορμήσεις, ενημερώσεις, συνεντεύξεις Τύπου) και ότι χρειάζεται μια απεργία για να πετύχει. Σε όλη τη Γ.Σ.
    λέγαμε για την αναγκαιότητα να σπάσει η επιστράτευση στην πράξη με απεργία. Και σε αυτό καλούσαμε να στηρίξουν την πρόταση του ΠΑΜΕ
    που θα εγγυόταν την ανυπακοή αυτή.

    Όλες οι άλλες δυνάμεις, πρωτοστατούντων των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ-ΣΥΡΙΖΑ και με τις Παρεμβάσεις να ακολουθούν από κοντά (το έλεγαν, και σε κάποιες
    ΕΛΜΕ το φώναζαν, σε κάποιες το ψιθύριζαν, αλλά πάντως το έλεγαν) καλούσαν να “ψηφίσουν την απεργία αλλά την ηθική της διάσταση, όμως
    αναγνωρίζουν οτι σήμερα δεν υπάρχουν οι πολιτικοί και συνδικαλιστικοί όροι για να γίνει με όρους επιστράτευσης.” ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΣΚΙΖΑΝ
    ΤΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Η μέρα ηταν θλιβερή γιατί ένας ολόκληρος κλάδος αποδέχτηκε ότι δεν έχει τη δύναμη
    να διεκδικήσει.

    Παρ’ όλα αυτά οι Γ.Σ. με συντριπτικό ποσοστό ψήφισαν την απεργία για την πρώτη μέρα των πανελληνιών στις 17 Μάη και συνέχεια στις
    20-24 Μάη. Την Τετάρτη την ίδια απόφαση πήρε και η ΔΟΕ ΜΟΝΟ ΕΑΝ Η ΟΛΜΕ ΚΑΛΟΥΣΕ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ. Και η Γ.Σ.
    των προέδρων αντί να συζητάει πώς θα οργανώσει την απεργία ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΨΗΦΙΣΤΕΙ τι κάνει; ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ καλούν σε αναστολή της
    απεργίας λόγω επιστράτευσης. Οι παρεμβάσεις μένουν στις λαϊκίστικες κορώνες της Φατούρου (“εγώ θα απεργήσω και ας έρθει ο
    Αρβανιτόπουλος να με συλλάβει”), έχοντας κηρύξει τον αγώνα στην κορυφή και έχοντας υποσκάψει τον αγώνα στη βάση (ξανά: όχι παντού,
    αλλά στα περισσότερα μέρη).Η εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων στο ΔΣ της ΟΛΜΕ Αγγελική Φατούρου, έκανε την εξής -αποκαλυπτική για το
    ρόλο των Παρεμβάσεων – δήλωση κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης των προέδρων των ΕΛΜΕ:«Στις γενικές συνελεύσεις συμμετείχαν 20.000
    εκπαιδευτικοί. Οι 13.000 περίπου υπερψήφισαν την πρόταση της ΟΛΜΕ. Απ’αυτούς οι 10.000 για το γαμώτο και 3.000 αποφασισμένοι να
    κάνουν απεργία που είναι μουτζαχεντίν. Συνεπώς δεν υπάρχουν όροι να πάμε σε απεργία. Επειδή όμως δεν μπορεί να μην γίνει και τίποτα,
    προτείνω την Παρασκευή να απεργήσουν 500 συνδικαλιστές. Οι επιτηρητές να πάνε κανονικά στα εξεταστικά κέντρα και οι υπόλοιποι που
    δεν εμπλέκονται στη διαδικασία των πανελλαδικών να πραγματοποιήσουν συλλαλητήρια έξω από τα εξεταστικά κέντρα χωρίς να υπάρχουν
    απεργιακές φρουρές έξω από τα εξεταστικά κέντρα». Δηλαδή οι Παρεμβάσεις έκαναν καθαρό ότι σε τίποτα δεν διαφέρουν απο την ΠΑΣΚ,
    την ΔΑΚΕ και το Σύριζα. Εκαναν ξανά καθαρό ότι εξαρχής πίστευαν ότι δεν υπήρχαν προϋποθέσεις για να γίνει η απεργία. Η τελική
    τοποθέτησή τους κάνει καθαρό ότι έχουν τεράστιες ευθύνες γιατί επιδίωξαν να σύρουν τον κλάδο σε μια απεργία που οι ίδιοι δεν είχαν
    καν διάθεση να την υπερασπίσουν. Οι ευθύνες για το ότι η πολιτική της κυβέρνησης μένει τελικά αναπάντητη από τον κλάδο βαραίνουν
    όλες τις παρατάξεις που διαμόρφωσαν την εισήγηση. Που προσπάθησαν να οδηγήσουν τον κλάδο σε ένα μονόδρομο που οδηγεί σε αδιέξοδο
    και σπέρνει την ηττοπάθεια αντί να δημιουργούνται όροι και προϋποθέσεις να αντιπαλέψει αποτελεσματικά, συλλογικά, σε συμπόρευση
    με το εργατικό – λαϊκό κίνημα τα μέτρα που πλήττουν βάναυσα όλους τους εργαζόμενους, που διαλύουν τη δημόσια Εκπαίδευση. Αντί να
    εξασφαλιστεί η συμμαχία με εργαζόμενους γονείς και μαθητές, οι δυνάμεις της πλειοψηφίας περιορίστηκαν στο να αποζητούν απεργιακή
    στήριξη από τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που έχουν αποδείξει ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές πόσο συμβιβασμένες είναι.
    Την Τετάρτη, η Γενική Συνέλευση των προέδρων ξεκίνησε ζητώντας από τις δύο Εκτελεστικές Επιτροπές να αποφασίσουν απεργία στις 17 Μάη.
    Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, την ώρα της ψηφοφορίας, απευθύνθηκαν στη Γενική Συνέλευση προέδρων των ΕΛΜΕ με την εξής δήλωση: Υπάρχει ανάγκη
    να αποτυπωθεί με σαφήνεια και καθαρότητα η θέση και η θέληση των 20.000 συναδέλφων που συμμετείχαν σε Γενικές Συνελεύσεις. Κανείς δεν
    έχει δικαίωμα να την παρερμηνεύσει. Εμείς πήραμε καθαρή θέση και πήραμε και την ευθύνη της πρότασής μας. Η πρόταση μας μειοψήφησε
    στις γενικές συνελεύσεις και υπερψηφίστηκε η πρόταση της πλειοψηφικής ηγεσίας της ΟΛΜΕ.

    Κι έχει μείνει το ΠΑΜΕ να σκίζεται στις Γ.Σ., υπερασπιζόμενο την απεργία που πρότειναν άλλοι και ας θεωρεί ότι είναι λάθος τακτική,
    να καλεί δεξιά και αριστερά για την οργάνωση της απεργίας, να στήνει επιτροπές αγώνα και να λοιδωρείται και από πάνω με ψέμματα,
    συκοφαντίες και διαστρεβλώσεις. Ο Λένιν το έλεγε πολύ καλά: πρώτα πρέπει να τελειώνουμε με τον οπορτουνισμό και μετά με όλα τα άλλα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: