Τζιν ετών 18 – για τον George Kant που “έφυγε”…

Επειδή η θλίψη μας είναι πολύ μεγάλη για να γράψουμε κάτι “ωραίο” και “έξυπνο” είπαμε να αναδημοσιεύσουμε ένα κείμενο και να μοιραστούμε μαζί σας την μουσική του George Kant που μας άφησε σήμερα (7/5/2013) μετά από μάχη με τον καρκίνο. Καλό ταξίδι και ας μην σε γνωρίσαμε ποτέ.

Τζιν ετών 18

Όσα χρόνια πίσω κι αν πάω, από σήμερα μέχρι και τον Απρίλη του 1994 που μου έκαναν δώρο αυτό το buggy jean, θυμάμαι σχόλια, σχόλια, σχόλια: «Γιώργο βγάλε αυτό το τζιν, φόρα κάτι στενό». Οι φίλες σχολίαζαν χαρακτηριστικά, «Με αυτό το παντελόνι δεν μπορούμε να ξέρουμε αν έχεις ποπό!» Τα χρόνια περνούσαν και τα σχόλια συνέχιζαν. «Μα πότε θα ωριμάσεις; Χάθηκε ένα κουστούμι; Χάθηκε ένα σακάκι;» Το Homeboy όμως (η μάρκα του) δεν μάσαγε. Εκεί, αγέρωχο, να στέκει και ν` ακούει τις μαλακίες μαζί μου. Να μαζεύει τσίχλες από παγκάκια και να κομματιάζεται σε σαβούρες από σκάλες (όχι δεν έκανα skate, απλά έτρωγα σαβούρες σε σκάλες). Οι μπροστινές τσέπες του γίνονταν μάτια και οι πίσω αυτιά. Ζούσε κανονικότατα. Ζούσε όσα ζούσα κι εγώ, κι ας έβλεπαν οι άλλοι μόνο ένα ρούχο… Ως εκεί φτάνει η στενότητα των προτύπων. Των αθάνατα μη ρομαντικών.

Στις 24 Απριλίου 2012, λοιπόν, το Homeboy ενηλικιώθηκε. Πέρασαν 18 χρόνια. Ουάου! Τζιν που να κρατάει 18 χρόνια! Δεν υπάρχει πλέον και η Homeboy να πάρω ποσοστά. Να πάρει ο διάολος! Ξέρω άτομα μικρότερα σε ηλικία από το τζιν μου. Έχει κουβαλήσει τόσα πάνω του… Και ακόμα το κάνει κάποιες μέρες. Από το βιβλίο του μικρού πρίγκιπα στην πίσω τσέπη (έχει τεράστιες τσέπες το γαμίδι) μέχρι βουτιά μπόμπα σε σιντριβάνι μετά από καρναβάλι. Από τα μεγάλα break ups μέχρι τα ηλιοβασιλέματα των συνδέσεων. Από τη ρήξη χιαστών μέχρι την τριγύρω μου ρήξη των μικροαστών. Από τα καθίσματα των αστικών μέχρι την κολλημένη πάνω του γριά στα ταξίδια των υπεραστικών. Από το λάδι μέχρι το χρώμα και απ` την πατάτα μέχρι τη ματωμένη μύτη. Από το live των NOFX μέχρι το χορό με INXS. Από το φίλο που γλίστρησε και κρατήθηκε από την τσέπη και δεν έφυγαν ούτε δυο κλωστές, μέχρι την κοπέλα που της έφυγε το κέρμα από το χέρι και κύλησε στο Homeboy κι από εκεί μέσα στο παπούτσι. Και εγώ της είπα να απλώσει το χέρι, έβγαλα το παπούτσι και της το άδειασα στο χέρι. Ναι, το είχε ζήσει κι αυτό! Γελούσαν όλες του οι ίνες. Μόνο η Ίνα Λαζοπούλου δεν γέλασε.

Επί 18 χρόνια, βρήκε πολλούς φαντασιόπληκτους απέναντί του. Μαζί με τρομερά τέρατα και δράκους. Με θρύλους για κοινωνικά status, που κουβαλούσαν πάνω τους μια ντουζίνα «πρέπει». Με ομορφιά σχεδιασμένη στο Photoshop και με μόδα που καθορίζει επίπεδα ανθρώπων. Με μυθικές έννοιες όπως σθένος, δέος και «ασφάλεια». Με dress code και εισόδους με φουσκωμένα μοσχάρια στα «καλά» τα μαγαζιά.

Αλλά επί 18 χρόνια, αυτό υπήρξε Δον Κιχώτης… Μασούσε τσίχλες και έφτυνε κέρματα. Χτυπούσε, μα σηκωνόταν πάλι. Κόλλαγε δίπλα σε φούστες, μα και σε φόρμες, μα και σε φορέματα και μην πω και τουαλέτες (παντός είδους). Κομματιάστηκε δυο φορές, μα μπαλώθηκε και δεν το σχολίασε καν. Βίωσε τον καθαρά εμπορικό lifestyle ρατσισμό αλλά αυτός συμμετείχε παντού. Όπου δεν έτρωγε πόρτα τουλάχιστον. Και όταν το ρώταγα αν ήθελε να αποσυρθεί, μου έλεγε: «Γιατί να αποσυρθώ; Εγώ ποτέ δεν φθάρηκα. Οι άλλοι είχαν το πρόβλημα».”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: