Το κούρεμα, το μούδιασμα, το σοκ και το δόγμα του (2)

καπιταλισμόςΞέρετε πως είναι όταν μία σαπουνόφουσκα του καπιταλισμού καταρρέει;
Τρομακτικά.
Ακόμα και για εκείνους που θέλουν να δουν το εν λόγω οικονομικό σύστημα και τους θιασώτες του “να σέρνεται”.

Με αδίστακτη στάση απέναντι στα πράγματα η εκβιαστική πολιτική της Ευρώπης φτάνει μια κοινωνία στα όρια της.

Τα τελευταία 24ωρα στη Λευκωσία σε φόντο αποκαλυπτικό

Σε μια πόλη που στην κανονικότητα της σφύζει από κατανάλωση, η ησυχία στους δρόμους και τα καταστήματα φαντάζει κάπως απόκοσμη.

Τα υποκαταστήματα των τραπεζών κλειστά ως την Τρίτη (και μάλλον μέχρι νεωτέρας),τα ΑΤΜ αδειάζουν από κατηφείς αναλήπτες που σχηματίζουν ουρές, η ηλεκτρονική πρόσβαση σε λογαριασμούς είναι μπλοκαρισμένη ακόμα και το πλαστικό χρήμα δίνει  και παίρνει.
Γιατί ξεκινάμε με τις τράπεζες και την κατάσταση τους;
Γιατί αυτό είναι.
Η όλη κατάσταση είναι αποκαλυπτική και αποκαλυπτική: του τι σημαίνει να δομείς τις ζωές γύρω από ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο.
Συγχυτικοί  ψίθυροι για μια Μάνα μητρόπολη που για ακόμα μία φορά δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Στις εκμεταλλεύσεις (εξαιρετικά επιτυχημένος όρος του εργατικού δικαίου για να περιγράψει την οργανωτική ενότητα στην οποία εργοδοτείται με σχέσεις εξαρτημένης εργασίας σύνολο προσώπων), η αμηχανία είναι διάχυτη.
Είναι όλα αμφίβολα. Το αν θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι, το πως θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι, το πόσο θα πληρωθούν και για πόσο.
Οι ειδικοί της οικονομίας, εκείνα “τα υποκείμενα που υποτίθεται ότι γνωρίζουν”[1], φέρνουν αξιωματικά επιχειρήματα υπέρ της απόλυτης πειθάρχησης στην πολιτική που επιβάλλουν οι ισχυροί της Ευρώπης.
Ή κούρεμα ή θάνατος.
Και πιθανόν η αλήθεια να μην απέχει πολύ από το παραπάνω δίλημμα.
Το πρόβλημα είναι πως η έκβαση της ταινίας εξαρτάται από το που θα δει ο σκηνοθέτης το τέλος της.

Ναι, πιθανόν η πειθάρχηση να σημαίνει αποφυγή της κατάρρευσης του κυπριακού τραπεζικού συστήματος τις επόμενες ώρες. Ταυτόχρονα σημαίνει όμως και μια νέα εποχή για τα εργασιακά δικαιώματα, ένα ζοφερό μέλλον για την κοινωνία, τον μεγάλο αριθμό μεταναστών που κατοικούν και εργάζονται στην Κύπρο, το κράτος πρόνοιας. Τα ξέρουμε αυτά. Τα έχουμε δει.

Στο περιθώριο ένα θέαμα που οργιάζει

Την ίδια στιγμή τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παίζουν για μια ακόμα φορά ένα παιχνίδι άγριο και βρώμικο.

Τα τοπικά χειραγωγούν τις μάζες με την τρομοκρατία τους και συντηριτικοποιούν την κοινωνία με σαφή στόχο να αποφευχθεί οποιαδήποτε εξεγερσιακή “εμπλοκή” (στην υποθετική περίπτωση, που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκύψει από μία κοινωνία που έχει απομακρυνθεί, λόγω της ευμάρειας της, χρόνια από τέτοιου είδους λογικές.)
Τα διεθνή κάνουν νούμερα με τρομολαγνεία και παραδειγματίζουν εκείνους που τους πέρασε από το μυαλό πως “υπάρχει κι άλλος τρόπος για να σωθεί ένα τόπος”.
Όχι ο κόσμος στους δρόμους δεν είναι αυτός που θα μπορούσε να είναι στη Λευκωσία. Και η αναφορά σε επεισόδια είναι οριακά κωμική αν κανείς συγκρίνει με πρόσφατες εικόνες από την Ελλάδα και άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου.
Την ημέρα της ψήφισης και τελικά άρνησης (εξαιρετικά σημαντικής κατά την άποψη μου σε συμβολικό και όχι μόνο επίπεδο) του κουρέματος των καταθέσεων, έξω από την βουλή ήταν συγκεντρωμένο ένα πλήθος κατά προσέγγιση 2500  ανθρώπων.
Χτες, 21/3,περίπου το ίδιο, αποτελούμενο κυρίως από εργαζόμενους στις υπό κατάρρευση τράπεζες.
Σήμερα το μεσημέρι οι συγκεντρωμένοι δεν ξεπερνούσαν τους 200, ανάμεσα στους οποίους πλήθος ανταποκριτών από ξένα ειδησιογραφικά πρακτορεία.
Τα όποια περιστατικά μπορούν να θεωρηθούν “επεισοδιακά”, ήσαν μεμονωμένα, αποσπασματικά (και οι χαρακτηρισμοί αυτοί δε γίνονται εδώ εν είδει μομφής. Είναι απλά μια προσπάθεια μεταφοράς μιας διυποκειμενικής  εκδοχής)
Όλα τα παραπάνω δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα, αν κάποιος σκεφτεί πως στη Λευκωσία δεν υπάρχουν κινηματικά αντανακλαστικά, η αφύπνιση όμως από τα κάτω, η οργάνωση από τα κάτω, η συνειδητοποίηση από τα κάτω είναι το μεγάλο διακύβευμα.

Ή αυτό ή τίποτα. Αυτό είναι το δίλημμα.

Από τη Λευκωσία
22/03
Α.Π.

Υ.Γ.  Για τους βλακώδεις ψιθύρους τύπου “καλά να πάθουν”: Αυτός που παίζει μπάλα εδώ είναι ο καπιταλισμός. Αυτός “έδωσε” και αυτός τώρα “παίρνει” κατά το συμφέρον. Όποιος επιθυμεί και επιδιώκει  την αλλαγή, οφείλει να αντιλαμβάνεται τέτοιου είδους συγκυρίες ως ένα καλό χρόνο για να διαμορφωθούν συνειδήσεις και όχι μνησίκακα, ως καλοπάθημα αυτών που ως τώρα διασκέδαζαν τις ζωές τους με κατανάλωση.

[1] Όρος του Λακάν για να περιγράψει εκείνη την εντύπωση του αναλυόμενου, πως ο αναλυτής γνωρίζει και μπορεί να τον βοηθήσει. Η εντύπωση αυτή καθιστά την μεταβίβαση εφικτή αν και δεν ανταποκρίνεται απαραίτητα στην πραγματικότητα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: