(Home Cinema) – New York, I Love You (2009)

MV5BMTI3NDYxOTM4OF5BMl5BanBnXkFtZTcwOTEwNTI4Mg@@._V1_SX214_Είχα ανάγκη να ακούσω μια ιστορία από το Fatih Akin. Ήθελα να δω μια ταινία με το δικό του τρόπο. Κατέληξα στο New York, I Love You (2009), χωρίς να θυμάμαι, πως είναι ένα κολάζ μικρών ιστοριών από περισσότερους καλλιτέχνες – του Akin συμπεριλαμβανομένου.

Είναι αλήθεια πως δεν έχω κάτι να πω για την ταινία. Κάτι ιδιαίτερο εννοώ. Παρ’ ότι θεωρητικά μία δημιουργία σημείο συνάντησης περισσότερων σκηνοθετών είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βήμα καλλιτεχνικής έκφρασης.

Μια διεύρυνση των ορίων του ολοκληρωτισμού του σκηνοθέτη;

Όχι δεν είναι.

Μόνο αν θεωρήσουμε το χρονικό περιορισμό διαφορετικό πλαίσιο έκφρασης και προσωπικά δεν μπορώ να το θεωρήσω per se συνθήκη για να προκύψει κάτι εξαιρετικό.

Κάθε σκηνοθέτης αφηγείται τη δική του νέοϋορκέζικη ερωτική ιστορία. Με αρκετή δόση κλισέ πλην κομψού ρομαντισμού, πολυπολιτισμικότητας, μποέμ ζωής, περιστασιακού σεξ και τσιγάρων σε εξωτερικούς χώρους [Δεν ξέρω πώς εξορθολογίζουν οι αμερικανοί και οι ευρωπαίοι την κατάντια του να καπνίζεις στο κρύο ενώ το ποτό και η παρέα σου είναι μέσα, αλλά όχι, αυτό δεν είναι ρομαντικό, ούτε ποιητικό και δεν με νοιάζει αν μπορεί να οδηγήσει σε ένα μεγάλο έρωτα. Είναι απλά σπαστικό (και πολλά άλλα)].
cΗ συρραφή των ιστοριών γίνεται με ένα χαριτωμένο τέχνασμα: μια video artist, έχει συλλάβει και εκθέτει στο τέλος στιγμιότυπα από όλες αυτές τις ιστορίες αγάπης. Γενικά οι καλλιτέχνες στην ταινία είναι πολλοί. Κυρίως οι νέοι καλλιτέχνες που επιχειρούν να δημιουργήσουν και να ακουστούν στην πόλη που όλα τα χωνεύει. Αυτά βλέπουν οι πραγματικοί καλλιτέχνες και την πιστεύουν και παίρνουν τα εξωτερικά. Ότι παίζει να δουλεύεις service 12 ώρες και μετά να έχεις απλά κάλους στα πόδια, και όχι έμπνευση, συνήθως αποκρύπτεται.

Γενικά αυτό θα μπορούσε να είναι ένα άρθρο με τίτλο: πόσα κλισέ μπορούν να χωρέσουν σε μια ταινία, ανθολογία; Όσοι οι σκηνοθέτες επί 100.

Άλλα: Τα στερεότυπα είναι καλά. Είναι ένας ανοιχτός, διάπλατος δρόμος στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Περιδιαβαίνεται ακούραστα, χαλαρά, όμορφα. Και αυτό κάποτε έχει τη χάρη του.

Ναι είναι επικίνδυνα, στο βαθμό που ουσιαστικά χρησιμοποιούν τον ίδιο μηχανισμό με οποιαδήποτε άλλη προκατάληψη. Όμως στη βάση τους συνιστούν μνήμη. Μια χιλιοειπωμένη ανάμνηση υποκειμενική ή συλλογική. Με προδιατυπωμένα συμπεράσματα βέβαια. Ένα ανοιχτό μονοπάτι, που παράγει συναισθήματα. Αρχικά ένα σαφές σημείο. Τελικά ένα κενό σημαίνον.

Όμως συχνά νιώθεις την ανάγκη η ώρα να περνά με αντιδράσεις, πνευματικές και συναισθηματικές, αντανακλαστικές.

Τίμιο.

Αν και υπάρχουν και πιο εκλεπτυσμένα θαρρώ.

Αρκεί να μην αφήνεσαι.

Αρκεί να μην αφήνεσαι.

Α.Π.

Υ.Γ. Αφιερώνω την ιστορία με την ηθοποιό – γιαλαντζί ανάπηρη, σε μια ψυχή που διάλεξε να δουλεύει με την τρέλα. Μέθοδος, Στανισλάφσκι και πολλά συλλυπητήρια.

New York, I Love You

Directed Fatih AkinYvan Attal, Randall Balsmeyer, Allen Hughes, Shunji Iwai, Wen Jiang, Shekhar Kapur, Joshua Marston, Mira Nair, Natalie Portman, Brett Ratner

Starring  Shia LaBeoufNatalie PortmanBradley Cooper

Released 2009

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: