O θάνατος του πολιτικά ορθού: Ο στρατηγός Dirty Lee και άλλες ιστορίες μιντιακής τρέλας (;)

Goya_y_Lucientes_Francisco_de-The_ChinchillasΗ μιντιακή προπαγάνδα των καθεστωτικών μέσων και η εντεταλμένη υπηρεσία τους στο πρόσταγμα του σύγχρονου ενημερωτικού -και όχι μόνο- ολοκληρωτισμού δεν είναι ένα φαινόμενο που έκανε την εμφάνισή του σήμερα. Εδώ και αιώνες εμπίπτει στο ευρύτερο πλαίσιο της εξουσιαστικής διαπλοκής και λειτουργεί σχεδόν με κανόνες βιολογίας, ο εγκέφαλος δίνει την εντολή –  ο βραχίονας εκτελεί αυτόματα. Αν ως φαινόμενο εξεταστεί εν είδη παιγνίου, ο γνώστης του αποκτά μεγάλη δύναμη, πόσο μάλλον αυτός που ορίζει τους ίδιους τους κανόνες. Η παρατήρηση των στρατηγικών που αναπτύσσονται στο επικοινωνιακό ταμπλό είναι συνήθως ενδεικτική των προθέσεων, της ψυχολογίας και συχνά των μελλοντικών κινήσεων της εξουσιαστικής μηχανής που πάντα θα στοχεύει στην διαμόρφωση ενός sensus communis αλυσοδεμένου, μιας κοινής εννόησης που αδυνατεί να ακολουθήσει διαφορετικές διόδους πέρα από αυτές που έχουν ανοίξει γι’ αυτή, οι δημιουργοί της. Μιας κοινής γνώμης με άλλα λόγια, που θα ακολουθεί σιωπηλά και χωρίς αντιρρήσεις τον καθοδηγητή με την προϋπόθεση βέβαια πως αυτός θα παραμένει πιστός στο εκάστοτε δόγμα πολιτικής ορθότητας.

Δεν είναι μυστικό πως από την μεταπολίτευση και μετά στο πολιτικό σκηνικό της χώρας δεν είχε σημασία το τί πίστευες αλλά το τί δήλωνες. Εκατοντάδες ανδρείκελα, απομεινάρια μιας Ελλάδας παγωμένης αντί για τα μπουντρούμια βρήκαν καταφύγιο σε δήθεν δημοκρατικές δυνάμεις, καμούφλαραν το παρελθόν τους και συνέχισαν ανενόχλητοι την ενασχόλησή τους με τα κοινά. Το «απεταξάμην τον κομμουνισμόν» μετατράπηκε σε «απεταξάμην τον ολοκληρωτισμόν» σύμφωνα με τις επιταγές της νέας πολιτικής ορθότητας. Προς αποφυγή παρεξήγησης να διασαφηνίσω πως το πολιτικά ορθό είναι μια έννοια ακραία υποκριτική που προφανώς δεν βοηθάει στην επίλυση προβλημάτων αλλά απλά περιορίζει φαινομενικά και όχι ουσιαστικά την χυδαιότητα και την απροκάλυπτη βαναυσότητα της άρχουσας τάξης που βρίσκει διέξοδο κυρίως μέσω της καταστολής.

40 χρόνια μετά, τα πράγματα φαίνεται πως έχουν αλλάξει. Ας δούμε ένα μικρό παράδειγμα. Το φασιστικό μόρφωμα του λαϊκού ορθόδοξου συναγερμού ξεκίνησε την πορεία του στις απαρχές της νέας χιλιετίας όταν και βρήκε μπροστά του ένα κοινωνικό τοίχος που καταδίκαζε τις χουντικές ρίζες και καταβολές των μελών του. Με όχημα το άπειρο airplay στα λάιφσταιλ κουτσομπολάδικα της Στεφανίδου και της Λαμπίρη και στη συνέχεια την αέναη παρουσία του στα πάνελ των τηλεοπτικών ειδήσεων, το κόμμα μέσα σε μια επταετία βρέθηκε στη βουλή και λίγα χρόνια αργότερα ο Μάκης, «το παιδί με το τσεκούρι», και ο μπουμπούκος Αδωνις έγιναν υπουργοί του παπαδημικού εκτρώματος. Η παρουσία τους δεν είχε απλά θεσμοθετηθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της πολιτικής ζωής, είχε εγκαθιδρυθεί ως φυσιολογική στο μυαλό του μέσου Ελληνα. Σήμερα, ο μεσόκοπος βιβλιοπώλης – βουλευτής φαντάζει σχεδόν συμπαθής εν συγκρίσει με τα πρωτόζωα της Χ.Α. αλλά σήμερα είναι μια άλλη μέρα, καθώς ο δολοφόνος νεοναζί, ρατσιστής και ομοφοβικός δεν είναι πια κοινωνικά κατάπτυστος. Αντίθετα έχει 18 έδρες στη βουλή και 425.990 ψήφους – κάβα αλλά κυρίως έχει αποδομήσει την πολιτική ορθότητα που διείπε τον κοινοβουλευτικό γαϊτανάκι απ’ την μεταπολίτευση και μετά. Σε αυτό το πρωτόγνωρό σκηνικό όπου η συστημική ισορροπία κρέμεται από μια κλωστή ο άρχοντας του παιγνίου εισήγαγε την θεωρία των δύο άκρων για να σώσει την παρτίδα. Και επειδή παρατήρησε ότι τα αντανακλαστικά είναι εξασθενημένα αποφάσισε να μην πάρει κρατούμενους, απ’ το ένα «άκρο» τουλάχιστον.

Στις 29 του περασμένου μήνα διαβάζουμε σε εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας ένα άρθρο με τίτλο «Έφυγε ο Νίκος Ντερτιλής, ο τελευταίος φυλακισμένος πραξικοπηματίας», ένα δημοσιογραφικό επικήδειο (που φλερτάρει με την αγιογραφία) για τον Νικόλαο Ντερτιλή, αρχιπραξικοπηματία, υπεύθυνο για το επιχειρησιακό σκέλος της χούντας των συνταγματαρχών, δολοφόνο του Μιχάλη Μυρογιάννη έξω από το Πολυτεχνείο και φημισμένο σφαγέα Τουρκοκυπρίων στο πλευρό του Γρίβα στην Κύπρο. «Ήταν ένας καλός αξιωματικός, αλλά ένας πολύ δύσκολος και επίμονος άνθρωπος» αποφαίνεται ο συντάκτης σε ένα κείμενο το οποίο αφενός είναι προσεκτικά διατυπωμένο και αφετέρου διακριτικά εμποτισμένο με ένα υποβόσκοντα θαυμασμό για το ήθος και το ακλόνητο ιδεαλισμό του θανόντα. Το γεγονός ότι συγγραφέας του άρθρου είναι ο ευρείας αποδοχής δημοσιογράφος Τάσος Τέλλογλου και εφημερίδα δημοσίευσης η «Καθημερινή» έχει την σημασία του. Όπως ιδιαίτερη σημασία έχει η επιλογή της αστυνομίας να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες των 4 συλληφθέντων στο Βελβεντό με εμφανή τα σημάδια του ξυλοδαρμού ακόμη και μετά απ’ το ερασιτεχνικό ψηφιακό ρετούς. Όπως επίσης σημαντικό είναι πως το θέμα με τους αντιφασίστες της μοτοπορείας της 30/9 που αποδεδειγμένα βασανίστηκαν στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ βρήκε τον δρόμο δημοσίευσης στα ελληνικά Μέσα μέσω.. Αγγλίας.

Ο πολιτισμός υπομονεύεται, λογοκρίνεται και επίσημα πλέον ασφυκτιούμε σε έναν πολιτιστικό βλαχομπαρόκ βάλτο μιας υποτιθέμενης εθνικής ενότητας. Τα ζόμπι γύρισαν από το βάθος του πηγαδιού και τα προσχήματα έχουν πεθάνει για αυτούς. Το πόπολο κοιτάζει μουδιασμένο.

Ουαί κι αλίμονο αν δε δράσεις. Ουαί και αλίμονο σου, γιατί είσαι ο επόμενος.

Αλέξης Λάιος

Υ.Γ. Για τον κ. Τέλλογλου ακολουθεί ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο που σίγουρα έχει διαβάσει αλλά επίσης σίγουρα έχει ξεχάσει. Η ιστορική μνήμη είναι ανεκτίμητη και δεν υπάγεται σε κανόνες υποτιθέμενης δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι στο σημείωμα του για την έκδοση του 1983 απ’ τον Κάλβο, ο συγγραφέας του παρακάτω αποσπάσματος αναρωτιέται για το βιβλίο του «Να το χρειάζεται άραγε κανείς ακόμα;”

«…Με αρπάζει από τα μαλλιά και αρχίζει να με γυρίζει γύρω γύρω στο πλυσταριό. Μου χτυπάει το κεφάλι στο γόνατο του, έπειτα στη γωνία του πάγκου. Σπάει ένα δόντι μου. Με κλωτσάει στην κοιλιά. Παίρνει το λοστάρι και αρχίζει να με χτυπάει στα καλάμια, στα γόνατα στους αστραγάλους και στα κόκκαλα της λεκάνης. Έπειτα στα γεννητικά όργανα που από πάνω τα φτύνει…» («Ανθρωποφύλακες», Περικλής Κοροβέσης, εκδ. Κάλβος, 1983)

(σημείωση συντακτικής ομάδας: στο freequency μπορείτε να στέλνετε τα κείμενα σας και τη δουλειά σας γενικότερα, και να δημοσιεύεται. Το παραπάνω κείμενο είναι “προϊόν” αυτής της διαδικασίας)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: