Αβασάνιστα στις οθόνες σας με μώλωπες

Society-of-the-spectacleΗ νομιμοποίηση της βαρβαρότητας αυτή είναι η πιο πρόσφατη συστημική κατάκτηση.

Έχουμε θίξει ξανά την εξόφθαλμη, επιλεκτική εφαρμογή των αστικών ελευθεριών (προτιμώ τον όρο αυτό). Όμως αυτό που συμβαίνει σε κάθε εδώ και τώρα της τελευταίας τριετίας είναι μια άσκηση εξοικείωσης στην καφρίλα, μέχρι να γίνει consensus, τμήμα της αυτοματοποιημένης κοινής λογικής, που δεν προκαλεί τα ανθρώπινα αντανακλαστικά.

Δεν προσπερνάμε την έκθεση και το κατασπάραγμα κανενός φερόμενου ως δράστη, μα στην περίπτωση αυτή είναι πραγματικά αξιοσημείωτη η προβολή των φωτογραφιών των νέων θηραμάτων της ελληνικής αστυνομίας, στο επίσημο site της, εμφανώς κακοποιημένων.

Δεν θα εξετάσουμε ούτε τα χαρακτηριστικά της βίαιης καταστολής επικρίνοντας την εξουσία που την μεταχειρίζεται. Η κριτική αυτή από την υποφαινόμενη είναι ένα βήμα αδιαπραγμάτευτο και το μόνο ίσως σταθερό και ανεπίστρεπτο:

Κάθε εξουσία έτσι και μόνο έτσι, εγκαθίσταται και συντηρείται. Από τη μεριά της, το πόσο απροκάλυπτη θα είναι σε κάθε φάση της, εξαρτάται από τη συγκυρία και τον πανικό της.

Να ασχοληθούμε με το πως νιώθει κανείς άνετα, ελεύθερος, να προβάλλει σε επίσημο κυβερνητικό site μελανιασμένους συλληφθέντες, δίχως να εξηγεί πως αυτά τα τραύματα προέκυψαν. Δεν μιλάω εδώ για τη θεσμική ελευθερία να εκτίθεται κανείς έτσι απροκάλυπτα – θεσμικά μπορεί να δικαιολογηθεί ό,τι βολεύει. Αναφέρομαι στην κοινωνική και πολιτική ελευθερία. Σε εκείνη την αίσθηση, πως δεν χρειάζεται κάτι να προσεχθεί και να εξηγηθεί. Αυτή είναι η συλλογική μας κατάκτηση: ο σερίφης επικηρύσσει τον κακό. Nεκρό ή ζωντανό.

Την νομιμοποίηση της κτηνωδίας την εντοπίζω σε δύο σημεία. Και νομίζω το δεύτερο είναι το πιο απεχθές.

Ο θεατής των εκτεθειμένων φωτογραφιών, εκείνος ο μέσος ή απλός θεατής (το θεατής τίθεται συνειδητά αντί του πολίτης.), κοιτά πια χωρίς να βλέπει. Άλλοτε εξαθλιωμένος, άλλοτε αδιάφορος, άλλοτε αποκτηνωμένος. Πείστηκε ο θεατής, πως για να τις τρως, φταις. Πλέον δεν τιμωρείται κανείς επειδή εγκληματεί, αλλά εγκληματεί επειδή τιμωρείται. Κάποιοι από αυτούς κάνουν αριστερές στροφές τελευταία. Στηρίζουν μια πιο δίκαιη κοινωνία. Και κάπως έτσι έρχεται:

Το δεύτερο σημείο. Αφορά στην αλυσιτέλεια των φωνών, που επιδιώκουν να αντιπροσωπεύσουν κοινοβουλευτικά τα αριστερά αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Αυτές οι φωνές καταγγέλλουν με προσοχή, διαγγέλλουν με σύνεση. Έχω την αίσθηση πως αυτό έχει γίνει κάπως άνευρο. Όχι;

Όπως αποκαλυπτικά περιγράφει ο Agamben, σχολιάζοντας τον Debord,  το θέαμα κατέκλυσε τα πάντα. Σε διάστημα λίγων ετών μια αδιανόητη πολιτική ορθότητα επένδυσε την πολιτική. Κάθε λόγο, κάθε δράση, από όπου και αν προέρχονται. Ακόμα και εκείνους “που έχουν χειροπιαστές διαφορές και αντιπροσωπεύουν αντιτιθέμενες παραδόσεις.” [1]

Οι λόγοι κάποτε – όλοι οι λόγοι, ετούτου συμπεριλαμβανομένου – δεν αρκούν. Γίνονται πνιγεροί. Πνίγεσαι από τα αίματα του Μιχαηλίδη, του Μπουρζούκου, του Πολίτη, του Ρωμανού. Τα αίματα δεν τα μιλάς. Τα φτύνεις και δαγκώνεις.

Για όσους συνειδητά διαλέγουν να παραμείνουν στη ρητορεία των κοινοβουλευτικών τους ομάδων, να θυμηθούν, πως η ιστορία  της παράδοσης τους μετρά φυλακισμένους, βασανισμένους, ταγμένες ζωές, που έγιναν λάβαρο κενότητας. Όποιος αγανακτεί δε θίγει, φωνάζει άγρια, αδιαφορώντας για την κοινωνική ειρήνη, για λογαριασμό, όποιου, οποιουδήποτε βιάζεται.

Άγρια, βίαια και εξωσυστημικά.

Για τους υπόλοιπους, που τα λόγια μοιάζουν να τους πνίγουν πια, στο μυαλό μου είναι μια στιγμή, μια τόση δα στιγμούλα…

03-02-2013

Α.Π.


[1] Βία και ελπίδα στο τελευταίο θέαμα, Giorgio Agamben, Εκδόσεις συγχρονικότητα, 2011

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: