Ακραία Καταστολή: το win-win του Συστήματος.

policeeeeeeeeeeeeeee1234566Η πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις, το Σάββατο 12/1/2013, ήταν μία από τις μεγαλύτερες πορείες του αναρχικού και του αριστερού χώρου με ξεκάθαρο κοινωνικό-πολιτικό πρόσημο. Για να βρούμε τις τελευταίες αντίστοιχες σε όγκο, πάθος διαδηλώσεις με μη οικονομική στόχευση, πρέπει να ανατρέξουμε στον Δεκέμβρη του 2008.

Η πορεία αυτή ήταν μία από τις ωριμότερες και πιο δυναμικές απαντήσεις του κόσμου της αντίστασης και των κινημάτων στην ακραία καταστολή των τελευταίων μηνών (ου μη και χρόνων). Την εύλογη και αναπόφευκτη συγκίνηση της συμμετοχής σε μια τέτοια εκδήλωση διαμαρτυρίας, αλλά και την ευδαιμονία της συνειδητοποίησης ότι υπάρχουν πολλές χιλιάδες κόσμου που δε θα το βάλουν έτσι εύκολα κάτω απέναντι στις επιθέσεις ενός νέου (αλλά, στην ουσία, τόσο παλιού) ολοκληρωτισμού, πρέπει να ακολουθήσει, όσο το δυνατό πιο σύντομα, η ευθύνη και ο αναστοχασμός. Η ευθύνη των χώρων και των συλλογικοτήτων απέναντι σε τόσες χιλιάδες κόσμου που δηλώνουν το παρών, παρά το φόβο τους, και ο αναστοχασμός για το τί θα ακολουθήσει. Γιατί η επίθεση του συστήματος δεν τελείωσε εδώ. Ίσως δεν έχει αρχίσει ακόμα σε όλη της την ένταση.

Η τρικομματική κυβέρνηση, η ντόπια και ξένη οικονομική ολιγαρχία, τα φασιστικά δεκανίκια τους και τα μιντιακά φερέφωνά τους είναι σίγουρο ότι δε θα σταματήσουν να στοχοποιούν, να τιμωρούν και να εκδικούνται κάθε χώρο αντίστασης. Η «στρατηγική έντασης» που επιδιώκουν και υλοποιούν καθημερινά είναι για αυτούς μονόδρομος με ελάχιστο κόστος και ανυπολόγιστα οφέλη. Με όρους της θεωρία των παιγνίων είναι ένα παιχνίδι win-win για τους εμπνευστές και οργανωτές του.

Μέσω της ακραίας και φασιστικής έμπνευσης καταστολής, το οικονομικό – πολιτικό κατεστημένο πετυχαίνει με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια:

1. Προσπαθεί να ξεμπερδεύει με τον αναρχικό/ελευθεριακό/ριζοσπαστικό χώρο, ένα αγκάθι στα πλευρά κάθε κυβέρνησης, που όσο περνάει ο καιρός και όπως δείχνουν οι τελευταίες κινητοποιήσεις, μεγαλώνει. Η Βίλλα Αμαλίας, η Σκαραμαγκά, η ανοιχτή αγορά Κυψέλης, τα στέκια στην ΑΣΟΕΕ, η Λαμπηδόνα, το Xanadu και η Δέλτα μάλλον θα είναι τα πρώτα ορόσημα σε μία σειρά στόχων που ξετυλίγεται μέρα με τη μέρα και από τα πιο επίσημα κανάλια πληροφοριών. Πλέον καμία συλλογικότητα και κανένα αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα δε βρίσκεται εκτός κάδρου στα κρατικά και παρακρατικά κέντρα επιχειρήσεων.

2. Μέσω του χτυπήματος των πιο ριζοσπαστικών και εύφλεκτων κομματιών της κοινωνίας καλλιεργείται ο εκφοβισμός, η ηττοπάθεια και η ενεργοποίηση των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών μιας – έτσι κι αλλιώς- ημιμαθούς, αλαζονικής και φοβικής κοινωνίας. Ακόμα όμως και ο πιο συντηρητικός και αποπροσανατολισμένος λαός θα αντιδρούσε στην προσπάθεια οικονομικής αφαίμαξής του, που, από εδώ και πέρα, θα αρχίζει να ξετυλίγει τις ολέθριες συνέπειές της. Η ταξική βία είναι αναπόφευκτη. Μέχρι στιγμής, όμως, τη βλέπουμε να έχει κατεύθυνση από πάνω προς τα κάτω. Τα μνημονιακά μέτρα ανακατανομής του πλούτου υπέρ των πλουσίων δεν περνάνε χωρίς πλήρη και ολοκληρωτικό έλεγχο ενός λαού, που έχει να χάσει όλο και λιγότερα. Η καταστολή ξεκινάει από τους κατειλημμένους χώρους και φτάνει μέχρι την καταστρατήγηση του τεκμηρίου αθωότητας για τους εργαζόμενους στο δημόσιο. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: «Αν πέσεις στα χέρια μας, θα σου διαλύσουμε τη ζωή».

3. Στο κυβερνητικό μόρφωμα, προεξάρχουσα θέση έχει η Νέα Δημοκρατία. Με την τακτική της όξυνσης και της εμφυλιοπολεμικής στοχοποίησης αναρχικών και αριστερών ως τρομοκρατών, οι νεοδημοκράτες κουνάνε το μαντήλι στα φληναφήματα περί «φιλελεύθερων» και «μεσαίου χώρου» και επιχειρούν επιστροφή στις ρίζες τους: στην άκρα δεξιά του εθνάρχη Καραμανλή, της Χούντας, των Κενταύρων και των Ρέιντζερς. Η παρούσα σύνθεση της ηγετικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας (στελέχη της Πολιτικής Άνοιξης, παρανοϊκοί εθνικιστές, μισαλλόδοξοι ρατσιστές, ηγέτες της ΕΠΕΝ και συνωμοσιολόγοι πολεμοκάπηλοι) ευνοεί τη στροφή προς τη φασιστική δεξιά. Είναι το πεδίο που κατέχουν καλύτερα και στο οποίο επιδιώκουν και πάλι να διακριθούν, δοξάζοντας τους δοσίλογους πατεράδες τους και τσιμπώντας ναζιστικές και χουντικές ψήφους από το παρακρατικό παρακλάδι τους.

4. Το δεύτερο σε ψήφους κυβερνητικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, πετυχαίνει τον πιο πολύτιμο αποπροσανατολισμό από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Όποιο “σοσιαλιστικό” στέλεχος και αν πιάσεις, θα λερώσεις τα χέρια σου. Ένα κόμμα που καθημερινά καταρρέει και εμπλέκεται στις πιο χοντρές ρεμούλες της μεταπολίτευσης (το ίδιο βέβαια ισχύει και για τη Νέα Δημοκρατία) ξεφυσάει ανακουφισμένο που οι κολλητοί του στα ΜΜΕ πρόθυμα εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να στρέψουν το βλέμμα τους μακριά από τη διαφθορά και τη διαπλοκή, που πια δεν μπορούν να κρύβουν, κυρίως λόγω του διαδικτύου.

5. Η κυβερνητική «αριστερά της ευθύνης» βρίσκει αφορμή να διαχωρίσει μια και καλή τη θέση της με τους (ελάχιστα) βίαιους προλετάριους και να ψαρέψει στα θολά νερά των νοικοκυραίων που ψήφισαν (κατά λάθος;) Σύριζα. Μέσα σε αυτόν τον καθημερινό επικοινωνιακό πόλεμο, ο πανικόβλητος Σύριζα σπεύδει να δηλώσει πιο νοικοκυραίος και από τη Μαίρη Παναγιωταρά (μια διαδικτυακή φίλη εύστοχα έγραψε ότι αναμένεται σύντομα και η αλλαγή του ονόματος από Σύριζα σε Συγύριζα).

6. Με το χτύπημα στη Βίλλα Αμαλίας και την ΑΣΟΕΕ, αλλά και με τα προαναγγελθέντα στη Λέλας Καραγιάννη και τις υπόλοιπες καταλήψεις του κέντρου, στρώνεται με ροδοπέταλα ο δρόμος για τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής. Τα χτυπήματα σε μετανάστες και απόκληρους αναμένεται να πυκνώσουν και να επεκταθούν προς τη Βικτώρια, που οι ναζί δεν μπορούσαν να πλησιάσουν κυρίως λόγω Βίλλας. Οι κυβερνητικοί ακροδεξιοί δεν μπορούν να λερώσουν φανερά τα χέρια τους με αίμα, προκειμένου να υλοποιήσουν τις προεκλογικές εξαγγελίες τους περί ανακατάληψης των πόλεων από τους Έλληνες. Όμως, η γκετοποίηση και η επακόλουθη φασιστική βία είναι πολύ προσοδοφόρα μπίζνα για να την αφήσουν να πάει χαμένη. Πρόθυμοι δολοφόνοι υπάρχουν. Το μόνο που τους εμποδίζει είναι μια δράκα “απροσάρμοστων” που δηλώνουν έμπρακτα και δυναμικά την αλληλεγγύη τους απέναντι στους κατατρεγμένους. Άρα, με αυτούς πρέπει να ξεμπερδεύουμε πρώτα. Μετά, θα αφήσουμε τα παλικάρια της Χ.Α. να επιδοθούν στο αγαπημένο τους σπορ του ξεκοιλιάσματος και ταυτόχρονα πετάμε και ένα Ξένιο Δία, έτσι για μια πρέζα θεσμικότητας. Έτσι, θα χαρούν και οι φίλοι μας που αγοράζουν μαζικά και κοψοχρονιά ιδιοκτησίες στην περιοχή και πλησιάζει η ώρα της απόσβεσης, αλλά και οι άλλοι των ιδρυματικών θινκ τανκς που έχουν αρχίσει τα σχέδια της ανάπλασης.

7. Μαζί με όλους αυτούς τους άπλυτους, χτυπάμε και τον Σύριζα. Πλέον δεν πέφτει ούτε πλαστικό μπουκάλι σε γήπεδο, ούτε στρακαστρούκα σε πανηγύρι, χωρίς να κληθεί η αξιωματική αντιπολίτευση να καταδικάσει το γεγονός. Ελάχιστοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο Σύριζα θα εφαρμόσει κάποια αμιγώς φιλολαϊκή πολιτική αν βγει στην κυβέρνηση. Οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του προσβλέπουν πια απλώς σε μια ελαφρώς δικαιότερη διαχείριση που, παρόλα αυτά, σέβεται τα θέσφατα του υπάρχοντος πλαισίου. Όμως, υπάρχουν κάποιοι που φοβούνται μήπως ο Σύριζα πάρει την εξουσία: αυτοί που τώρα τη νέμονται κατά το δοκούν. Και αυτοί θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο, γιατί είναι πολλά αυτά που διακυβεύονται, και κυρίως η ασυλία και τα υπερκέρδη των αφεντικών τους. Ο πλέον πρόσφορος τρόπος που έχουν βρει είναι η καθημερινή σύνδεση του Σύριζα με τον αναρχικό χώρο. Όσοι παροικούν την Ιερουσαλήμ του κινήματος γνωρίζουν ότι αυτοί οι δύο χώροι συνδέονται όσο ο ΔΟΛ με την αντικειμενικότητα, αλλά οι τηλεθεατές μάλλον δεν το γνωρίζουν. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι ένας ολόκληρος χώρος χτυπιέται, ότι άνθρωποι φυλακίζονται και βασανίζονται, με απώτερο στόχο τον Σύριζα. Αλλά ας μην παραβλέπουμε ότι πάνω στις πλάτες και τις ζωές αγωνιστών παίζεται ένα ανηλεές παιχνίδι εξουσίας.

8. Η ατζέντα έπρεπε να αλλάξει. Η οικονομία δε φτουράει. Ας μη μιλήσουμε για λίστες, δάνεια σε κολλητούς, σκάνδαλα των διορισμένων στους οργανισμούς. Περνάμε οσονούπω και το φορολογικό και καμιά δεκαριά ακόμα λεπτομέρειες με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Πρέπει να βρούμε κάτι άλλο. Τη δόση που πήραμε ως έθνος ίσως; Μπα, ακόμα και αν ήρθε η δόση, η αισιοδοξία, που υστερικά προσπαθούν να μας πείσουν τα ΜΜΕ ότι οφείλουμε να μας διακατέχει, έχει πολύ κοντινή ημερομηνία λήξης. Η αιθαλομίχλη από τα τζάκια δε βοήθησε για πολύ, απλά μας έκανε να περάσουμε τις μέρες των γιορτών κοιτάζοντας τον ουρανό της Αθήνας και κάνοντας τς-τς-τς. Τώρα χρειάζεται κάτι πιο δυνατό. Κάτι σαν ένα εσωτερικό εχθρό, ας πούμε. Ποιός μπορεί να κάνει το μέσο αποχαυνωμένο νοικοκυραίο του Σουλεϊμάν και του Novasport να σκιαχτεί; Ας δοκιμάσουμε την παλιά δοκιμασμένη συνταγή: τους τρομοκράτες. Ας μην τους πούμε ακόμα ληστοσυμμορίτες, δεν είναι ώριμες οι συνθήκες.

Το κίνημα και η εργατική τάξη πρέπει να βρίσκονται σε ετοιμότητα. Αυτός ο χειμώνας θα είναι πολύ θερμός. Και μαντέψτε ποιός θα είναι ο στόχος…

Σημ: το κείμενο γράφτηκε λίγες ώρες πριν το σχεδόν προδιαγεγραμμένο χτύπημα στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας και το νέο γύρο της μακαρθικής υστερίας. Και μετά το χτύπημα να είχε γραφτεί δε θα χρειαζόταν να αλλάξει ούτε κόμμα – αν και μια ροπή προς την ασυνταξία την έχει ο γράφων).

A. Σ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: