(Review) – Django Unchained (2013)

sΜετά το Inglourious Basterds (2009) με τι επιστρέφει ο Quentin Tarantino;

Με ένα spaghetti western;

Με έναν ακόμα κύκλο υπερβολικής και καρτουνίστικης βίας από αυτούς που μόνο αυτός ξέρει να δημιουργεί;

Με εκδίκηση, μοτίβο που επανέρχεται στις ταινίες του;

Με ένα σαρκαστικό βλέμμα απέναντι στους περήφανους για την ιστορία και το παρελθόν τους συμπατριώτες του;

Με όλα τα παραπάνω.:

Ένας ιδιόρρυθμος Γερμανός κυνηγός κεφαλών θυμίζει στους Αμερικανούς, αυτό που τόσο χαμογελαστά ξεχνούν.

Πριν νικήσουν το χιτλερικό φασιστικό τέρας – όχι και πάρα πολύ πριν – δόμησαν ότι τους περιβάλλει με τα χέρια σκλάβων, επινόησαν την Ku Klux Klan και η ατομική τους ιδιοκτησία, αυτή που ακόμα και τώρα συνιστά το απόλυτο ατομικό τους δικαίωμα, περιλάμβανε ανθρώπους.

Το Django Unchained (2013), για το οποίο είχαμε μιλήσει και σε προηγούμενη ανάρτηση μας με αφορμή το δεύτερο trailer του, είναι κατά τη γνώμη μου μια αρκετά ολοκληρωμένη κινηματογραφική προσέγγιση του ρατσισμού.

Ο Tarantino, με αφετηρία τη δουλεία στην Αμερική του 19ου αιώνα, μας ξεναγεί στα απόκρυφα του μίσους για το(ν) ξένο. Το μίσος αυτό ξεκινά ως ο πιο βλακώδης, ανώριμος και επικίνδυνος τρόπος να συγκροτήσει κανείς την ταυτότητα του. Είμαι αυτό που δεν είσαι ή καλύτερα είμαι επειδή δεν είμαι εσύ. Ανόμοιοι άνθρωποι αποκτούμε κοινή ταυτότητα μέσα από έναν ανορθολογικό συλλογισμό εκτοπίζοντας κάποιους άλλους για το σκοπό αυτό (και απέναντι ο Λακάν τρίβει τα χέρια του και γελάει σαρκαστικά). Έτσι είμαστε όλοι εμείς οι Αμερικανοί, οι Έλληνες, οι Τοξότες, οι Σκορπιοί, οι Πατρινοί.

cΤο μίσος αυτό καταλήγει σε μια σαδιστική πράξη κατά της ζωής. Τότε που η ζωή σου αποκτά αξία μόνο όσο μπορείς να μισείς τη ζωή του άλλου. Δεν αρκείσαι να το σκοτώσεις. Θες να το βασανίσεις γιατί φοβάσαι πως δεν διαφέρεις και τόσο.

Από την άλλη η εκδίκηση έχει γίνει μάλλον το ιερό δισκοπότηρο του Tarantino. Είναι σαν να τη νιώθει ένα από τα πιο ισχυρά κίνητρα ζωής ή καλύτερα τα πιο ανίκητα. Και πιθανόν να μην έχει άδικο.

Για μια ακόμα φορά μέσα από τις κινηματογραφικές υπερβολές που συγκροτούν το προσωπικό του στιλ, ο κεντρικός ήρωας της ταινίας του, ο Django, μπορεί τα πάντα γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει και διψάει να εκδικηθεί. Και ποιοί δεν έχουν τίποτα να χάσουν και διψάνε για εκδίκηση; Οι σκλάβοι…

Και κάπου εκεί ανάμεσα τους βρίσκεται ο πιο οικτρός από όλους κατά την άποψη μου. Ο σκλάβος που αν και υπηρέτης, δούλος στα καπρίτσια του αφεντικού του, ταυτίζεται με τον τελευταίο. Στρέφεται εναντίον των ομοίων του, δεν έχει συνείδηση της θέσης του και τελικά πεθαίνει από το χέρι του καταπιεσμένου ομοίου του.

Παρά τα δάνεια του σκηνοθέτη από το spaghetti western θεωρώ πως τελικά επικρατεί το προσωπικό του ύφος. Αιματηρά πασαλείμματα, ωμή σε βαθμό γελοιότητας βία, σαρκαστικό χιούμορ σε σημεία που άλλος κινηματογραφιστής θα προσέγγιζε με ευλαβική σοβαρότητα. Το spaghetti western αντιμετωπίζει τον εαυτό του πολύ σοβαρά, τη στιγμή που ο κινηματογράφος του Tarantino λατρεύει και κοροϊδεύει τα κλισέ και το μελόδραμα.

Μια ταινία που προσωπικά θα με είχε απογοητεύσει κάπως αν έλειπε η τελευταία ώρα της. Εκεί, σε ένα δείπνο με λευκούς, συνειδητοποιημένους και ασυνείδητους σκλάβους πήρα την απάντηση γιατί να δω άλλη μια δημιουργία δια χειρός Quentin Tarantino.

Αυτή την Πέμπτη, 17/01 το Django Unchained (2012) θα μας συναντήσει στις Αθηναϊκές αίθουσες και θα είναι μάλλον κάτι πολύ παραπάνω από ταινία της εβδομάδας.

Α.Π.

Django Unchained

Directed by Quentin Tarantino

Starring Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio

Released 2012

2 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: