(review) Tardive Dyskinesia Release Live Show with Yellow Devil Sauce, Still Falling, All Vows Collapse @ AN Club, Παρασκευή 4/01

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΜπορεί κανείς να σκεφτεί καλύτερο τρόπο για το έμπα της νέας χρονιάς από μία underground συναυλία με 4 μάχιμα συγκροτήματα του ελληνικού underground, εκ των οποίων το ένα παρουσιάζει τον τρίτο του ολόφρεσκο δίσκο ολοζώντανα; Κι όλα αυτά με προσιτή τιμή εισιτηρίου της τάξης των 6 ευρώ; Δε ξέρω για σας, αλλά κατηφορίζοντας προς τα Εξάρχεια σκεφτόμουν πως δεν υπάρχουν και πολλά καλύτερα ποδαρικά.  Έχοντας λοιπόν αποσαφηνίσει στο μυαλό μου πως πρόκειται για win-win κατάσταση, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να περάσω καλά, και να έχει το δρώμενο την προσέλευση που του αξίζει.

Ξεκίνημα λοιπόν με τους All Vows Collapse, μια νέα μπάντα με μέλη όμως ήδη ενεργά μπλεγμένα σε διάφορα project. Το κλου της βραδιάς τους ανήκει, αφού ανέβασαν στη σκηνή μια καμηλοπάρδαλη δίνοντάς της την αποστολή να χορέψει ασταμάτητα, να χτυπηθεί και να μας διασκεδάσει ποικιλοτρόπως. Έχοντας γελάσει με την ψυχή μου με το καλημέρα, ενημερώθηκα πως αυτό το σκηνικό στήνεται σε κάθε τους live και έχει γίνει μέρος της τελετουργίας, επιβεβαιώνοντας την ουσία της OLYMPUS DIGITAL CAMERAμουσικής τους, που είναι φουλ ανεβαστική και φτιαγμένη για πάρτυ. Παίζουν metalcore με πολύ καλές συνθέσεις που ξεχειλίζουν από ωραίες στακάτες μελωδίες στις κιθάρες, δυνατά groove και πορωτικά (διπλά) φωνητικά. Πραγματικά σε στιγμές αισθανόμουν σα να βρισκόμουν πίσω στο 2000, όταν είχε μόλις κυκλοφορήσει το Clayman και οι τότε τεράστιοι In Flames έπαιζαν  στο Rockwave. Θεωρώ ευτυχή οιωνό πως μπορούν να ξυπνούν τέτοιες μνήμες σε μας τους μεγαλύτερους, οπότε θα περιμένω ακόμα περισσότερα από αυτούς στο μέλλον.

Συνέχεια με τους Still Falling, οι οποίοι ανέλαβαν να ξυλοκοπήσουν ακόμα περισσότερο τ’ αυτιά μας με βαρύ και τεχνικό death metal ευρωπαϊκής καταγωγής. Περισσότερο όμως λοξοκοιτάζουν προς τα αμερικάνικα συγκροτήματα που αναβίωσαν τον ήχο στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Ο ήχος δε στάθηκε σύμμαχος για αυτό που θέλουν να βγάλουν στο σανίδι, παρ’όλα αυτά η απόδοσή τους κυμάνθηκε σε καλά επίπεδα. Τα παιδιά έχουν επιλέξει δύσκολο δρόμο, γιατί στο μονοπάτι αυτό οι μπάντες είναι  αμέτρητες, και είναι λίγες αυτές που μπορούν να καταθέσουν το χαρακτήρα και την άποψή τους στη μουσική γράφοντας αξιομνημόνευτα τραγούδια. Έδειξαν ότι το ‘χουν αφού εκτέλεσαν και Gojira, αλλά πιστεύω πως ανοίγοντας περισσότερο τα ακούσματά τους και εστιάζοντας στη μουσική ως τέχνη, θα δώσουν ακόμα περισσότερα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΤρίτοι ανέβηκαν στη σκηνή οι Yellow Devil Sauce. Γι΄αυτούς είχα ακούσει πολύ καλά λόγια, αλλά όλως τυχαίως δεν είχα πέσει πάνω τους. Τρίο με μπρίο και μπόλικα καρύδια. Ήχος μπετό, συνθέσεις πολύ δουλεμένες και ρύθμ σέξιον που σε αναγκάζει να κουνηθείς. Η βάση της μουσικής τους είναι το noise rock και το grunge, με επιρροές από όλο το φάσμα του σκληρού ήχου. Και ως επιστέγασμα, μια πολύ καλή κι εκφραστική φωνή ζωγράφιζε πάνω από τα όργανα. Το εντυπωσιακό ήταν πως έσπρωξαν κόσμο στο μπαρ, αφού είδα μια ουρά 15 ατόμων να περιμένει να δροσιστεί κατά τη διάρκεια τους set τους. Αν αυτό δεν είναι εχέγγυο για μια μπάντα που ξέρει να ροκάρει, τι άλλο μπορεί να είναι; Απλά μπράβο, και να συνυπολογιστεί παρακαλώ πως δεν έπαιξαν το πλέον γνωστό hit-άκι τους.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΑφού λοιπόν ολοκληρώθηκε ο κύκλος των support, είχε έρθει η ώρα για το σχεδόν γεμάτο ΑΝ (γύρω στα 400 άτομα εκτιμώ), να παραδοθεί στους τιμώμενους Tardive Dyskinesia. Από το βήμα του Freequency είχα τονίσει τη σημασία και την αξία του νέου τους δίσκου “Static Apathy In Fast Forward”,  έχοντας αναδείξει παράλληλα την ικανότητα που έχουν ζωντανά οι εκ Νέας Μάκρης ορμώμενοι μουσικοί. Παρά την πλήρη επίγνωση που είχα για τη διευρυμένη υπόσταση που θα αποκτούσαν τα τραγούδια, ομολογώ πως αρχικά αποσβολώθηκα, και αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, παραδόθηκα ολοκληρωτικά στην ενέργειά τους. Συντρέχοντας  στο ζωηρότατο pit που στήθηκε για λίγη good old friendly  violent fun (όπως θα ‘λεγαν κι οι Exodus) από τους φίλους του γκρουπ, απολαύσαμε μία εξαιρετική, παθιασμένη και τίμια απόδοση από μία μπάντα στο – μέχρι στιγμής – απόγειό της. Σε αυτό συνέβαλε αναμφισβήτητα και ο πολύ καθαρός ήχος. Ξεκίνημα με το Empty Frames, και κάπου στη μέση, εκεί που τα τρίηχα αναλαμβάνουν να σε σηκώσουν ψηλά στα ουράνια, η στατική απάθεια ηττήθηκε πλήρως, κι έμεινε μόνο το Fast Forward για να σύρει το set, που ούτε κατάλαβα για πότε ολοκληρώθηκε. Ο ντράμερ μας πήρε OLYMPUS DIGITAL CAMERAτο μυαλό με τα σπασίματα του ταμπούρου, ο ακούραστος εργάτης του μπάσου ανέλαβε να δονήσει όλο το κλαμπ, οι δύο κιθαρίστες μας χαράκωναν τα αυτιά, και ο frontman ενσάρκωνε με τη χροιά και την κίνηση του σώματος την κοινή συνισταμένη αυτής της παρέας. Κάπου στο We, The Cancer, χάζευα τα κίτρινα φώτα – του πλούσιου light show – που έκαναν την έξυπνη σύνδεση με το χρώμα του εξωφύλλου του δίσκου, και ένιωθα σα να παλεύω με ένα τεράστιο χταπόδι στο βυθό, ενώ πίσω του αχνοφαίνεται το οκνηρό φως του ήλιου. Αυτή την εικόνα μου δημιούργησε η μουσική τους.  Το κλείσιμο πραγματοποιήθηκε με το παλιότερο Triggering The Fear Reactor, και στο τέλος έμειναν μόνο ιδρώτας, αναμαλλιασμένα κεφάλια και χαμόγελα. Τίποτα λιγότερο δηλαδή από τη δυναμική με την οποία οι Tardive Dyskinesia προσεγγίζουν και αποδίδουν το metal τoυ σήμερα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Κείμενο/φωτογραφίες: Κλέαρχος Γρηγοριάδης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: