(review) Monika, Primal @ Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 02/01

monikaΗ Μόνικα άρχισε τη χρονιά με μία σειρά μουσικών παραστάσεων στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με αφορμή την κυκλοφορία του επερχόμενου δίσκου της, primal. Από όσο γνωρίζω τουλάχιστον πρώτη φορά έλληνας καλλιτέχνης της πιο εναλλακτικής σκηνής επιχειρεί κάτι τέτοιο και όπως κάθε πρώτη φορά έχει τη γλύκα της αλλά και τις αναποδιές της.

Για κάποιο λόγο καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας γυρνούσε στο μυαλό μου το ντοκιμαντέρ the approaching of the hour στο οποίo με αφετηρία τους raining pleasure γίνεται μία συνολική απεικόνιση της εγχώριας αγγλόφωνης σκηνής εστιάζοντας κυρίως στις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τα συγκροτήματα στη προ social network εποχή. Να λοιπόν που η ώρα έφτασε και είχαμε την ευκαιρία να δούμε και να ακούσουμε μία εκπρόσωπο αυτής της σκηνής επενδυμένη με video art , με συνοδεία χορωδίας και μία ολοκληρωμένη ορχήστρα.

Ο χώρος της σκηνής κατάλευκος και η μικροσκοπική τραγουδίστρια ξεπροβάλει μόνη της με μία ηλεκτρική κιθάρα για να μας τραγουδήσει ένα τραγούδι από το καινούριο της δίσκο. Η φωνή της ,εμφανώς αγχωμένης, Μόνικα ήταν ανύπαρκτη κάτι που συνεχίστηκε και στα επόμενα τραγούδια. Ακόμη, ορισμένα από τα  όργανα ακουγόταν πολύ δυνατά ενώ άλλα καθόλου. Είχα εντυπωσιαστεί. Δεν είναι δυνατόν να έχεις αυτό το χώρο με τις άπειρες δυνατότητες, να έχεις στήσει μία τόσο μεγάλη παραγωγή , να το έχεις επικοινωνήσει τόσο καλά και να κάνεις τέτοια τραγικά λάθη στον ήχο!

Από ένα σημείο και ύστερα η ίδια η Μόνικα άρχισε να ξεθαρρεύει και μας κάλεσε και εμάς  να κάνουμε το ίδιο λέγοντας: «…δεν άλλαξε κάτι εμείς είμαστε. Επειδή βάλαμε τρεις τοίχους και προβολείς…», συνειδητοποιώντας κι η ίδια το μεγαλείο του χώρου. Μικρά ατοπήματα σταμάτησαν να ενοχλούν από τη στιγμή που είχαμε κοντά μας τη φωνή που ήρθαμε να ακούσουμε. Επίσης ο ήχος βελτιώθηκε σταδιακά. Το μόνο που παρέμεινε ήταν η σιωπή του κοινού το οποίο είχε υποβληθεί από τις συμβάσεις του χώρου και οι μικρές προσπάθειες της Μόνικα να συμβεί κάτι το πιο συναυλιακό πήγαν στο βρόντο.

Εκπληκτικά visuals και ευρηματικοί φωτισμοί προσέδιδαν θεαματικότητα στο όλο εγχείρημα όμως η ουσία και ο κεντρικός ιστός παρέμεινε η μουσική. Η χορωδία σε ορισμένα κομμάτια έδωσε μεγάλη ώθηση και έτσι το avatar, το over the hill και το καινούριο gospel κομμάτι hand in hand ήταν ανατριχιαστικά.  Στιγμές που ξεχώρισαν επίσης ήταν όταν ζήτησε από το κοινό να διαλέξει κάποιο κομμάτι να παίξει μόνη της και ακούσαμε το τυχερό αστέρι με συνοδεία μίας κιθάρας σε μία αισθαντική ερμηνεία, το  I’m not young in my youth με φώτα να πέφτουν σαν αστέρια και όταν απομάκρυνε αρκετά το μικρόφωνο από το στόμα της στο yes I do.

Η εμφάνιση της Μόνικα στο Αθηναϊκό κοινό μετά από απουσία δύο χρόνων μας άφησε μία πολύ καλή εντύπωση παρά τις κάποιες αναποδιές.  Σημαντικό ήταν επίσης το ότι δεν φάνηκαν καθόλου οι εμπορικοί σκοποί αυτής της μουσικής παράστασης και απλώς απολαύσαμε ορισμένα δείγματα του νέου δίσκου τα οποία είχαν κατανεμηθεί με ισορροπία ανάμεσα στα παλιά κομμάτια. Η απογοητευτική αρχή ξεχάστηκε μέσα στις μελωδίες και τις εικόνες. Πιθανώς τα λάθη και το άγχος να διορθώθηκαν τις επόμενες μέρες και να έμεινε μόνο το άκουσμα αυτής της χαρισματικής φωνής πλαισιωμένης από τον όγκο της ορχήστρας και τις φωνές της χορωδίας. Αυτό που ζήσαμε τη Τετάρτη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών δεν ήταν απλά καλό για ελληνικό αλλά ακούσαμε μία από τις καλύτερες φωνές μέσα σε μία παραγωγή που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αυτές του εξωτερικού.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: