(Review) Orquesta Buena Vista Social Club @ Κλειστό Γήπεδο Φαλήρου, Tae Kwon Do (1/12/2012)

IMG_3804Κρουστά στη θέση τους. Τρομπέτες και λοιπά χάλκινα το ίδιο. Πιάνο επίσης. Και τα έγχορδα. Το σκηνικό είναι έτοιμο. Αυτό ακριβώς που ταιριάζει σε μια ορχήστρα. Πόσο μάλλον όταν έρχεται από την Κούβα.

H jazz επαναπροσδιορίζεται μέσα από τη μουσική παράδοση της Κούβας και αυτό είναι εμφανές, από την πρώτα κιόλας νότα των Orquesta Buena Vista Social Club, που στη φετινή περιοδεία τους έχουν άρωμα από τα παλιά. Ο Barbarito Torres με το laúd – την κουβανική εκδοχή του λαούτου- και o “GuajiroMirabal με την τρομπέτα του, δίνουν άλλη ενέργεια σε ένα μουσικό σχήμα νεότερων Κουβανών μουσικών. Ο ήχος τους κάτι παραπάνω από χαρακτηριστικός,θυμίζει Κούβα σε κάθε τους μελωδία.

Jazz cubana, son, rumba και σιγά σιγά το κοινό αρχίζει να αλληλεπιδρά με τους μουσικούς. Ξεπερνά IMG_3618την αμηχανία των πρώτων κομματιών και συντονίζεται στους ρυθμούς των Buena Vista. Είναι άλλωστε μια μουσική που δεν γίνεται να μη σε παρασύρει, αν αφεθείς. Στην αρένα, και με την προτροπή της μπάντας, ο κόσμος δοκιμάζει τα πρώτα βήματα της salsa. Όλο και παραπάνω, σε κάθε κομμάτι. Τα σόλο των μουσικών, σήμα κατατεθέν αυτής της ορχήστρας, χειροκροτούνται από το κοινό, που τώρα πια έχει ζεσταθεί για τα καλά. Πιάνο, κοντραμπάσο, τύμπανα.

IMG_3752

Μέχρι που στη σκηνή εμφανίζεται η Omara Portuondo. Και τότε καταλαβαίνεις γιατί, το αρχικό σχήμα   των Buena Vista χαρακτηρίστηκε μουσικό φαινόμενο. Η συναυλία χωρίζεται πια σε δύο περιόδους. Προ και μετά Omara. Ο κόσμος χειροκροτεί ασταμάτητα. Εκείνη, όπως και η παρέα των παλιών, ζουν τη συναυλία περισσότερο από όλους. Και αυτό μεταδίδεται παντού. «Veinte años» και «Quizás, Quizás, Quizás». Πια ο κόσμος είναι όρθιος και στις κερκίδες.

«Chan Chan»,  «El cuarto de Tula», «Dos gardenias», «Candela» και όλοι γύρω φαίνεται να έχουν ανακαλύψει τον χορευτή που κρύβουν μέσα τους. Άλλωστε, χορός και μουσική πάνε πάντα μαζί στην κουλτούρα της Κούβας. Όταν λείπει το ένα από τα δύο, δε μιλάμε για Κούβα.

Οι Κουβανοί είναIMG_3712ι αδιαμφισβήτητα ένας λαός που ξέρει μουσική. Αγαπάνε την jazz και το αποδεικνύουν διαχρονικά, βγάζοντας απίστευτους μουσικούς. Παρόλα αυτά, η ουσία της συναυλίας του Σαββάτου δεν ήταν η δεξιοτεχνία των νεότερων μελών της μπάντας. Εξαιρετικοί μουσικοί, αλλά όπως και να το κάνεις πιο επαγγελματίες από τους δασκάλους τους, που ήταν και αυτοί που τελικά κάνανε τη διαφορά. Γιατί τελικά, οι παλιοί αυτής της ορχήστρας έδειξαν ότι δε φτάνει να ξέρεις μουσική. Πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από επάγγελμα, χόμπι ή διασκέδαση. Πρέπει να είναι τρόπος ζωής. Μόνο έτσι είναι αληθινό.

ΥΓ: Το a capela ρεφρέν του «Guantanamera» ήταν το πιο κατάλληλο κλείσιμο αυτής της συναυλίας…

Κείμενο: Θ.Τ

Φωτογραφίες: καραρτε

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: