(Review) Carla Bozulich with John Eichenseer @ Six d.o.g.s. 9/11/12

Παρασκευή βράδυ σε ένα μισογεμάτο-μισοάδειο 6 d.o.g.s.

Ένα από εκείνα τα συναυλιακά βράδια που σε μπερδεύουν κι ενώ ξέρεις ότι πέρασες όμορφα, δεν ξέρεις πώς ακριβώς να ερμηνεύσεις την ομορφιά που έχεις σκόρπια εντοπίσει, ούτε σε ποιά αντικειμενικά πλαίσια κριτικής να εντάξεις την καλλιτεχνική δημιουργία.

Κανένα πλαίσιο, μόνο η αίσθηση που άφησε εκείνη η βραδιά.

Η συναυλία ξεκίνησε με την εμφάνιση του Στυλιανού Τζιρίτα και του Βασίλη Παυλίδη, ο οποίος ήταν επί των ηχητικών τοπίων. Ο Στυλιανός Τζιρίτας είναι μια πολύ ιδιαίτερη φιγούρα που πρώτη φορά έβλεπα επί σκηνής. Μας «έφτυνε» αλύπητα με τις νότες από το στρίγκλικο κλαρινέτο του, τις οργισμένες ιστορίες που μας αφηγούνταν, τα χτυπήματα στο μικρόφωνο, τις ψυχεδελικές κινήσεις των ματιών του, τα ουρλιαχτά του, θέλοντας επίμονα να μας περάσει μια εσωτερική ταραχή και να μας κάνει να νιώσουμε στο πετσί μας ότι «είμαστε ένα γαμημένο έθνος κλεφτοκοτάδων» κι ότι το «76% των ανδρών την έχουν από μικρή ως μεσαία». Ένιωσα τι ήθελε να μας περάσει χωρίς όμως να μπορώ να το αποκωδικοποιήσω. Ένιωσα ότι δεν τον ένοιαζε η γνώμη μας για το θέαμα που μας προσέφερε. Ωστόσο δεν κατάφερε το μήνυμα του να γίνει και δικό μου. Έμεινε ξένο και μου άφησε την αίσθηση του επιτηδευμένου φωνακλάδικου κλισέ, δημιουργώντας μου μόνο τρόμο κι αμηχανία για τις απότομες κινήσεις του performer. «Τρόμος» που ενισχύθηκε κι από την ηχητική αναπαράσταση της έννοιας της «βίας», που ήταν από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω ακούσει επί σκηνής.

Στο μεσοδιάστημα των δύο «ονομάτων» και λίγο πριν ανέβει η Carla Bozulich στη σκηνή, υπήρχε η σκέψη και το μούδιασμα σε σχέση με το πόσο άδειο είχε μείνει ένα μεγάλο μέρος του χώρου. Στο χώρο βρίσκονταν 20 άτομα περίπου, αριθμός απογοητευτικός, παρόλο που μπορούσες να καταλάβεις τα πασιφανή αίτια.

                                        Η Carla Bozulich με την ηλεκτρική της κιθάρα κι ο John Eichenseer (Delicateear) μετά από σχετικά αρκετή καθυστέρηση ανεβαίνουν στη σκηνή..

..και με οδηγούν σε μια πρώτη εξομολόγηση. Τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες τους γνώρισα ουσιαστικά εκείνο το βράδυ. Δεν είχα ιδέα για εκείνους νωρίτερα. Από την Carla Bozulich είχα ακούσει μόνο σκόρπια κομμάτια της , ίσα- ίσα για να έχω μια άποψη. Κι όμως ήταν πιο όμορφα έτσι. Να ανακαλύπτω εκείνη την γλυκιά, άμεση, αυθόρμητη και σπιρτόζα παρουσία μαζί με τον «πολυτεχνίτη» μουσικό συνοδό της John Eichenseer.

   

Ο ήχος στο 6 d.o.g.s. για άλλη μια φορά πολύ καλός, μας άφησε ανεμπόδιστα να αφεθούμε στις συνθέσεις των δύο πολυσχιδών αμερικανών μουσικών. Το μόνο ζήτημα ήταν στο οπτικό κομμάτι του live . Το βίντεο (όταν έπαιζε), που προσπαθούσε να «ντύσει» τους βαθιά εσωτερικούς και ψυχεδελικούς πειραματισμούς της τραγουδοποιού, αποδείχτηκε δυστυχώς μονότονο και πολύ φτωχό, σε σχέση με τη μουσική που μας προσφερόταν.

Το στυλ της Bozulich, το στήσιμο της στη σκηνή, η δυναμική αίσθηση της φωνή της που σου έφερνε στο νου έντονα την Patti Smith, το παιδικό παιχνίδι με το οποίο έστελνε την πονεμένη πνοή της μέσω των χορδών της ηλεκτρικής κιθάρας, η αμεσότητα των στίχων σε συνδυασμό με την παρουσία του John Eichenseer (βιολί, πλήκτρα, ηχητικά τοπία μέσω λάπτοπ, πολλοί παράξενοι ήχοι, πνευστό, κρουστό) που έδενε επιτυχώς μαζί της.. όλα έδιναν μια ιδιαίτερη γοητεία, που μας κράτησε καθηλωμένους μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Το κλίμα που δημιούργησε η Bozulich ήταν απρόσμενα φιλικό. Ένιωσα ότι είμαι σε μια παρέα και μια φίλη μας εξομολογείται πώς νιώθει, τόσο με συνθέσεις όσο και με λόγια. Μας μιλούσε συνεχώς (αρκετές συγκινητικές αναφορές στη μητέρα της), ίσως και λίγο για να νιώσει κι η ίδια άνετα. Τη μέρα εκείνη της συναυλίας ένας φίλος της, μια πολύ σημαντική προσωπικότητα για την ίδια όπως μας είπε καθώς της έμαθε πραγματικά μουσική και δεν ήταν- όπως τόνισε- όντως από αυτόν τον πλανήτη, έφυγε από τη ζωή. Το όνομα του John Napier ή Wee-Wee από την πρώτη της μπάντα, τους Ethyl Meatplow, στον οποίο αφιέρωσε, όπως άλλωστε φάνηκε, τη συναυλία.

Η Carla Bozulich, που λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου δίσκου των Evangelista (από την Constellation Records) επισκέφθηκε την Αθήνα, έφερε ένα εκκεντρικά γλυκόπικρο χαμόγελο, με μια συναυλία που σίγουρα συγκαταλέγεται στις πιο εκλεπτυσμένες κι αληθινές του 2012.. Κι όμως και πάλι κάτι έλειπε, ίσως το καινοτόμο και το πιο αρμονικά συγκροτημένο, που θα έφερνε μια πιο πλήρη κατάληξη της ακουστικής εμπειρίας. Όπως και να’ χει, θα ήθελα πολύ να την ξαναδώ επί σκηνής..

Κείμενο: δώρα ιντζ.

Φωτογραφίες – Επιμέλεια Κειμένου: καραρτε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: