(Home Cinema) – Little Miss Sunshine (2006)

Από τους σκηνοθέτες του αναμενόμενου Ruby Sparks (2012), Jonathan Dayton και  Valerie Faris, η “μικρή δεσποινίς λιακάδα”, υπόσχεται τουλάχιστον να χαρίσει χαμόγελα. Ένα καλογυρισμένο comedy – drama, με πολύ καλές ερμηνείες από τους συμμετέχοντες όλων των ηλικιών.

Ένας ερωτικά απογοητευμένος μελετητής του Marcel Proust, που μόλις αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, μια τρελαμένη μάνα, ένας ναρκολάτρης παππούς με έντονες σεξουαλικές ορμές, ένα χαριτωμένο κοριτσάκι με αρκετή μάλλον μυωπία, ένας μπαμπάς, που έχει βρει “τα 9 βήματα για κάθε επιτυχημένο” –και προσπαθεί απεγνωσμένα να τα πουλήσει κιόλας – και ένας έφηβος, που έχει δώσει όρκο σιωπής, φόρο τιμής στο Friedrich Nietzsche, επιβιβάζονται σε ένα old school Volkswagen βανάκι με προορισμό την Καλιφόρνια.

Η παραπάνω παρέα εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων και φωτεινών διαλειμμάτων, αποτελεί την επιτομή της Αμερικανικής – και όχι μόνο ας μην βαυκαλιζόμαστε, απλά αποτίουμε φόρο τιμής στους πρωτεργάτες – βλακείας.

Το Little Miss Sunshine (2006) προσπαθεί κυρίως να σαρκάσει το δίπολο winner – loser, έτσι όπως αυτό επιβάλλεται από κάθε ίντσα οθόνης, αφομοιώνεται από την οικογένεια και κληρονομείται στους κατιόντες.  Σε αυτή τη διαδρομή αναζητά τη χαμένη προσωπική ευτυχία, τη μοναδική ευημερία και το ιδιοσυγκρασιακό, που αρνείται να διαιρεθεί σε δύο αποκλειστικές κατηγορίες: επιτυχημένος, αποτυχημένος.
Η αλήθεια είναι βέβαια – και μιλάω για τη δική μου – πως μέχρι οι Jonathan Dayton και Valerie Faris  να κατακρημνίσουν τη σάχλα των ηρώων τους, υπάρχουν στιγμές που η υπομονή του θεατή – δηλαδή της υποφαινόμενης – εξαντλείται, κυρίως όσον αφορά στην τρασιά των γονιών της παρέας: εγκληματικές συμβουλές προς ανήλικους, συμμετοχή σε παιδικά καλλιστεία στο όνομα μιας φιλελεύθερης ψευτο- παιδαγωγικής, αυτιστική τόνωση του οικογενειακού αισθήματος την ίδια ώρα, που η ιερή οικογένεια τρώει KFC σε χάρτινα πιάτα.

Υπάρχει βέβαια, προς ισορρόπηση και το ασύλληπτο κάποιων χαρακτήρων, όπως του σεξουλιάρη παππού, του αυτοκτονικού θείου και του εκούσια μουγκού αδελφού. Μέχρι στο τέλος, η οικογένεια να φωτιστεί από κάποια απρόσμενη έμπνευση. Εννοείται, πως η φώτιση φτάνει ως την οθόνη μας με ένα μουσικοχορευτικό υπερθέαμα – αλλά νομίζω κανένα μέλος του frequency δεν νομιμοποιείται να κατακρίνει αυτή την αισθητική, πολιτική και οντολογική επιλογή.

Μια γλυκόπικρη ταινία με έξυπνους διαλόγους, ωραία αισθητική και εύστοχο στόχο, αν και κάπως ελαφριά επιθετική τακτική.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα το 2006 στις ΗΠΑ, στο Sundance Film Festival και έλαβε διθυραμβικές κριτικές. Μεταξύ αρκετών βραβείων και περισσότερων υποψηφιοτήτων, θα κερδίσει 2 Oscar, 2ου ανδρικού ρόλου για τον απολαυστικότατο Alan Arkin  και καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου.

Little Miss Sunshine

Directed by Jonathan Dayton and Valerie Faris

Starring Steve Carell, Toni Collette, Greg Kinnear, Alan Arkin

Released 2006

 

Α.Π.

1 comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: