(Home Cinema) – Himizu (2011)

Όταν το Μάρτιο του 2011 ο σεισμός και το ακόλουθο τσουνάμι στην Ιαπωνία οδηγούν σε μια πρωτόγνωρη καταστροφή, ο Shion Sono, έχει ήδη ολοκληρώσει το σενάριο της τελευταίας ταινίας του, Himizu, βασισμένης στο ομώνυμο manga του βραβευμένου καλλιτέχνη Minoru Furuya.

Ο σκηνοθέτης (και ποιητής)  του Cold Fish και του Love Exposure, του Suicide Club και του Exte: Hair Extensions, αποφασίζει να εντάξει την ιστορία της ταινίας του σε ένα επίκαιρο τότε και εκεί: Το Himizu “ανοίγει” σ ‘ ένα Post-apocalyptic τοπίο, με τους πρωταγωνιστές να μονολογούν τις υπαρξιακές τους ανησυχίες.

“Όλοι είμαστε ιδιαίτεροι και ξεχωριστοί.”

“ Μην νιώθεις μέσος όρος. Απέκτησε αυτοπεποίθηση μέσα από την ιδιαιτερότητα σου.”

“ Δεν είσαι κανονικός, είσαι μοναδικός.”

Ή σύμφωνα με το Himizu: Έχεις σκεφτεί πόσο σπάνιο είναι να είναι κάποιος κανονικός; Κανείς δεν είναι κανονικός .  Ή αλλιώς όλοι είμαστε κανονικοί γιατί όλοι είμαστε ξεχωριστά φρικιά.

Ο Sumida, ο 14χρονος πρωταγωνιστής της ιστορίας θέλει να γίνει κανονικός, μέσος όρος, να περάσει μια ήρεμη αδιάφορη ζωή, ούτε ευτυχισμένη, ούτε δυστυχισμένη. Φαίνεται όμως πως αυτό δεν είναι τόσο απλό. Όταν το πλαίσιο  θέλει να ζεις τη ζωή σου ως εξαίρεση, με οδηγό την εξαιρετική σου επιθυμία, τη διαφορετική σου φιλοδοξία. Ή όταν έχει φροντίσει καμία μέρα σου να μην είναι ήρεμη. Τότε, το πλαίσιο σου γίνεται σχεδόν μοίρα και το πέρασμα κάποιων γραμμών δεν έχει εύκολη επιστροφή.

Οι ερμηνείες των ηθοποιών σε αφήνουν μάλλον αμήχανο με τη θεατρική υπερβολή τους, δημιουργώντας ένα οριακό αποτέλεσμα, μεταξύ  υπαρξιακού δράματος και καρικατούρας. Καθόλου τυχαίο που η ιστορία είναι βασισμένη σε manga, καθόλου τυχαίο που ο Minoru Furuya, όρισε το comedy manga στα 90s και ουσιαστικά με το Himizu κάνει την στροφή του προς κάτι πιο ψυχογραφικό.

Η βία είναι παντού. Αστεία παντού. Οι πρωταγωνιστές είναι θύματα, θύτες, περιβάλλονται από βία, φλερτάρουν βίαια, ερωτεύονται βίαια, επιβιώνουν βίαια. Ακόμα και η υπερβολή τους είναι βίαια γελοία για εκείνον που προσπαθεί να συγκινηθεί από την απόγνωση, που τους περιβάλλει. Μια βία που έχει και δεν έχει αιτία. Άλλοτε με άλλοθι, άλλοτε ατόφια, στεγνή, υπάρχει γιατί μπορεί.

Οι επιλογές της μουσικής επένδυσης (όπως το Requiem του Mozart ή το Adagio For Strings του Barber) εξαιρετικές.  Ακόμα πιο εντυπωσιακός ο  τρόπος που, που επιλέγει να τις εναλλάσσει με σιωπές, αποδεικνύοντας ότι τις διαλέγει, δεν στηρίζεται σε αυτές.

Απολαύστε ιαπωνική εκκεντρικότητα.

Α.Π.

Himizu

Directed by Shion Sono

Starring Shôta Sometani, Fumi Nikaidô, Tetsu Watanabe

Released 2011

*Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 68ο Φεστιβάλ της Βενετίας, το 2011 όπου και κέρδισε το βραβείο Marcello Mastroianni, για τις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, Shôta Sometani και Fumi Nikaidô, στην κατηγορία καλύτερη/ος, νέος/νέα ηθοποιός. Το επίσημο site της ταινίας, αν και στα Ιαπωνικά, αξίζει την προσοχή μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: